Archief

Ik zou echt niet weten of veel mensen zo zijn, of wat de meeste mensen verstaan onder ‘gevoelsmens’, maar ikzelf ben er ontegensprekelijk een.

Leuk is dat eigenlijk niet altijd, maar het helpt je wél om de juiste mensen te kiezen en de verkeerde mensen te mijden.

Wat dat gevoel inhoudt? Wel, meestal, als ik benaderd word door iemand, is het nu voor een vraag, babbel, of, vroeger, op professioneel vlak, dan ondervind ik een ‘neutraal’ gevoel. Met andere woorden: geen gevoel.

Word ik echter op dezelfde manier benaderd door een negatief persoon, dan voél ik ook een soort afstoting… als een soort negatieve magneet die me afstoot. En dat kan gaan van héél lichtjes tot heel erg. Ja, soms zó erg dat het pijnlijk wordt en ik op een of andere manier moet proberen mijn eigen magneetveld af te zetten als het gesprek moet doorgaan.

 

Bi j mij komt het over alsof ieder mens een soort magnetisch veld rond zich heeft, dat naar gelang de persoon wisselt van heel sterk positief tot heel sterk negatief.

Eigenlijk best een leuk vermogen als je dit zomaar kunt aanvoelen… Maar helaas, ook ik heb me af en toe laten in verwarring brengen in mijn leven. Een leuk gezicht… een leuke babbel… een eerlijke uitstraling… en het magnetisch veld wordt omgewisseld. Tijdelijk. Nét lang genoeg om er in te lopen.

Veel is me dat niet overkomen. Vooral in mijn jongere jaren gebeurde het wel. Maar ik leerde er ook van. En ik geloof niet dat me dat tegenwoordig nog zou kunnen overkomen. Een leuk figuur, gezicht of babbel kunnen me niet meer misleiden. Ik heb te dikwijls ervaren dat mijn ‘magnetisch gevoel’ me zowat altijd de correcte info gaf, en ik dàt vermogen best ingeschakeld hou als ik niet bedrogen wil worden.

Mijn magnetische velden hebben zich daarmee ook ontwikkeld en gestabiliseerd, met als gevolg dat ik mijn vriendenkring ook heb weten te beperken tot vrienden die echt vriend zijn.

Veel zijn er dat niet, maar ze zijn echt.

Een ander paar mouwen zijn dan weer de negatief gepolariseerde mensen. Vooral dan ‘negatieven’ die je wel verplicht bent af en toe in je omgeving toe te laten. Die hebben op mij dan weer het goed voelbare effect van regelrechte brandnetels. Hun negatieve uitstraling dringt dwars door mijn huid, en of ik nu wil of niet, ik moét aan die uitstraling ontsnappen.

En of ze nu nóg zo hun best doen om vriendelijk te zijn, het kan me totaal niet bekoren en er zit niets anders op dan me ervoor afsluiten. Ze laten praten en aan andere dingen denken… of andere dingen beginnen te doen, of dat nu onbeschoft overkomt of niet.

Een ander aspect van gevoelsmensen is dan dat je ze nooit over de vloer zult krijgen als hun aanwezigheid niet op prijs wordt gesteld. Want dat voelen ze direct. Je zult ze nooit moeten ‘buitenkijken’, want lang vóór een ander ze vervelend zou kunnen beginnen vinden hebben ze het al door en pakken de biezen.

Is dat gevoel datgene wat de maatschappij een gevoelsmens noemt? Ik weet het niet. Denk het niet. Onder gevoelsmens wordt waarschijnlijk eerder een soort knuffelbeest verstaan… of een mama die opkomt voor haar kinderen… of iemand die gemakkelijk medelijden toont.

Wàt de maatschappij er ook moge onder verstaan, ik denk wel dat de uitleg die ik hier gaf eigenlijk over een ander fenomeen gaat dan het algemeen aanvaarde, maar in dit geval heb ik daar dan ook geen betere naam voor. Enkel wie dat gevoel ook in zich heeft zal het begrijpen.

Willy.

Sommige mensen zijn geboren trekkers… anderen vinden het makkelijker aanhangwagentje te spelen. En dit gaat zowel op tussen enkele individuen onder elkaar als in alle lagen van de maatschappij.

Als in een bedrijf 100 mensen werken, kun je er donder op zeggen dat de helft daarvan aanhangwagens zijn. O ja… ze doen wel ‘iets’, maar leunen daarnaast ook zo sterk op anderen, dat ze de prestaties van hun hele omgeving sterk omlaag halen.

Ze zullen ook nooit iets verbeteren… naar oplossingen zoeken… hun spierkracht of intelligentie efficiënt inzetten… meedenken. Neen. Voor hén geldt het motto: eerst doen, dan nadenken. Of in het beste geval: kijken hoe anderen het doen en het op precies dezelfde manier nadoen. Zonder na te denken of die manier wel de juiste is. Niet efficiënter of makkelijker kan worden gemaakt.

Ze gaan er wél los tegenaan met brute kracht als ze dat nodig achten… maar boeken weinig, geen, of zelfs omgekeerd effect omdat hun tussenkomst meestal totaal ondoordacht is.

Trekkers daarentegen… och God, als de wereld enkel maar uit trekkers zou bestaan zouden we in een paradijs leven!

Maar ondernemingen hebben daar wat op gevonden: ‘teamwork’… ‘teambuilding’ en meer van dit moois. Maar in principe komt het op net hetzelfde neer: een aantal trekkers moet een aantal aanhangwagens meesleuren, en dan is een team gevormd dat ‘presteert’. Niemand staat er bij stil dat het met die trekkers alleen evengoed, of zelfs beter zou gaan.

Want die aanhangwagens, die weten zich drommels goed ongemerkt vast te zuigen op de rug van een trekker en mee te profiteren van zijn inzet… als ze er al niet de volledige lof voor opeisen… en nog bekomen ook.

De trekker wordt dan wel geapprecieerd en zo nodig flink gefleemd omdat hij het niet zou doorkrijgen dat hij enkel maar de goed bruikbare ezel in de stal is. Als hij maar ezel blijft en niet probeert zelf met de door hem verdiende pluimen te gaan lopen…

Je ziet dat fenomeen in alle lagen van de bevolking. Ja, ook in gezinnen. Een gezin is immers ook een team of hoort dat toch te zijn. Ouders horen de trekkers te zijn die niet enkel maar zorgen dat er eten op tafel komt, maar ook de kroost naar volwassenheid ‘trekken’. Lukt dat niet met zachte hand, dan maar met harde hand (wat uiteraard veel moeilijker is, en tegenwoordig dus gemakshalve maar achterwege wordt gelaten in veel gevallen).

Kinderen dan weer, horen toch minstens rond de twintig volwassen te zijn. En sommigen zijn dat ook. Sommigen zelfs al veel vroeger, al naar gelang de persoonlijke ingesteldheid en de opvoeding.

Anderen blijven zich als zware aanhangwagens maar aan de rug van papa en/of mama vastzuigen. Luisteren wel niet, maar presenteren toch de rekening van hun stommiteiten. Tot hun veertigste… vijftigste… of tot de ouders er niet meer zijn? Niet zelden trouwens worden die aanhangwagens de nagel van de doodkist van hun ouders. Omdat die op die leeftijd hun resterende energie voor andere zaken nodig hebben dan om de problemen van de kroost op te lossen.

Papas hebben dat al gauw door en maken er sneller komaf mee. Mama’s daarentegen, vooral als de papa er niet meer is… ik ken er die hun hele bezit verspillen aan kinderen die al jaren hadden moeten volwassen zijn, maar toch in elke drol trappen die op hun weg is te vinden. Snoepreisjes maken, auto’s in de prak rijden…

Je kunt het zo gek niet denken, maar het oude mamaatje loopt er telkens weer in en betaalt. Spaart zichzelf het eten uit de mond.

Is ze goed bezig?

Ze dénkt van wel. De maatschappij geeft haar trouwens gelijk door dat de ‘moederband’ te noemen, en dat moet dan maar de vlag voorstellen die alle ladingen dekt en vooral mamaatje in slaap moet sussen. Zou het, in die extreme gevallen, niet beter ‘moederziekte’ genoemd worden? Zouden die mamaatjes niet beter door de maatschappij met de neus op de werkelijkheid worden gedrukt?

Want die werkelijkheid is dat dergelijke kinderen pas volwassen zullen worden als ze, net als een puppy, met de neus in hun eigen drol worden gewreven. Eerder zullen dergelijke mensen het zéker niet leren. En de tussenkomst van mama resulteert er enkel in dat dit moment steeds weer wordt uitgesteld, daar waar het veel, en véél vroeger had moeten gebeuren.

En ja, extreem zijn die gevallen voorlopig nog wel, maar de huidige evolutie laat vermoeden dat, als kinderen op die manier blijven opgevoed worden, het binnenkort de algemene regel zal zijn.

Arme, hedendaagse moderne ouders… Arme mama’s met hun zo geprezen ‘eindeloze’ moederband! Als ik bedenk wat hén op oudere leeftijd te wachten staat… ik mag er iet aan denken!

Frans Bauer mag dan al wel zingen van ‘een moeder ben je niet voor even’… en dat ben je blijkbaar inderdaad niet. Maar voor alles is er een tijd. Aan de serieuze opvoeding van kinderen, vooral als ze moeilijk zijn in hun jeugd, ben je al de twintig mooiste jaren van je leven kwijt. Dat is de natuurlijke gang van zaken en dat moet je er voor over hebben. Maar daarna?

Daarna is het hún keuze. En heus… als ze niét werden overbeschermd en oververwend in hun jeugd: ze kómen er! Ze zullen ook nooit om medelijden vragen. Dat zullen de verwende nestjes wel doen met alle gevolgen vandien!

Willy.

(Empathie = de eigenschap je kunnen inleven in het leven van een ander).

De recente roerselen in de Moslimlanden hebben me weeral eens tot nadenken gestemd. Sommige gruwelijke beelden op TV doen me echt wel meeleven met die arme stakkers.

Want ik ben echt geen racist; ben ook helemaal niet tegen Moslims, Oostblokkers, Chinezen, Indiërs of wat dan ook. Al die mensen hebben het recht een eigen standpunt, eigen religie en eigen gevoelsleven te hebben. Die mensen denken over zichzelf ook als over een ‘ik’, zoals ik dat over mezelf doe.

Elk levend wezen is trouwens voor zichzelf een ‘ik’. Ja, zelfs een rat of een vogeltje voelt zijn eigen wezen aan als een ‘ik’, en dus een beetje het centrum van de wereld, en de plaats van waaruit hij alle anderen bekijkt. Een arme, honger lijdende Moslim in een of ander apenregime is ook een ‘ik’, en bekijkt de wereld ook vanuit zijn standpunt. En dus kan ik daar ook wel empathie voor voelen.

Hoewel… voor mij stopt de empathie daar waar een volk geen poot uitsteekt om uit de ellende te geraken, en dan maar asiel gaat zoeken op kosten van mensen die dat wél deden.

Ik zou die mensen dan ook maar één raad willen geven: probeer van jullie leven te maken wat wij en onze voorouders ervan hebben gemaakt. Leer zelfstandig denken, laat hersenspoelingen door welke religie ook niet langer toe, en steek de handen uit de mouwen in eigen land. Dan verdwijnen die apenregimes vanzelf. Want die hebben, net als een automotor, brandstof nodig om te blijven functioneren. En die brandstof leveren jullie, door in lang voorbijgestreefde sprookjes te blijven geloven.

Zouden ze het horen? Neen! Want ik ben er van overtuigd dat nog terwijl ze zich aan het ‘vrijvechten’ zijn, alweer het zaad wordt gestrooid voor weer nieuwe regimes die weer op dezelfde leest of erger geschoeid zullen zijn… en krijgen wij weer de twijfelachtige eer om de vluchtelingen van die regimes op te vangen.

Maar eigenlijk had ik het over empathie, maar vooraleer daar verder op in te gaan wou ik toch eerst even stellen dat aan alles grenzen zijn. Ook aan empathie! Of… juist niet? Want terwijl ik dit schrijf blijf ik toch medelijden hebben met die mensen. Maar empathie hoeft niet persé te betekenen dat je die mensen dan maar met je eigen belastingsgeld voor eeuwig en altijd in de watten moet leggen zoals Europa momenteel aan het doen is. Vooràl niet als blijkt dat ze achteraf uit ‘dankbaarheid’ hun eigen religie in onze gemeenschap zullen proberen te nestelen en ons ook dààrvoor te laten betalen. Ons aldus neerhalend naar de cultuur die zij juist zijn ontvlucht.

Derde poging om het over empathie te hebben zonder er al te veel de rassenverschillen in te betrekken:

Empathie mag dan al een sympathiek verschijnsel zijn, ik vraag me eigenlijk af of veel mensen dat echt in zich hebben… en vooral: in de juiste maat! Want de betekenis van het woord op zich lijkt simpel. Het écht waarmaken vergt toch enige inspanning als je het niet gewoon bent.

En met waarmaken bedoel ik nu écht niet dat je bepaalde mensen te hulp schiet met levensmiddelen en zo… maar je eens écht probeert in te denken hoe het moet aanvoelen in iemands vel te leven.

En nog moeilijker is het om met de aldus losgekomen gevoelens de kerk in het midden te houden: empathie… allemaal goed en wel, maar als je gaat overdrijven creëer je toestanden zoals momenteel in Europa: alle eigen verworven rechten, waarvoor we levenslang een pak betaalden in de vorm van belastingen, zienderogen zien slinken en terechtkomen in vreemde bekjes. Natuurlijk dat die vreemden dan maar hun eigen cultuur behouden. Als dat tóch zo makkelijk gaat: leven op kosten van een verrijkende cultuur en toch je verarmende cultuur trouw blijven!

Misschien kan een voorbeeldje over echte empathie een en ander verduidelijken: ik heb een parkietje in een kooi. Voor de mens is zo’n vogeltje een verwaarloosbaar detail van de huiskamer… een soort decoratie met huisdierallures.

Voor mij niet. Het is een levend wezen met een kloppend hartje, net als dat van mij.

Een wezen dat over zichzelf ‘ik’ denkt. Een wezen dat zichzelf waarschijnlijk ziet als zijnde ‘van normale grootte’, en mij ziet als een reuzegroot monster. Misschien denkt hij wel dat ikzelf achter de tralies van zijn wereld zit: hij vrij in de kooi en ik gevangen daarbuiten. Van uit zijn standpunt gezien vindt hij zichzelf waarschijnlijk ook wel superieur aan mij. En dat kan ik best begrijpen.

Hij is, naar zijn normen, immers ‘normaal’ van vorm en grootte, terwijl ik maar een raar, véél te groot wezen met noch pluimen noch bek ben.

Uit empathie liet ik eens zijn deurtje open en liet hem zijn zin doen. In opperste verbazing stond hij wel een kwartier in zijn deuropening te kijken… waagde uiteindelijk een sprong naar de vrijheid, vloog al direct tegen alles aan en raakte in opperste paniek. Bleef uiteindelijk op de grond zitten met bonzend hart… en was reuzeblij dat ik hem weer voorzichtig in zijn eigen wereldje plaatste. En daar, in zijn kooitje, met zijn eigen speeltjes, is hij gewoon gelukkig. Dat kun je hem dagelijks aanzien.

Maar vroeger geloofde ik dat niet echt, en door me in zijn plaats te stellen wou ik hem méér vrijheid geven. Maar dat bleek hij niet nodig te hebben, en mijn geweten was weer gesust.

Persoonlijk vind ik het heel erg interessant je eens echt in een ander wezen of mens in te denken. Als in een droom jezelf in een soort trance te brengen en de wereld eens vanuit een ander standpunt te bekijken. Als je daar een paar keer mee oefent, wordt het al gauw een tweede natuur en hoef je niet eens meer moeite te doen om de wereld eens op dié manier te beleven.

Soms kan het schokkende ervaringen opleveren… maar meestal werkt het heel leerzaam en word je een ander, en beter mens.

Willy.

Dat een werkplek niet altijd bureau-allures moeten hebben, bewijzen deze foto’s: de werkplek van een zeventiger! Lekker comfortabel, lekker geïntegreerd in de living… echt prettig werken! Toetsenbordje op de knieën, en schrijven maar. Muis nét daar waar mijn arm op de leuning ligt… wat wil je méér?

Maar eerlijk gezegd, mijn werkplekken heb ik altijd al aangepast aan de noden van het werk. Ook toen ik véél jonger was. En dat leerde ik van iemand die het helemaal verkeerd deed:

Hij kreeg een telefoontje, men stelde een bepaalde vraag over wegcode… gemeentelijke politieverordening of wat dan ook… en dan legde hij de telefoon neer, stond op, zocht een sleutel… liep op zijn gemak naar een bepaalde (gesloten!) kast, snuffelde daar wat in tot hij vond wat hij zocht… sloot de kast weer netjes af (mét sleutel!)… liep terug naar de telefoon, sloeg het boek open… begon te zoeken…

Enfin, je kent ze wel, die totaal onpractische mensen die wel talenten hebben, maar zich helemaal niet weten te organiseren!

Ik vond het amusant hem op die manier gade te slaan en vroeg me af wat er aan de andere kant van de telefoonlijn werd gedacht. Maar voor ik wist hoe ik het had, ging die kerel met pensioen en mocht ik zijn job overnemen!!!

Daar kon ik wel mee leven, maar niét op die manier hoor! En zo leerde ik mijn werkplek te organiseren: alles bij de hand, en wàt men me ook vroeg, ik had het altijd binnen handbereik. Moest nooit opstaan, moest nooit zoeken. Nog terwijl de vraag werd gesteld had ik het betreffende boek of map al in de hand, en nog vóór de vraagsteller klaar was met zijn vraag kon ik al antwoorden. Velen hebben waarschijnlijk gedacht dat ik elke morgen een wetboek verorberde als ontbijt, óf dat ik àlles wist.

Maar niets was minder waar! Het was gewoon een kwestie van organisatie, en weten waar wàt terug te vinden was.

En zo bleef ik ook na mijn pensionering: waarom iets moeilijk maken als het gemakkelijk kan? Héél eventjes nadenken… één keer organiseren… desnoods wat timmerwerk… en je zit voor de rest van je dagen op rozen!

Willy.

Zo. Libiërs vluchten massaal naar het pas ‘vrijgevochten(?)’ Egypte… Het rommelt wel goéd in Noord Afrika!

Nu wil ik niet de pretentie hebben de wereldpolitiek te begrijpen (wie wél trouwens?), noch wil ik ze begrijpen. Mij interesseert de mens, en bijgevolg stel ik me bij dit alles grote vragen!

Enerzijds zijn er eindelijk mensen die het beu zijn onder de knoet te worden gehouden en willen strijden voor hun rechten.

Anderzijds vrees ik dat ze niet echt beseffen wàt hen onder de knoet houdt. Hun leiders? Hun leger? De poen? Of… hun religie?

Nu proberen ze hun leiders buiten te wippen met de motivatie die elk levend wezen in zich heeft: betere levensomstandigheden. En ze zullen voor andere leiders kiezen. Leiders die in diezelfde religie zijn grootgebracht. Héél misschien aanvankelijk iets beter zullen zijn, maar veel misschiener zal er niets veranderen, of àls er iets verandert zou het best slechter kunnen zijn!

Rusland kende zijn revolutie… was het er beter nadat de Tsaren werden geëlimineerd en het communisme in de plaats kwam? En daar ging het nog om een machtig land en om intelligente mensen die niét zo vastzaten in geestdodende religies die elke vorm van logisch denken teniet doen!

Roemenië, je hoort er maar weinig van… zouden die zich echt veel hebben verbeterd na de revolutie, ook alweer een paar decennia geleden? Is de levensstandaard er echt verhoogd? Naar de weinige berichten te oordelen niét.

Libië nu, zou goed zijn voor 2% van de olieproductie in de wereld. Met die winst moet je toch al iets kunnen doen voor je mensen! Wàt werd ermee gedaan? Weetnie. Waarschijnlijk gebruikt ter verheerlijking van Allah met nog luxueuzere moskeeën… en de rest in eigen zak? Of bewapening tegen wie zich niét onderwerpt aan de religie?

Zullen nieuwe leiders het anders doen? Zullen ze zowel aan de verleidingen van de ingebakken religie als aan het eigenbelang kunnen weerstaan? Want die nieuwe leiders… die zullen natúúrlijk weer handelen naar de met de moedermelk ingezogen religie!

Niets dan vraagtekens. Maar het resultaat laat zich al vermoeden: Europa zal er waarschijnlijk nog maar een aantal adoptiekindjes bijnemen en te slapen leggen in asielcentra. Menslievendheid heet dat en het staat mooi op het palmares van politici die herverkozen willen worden door de hersenloze massa.

Vanuit het standpunt van de ‘slachtoffers’ van die regimes (of religies) dan, ziet het er allemaal heel normaal uit: een rijke maatschappij moét, als ze beschaafd wil zijn, voor de armere gemeenschappen zorgen… Dus, na de vlucht naar Egypte zal waarschijnlijk voor velen de vlucht naar Europa… en België volgen.

Waar die mensen dan weer niét bij stilstaan is bij het feit dat rijkdom niet vanzelf komt. Dat rijkdom het gevolg is van intelligentie en werklust. En meer nog van het afgooien van het zwaar onderdrukkende juk van religies.

Zolang hiér immers de kerk en de adel de opperste macht was, werd totaal geen vooruitgang geboekt. Als onze voorouders iets wilden leren, dan moest het van religieuze aard zijn, en via de kerk verlopen. Uitvindingen waren des duivels. En net als nú nog de Moslims, bleven we in de modder ploeteren. Reden we met paard en kar, en zouden zij nog altijd op dromedarissen hebben gereden als WIJ geen auto’s hadden uitgevonden!

Naarmate de kerk haar macht verloor, stak de wetenschap meer en meer de kop op en konden we samenwerken aan die heerlijke maatschappij die we nu (voorlopig nog) hebben.

En dan komen arme Moslims binnen, en gaan we spreken over integratiebeleid. Een mooi woord, maar je kunt er alle kanten mee op. Je kunt het ook totaal omgekeerd laten werken.

Een gezond integratiebeleid zou er moeten in bestaan de vreemdelingen allereerst met de neus op de feiten te drukken:

- Waardoor bleven jullie arm?

- Waarom, en wanneer werden wij rijk?

- Hoe hebben we moeten werken en strijden om het zover te schoppen?

- Zijn jullie wel bereid hetzelfde te doen?

Pas als die mensen dààrvan overtuigd kunnen worden, kan er sprake zijn van integratie. Pas dan zullen ze gemotiveerd zijn om even hard te studeren en te werken als wij, en vaststellen dat dit nieuwe ‘rijke’ leven niet vanzelf komt. Dat het niet volstaat om met het gezicht naar Mekka aan Allah om hulp te smeken.

En misschien zal dan een aantal van hen liever terugkeren naar hun zanderige wereld en verder genieten van het heerlijke zonnetje waarin ze alleen maar moeten bidden, maar ook levenslang arm zullen blijven.

Maar zoals het nu gaat: óns proberen te integreren in HUN wereld maar wél in óns land, kan enkel maar tot verarming van beide culturen leiden. Want nu vinden zij, dank zij onze arbeid en kennis, dat het leven hier een paradijs is waarvan ze wél de vruchten plukken, maar verder geen poot uitsteken tot toenadering en verbetering naar onze maatschappij.

Lààt ze hun moskeeën houden, maar zélf bekostigen.
Lààt ze hun religie houden, zoals wij ons geloof: als een soort gedachte-erfgoed. Maar laat ze die religie niet toelaten onze maatschappij naar beneden te halen.

En trouwens… over wélke religie het ook gaat, godsdienstvrijheid is een mooi begrip… zo lang de belijders van die godsdienst zélf instaan voor het bekostigen van bidplaatsen en ‘personeel’!

Onze grondwet waarborgt de vrijheid van godsdienst dan wel, maar waar in de grondwet staat dat andersdenkenden daar evengoed moeten voor opdraaien in de vorm van belastingsgeld? Zelfs onze eigen kerk… waarom er belastingsgeld voor ophoesten als je er nooit in komt?

Als bepaalde religies vinden dat hun predikanten vijf vrouwen en dertig kinderen mogen hebben, dan moeten de belijders van die religie daar ook maar voor opdraaien. Niét wij!

Sommige politici, helaas nog steeds een minderheid, ‘beginnen’ te vinden dat het integratiebeleid is mislukt. ‘Beginnen te vinden’… na dertig jaar!!! Hoe lang heeft een ‘normaal’ brein nodig om in te zien dat zoiets niet kàn lukken als het op die manier wordt uitgevoerd?

Zijn politieke hersenen dan misschien van het ondoordringbaarste materiaal dat op deze wereld te vinden is gemaakt? Ik zou het moeten beginnen geloven.

Willy.

Wie het nu nog niet door heeft zal het nooit door hebben, maar ik ben geboren onder het sterrenteken vissen(21 februari tot 21 maart).

En sommige vissen zwemmen diep. Héél diep. En in die donkere wereld waar andere stervelingen meestal niet geraken, vinden ze voedsel voor hun nooit ophoudende honger naar wijs zijn en kennis.

Geen wereldse kennis! Wat de vis interesseert zijn de achtergronden. En die gaat hij opzoeken. Diepte heeft geen belang. Ook hoogte niet. Want moest het sterrenteken ‘vogel’ bestaan, dan zou hij zich daar best mee kunnen identificeren.

Trouwens, diepte of hoogte… ze betekenen allebei hetzelfde: je in de drie waarneembare dimensies bewegen… én een vierde proberen te vinden!

Is het een vloek of een zegen tot dit teken te behoren? Ik weet het niet. Gelukkig is stier mijn ascendant, en die zorgt er dan weer voor dat het materiële ook meetelt en ik dus wél altijd met beide voeten op de grond blijf, wààr mijn geest ook soms heen zweeft.

Van vissen wordt nogal dikwijls gezegd dat het brave, ietwat dromerige en melancholische mensen zijn. Een beetje wereldvreemd soms. Maar niets is minder waar, al geven ze soms wel die indruk. Ze hebben hun omgeving wél scherp in de gaten en zien veel verder dan hun neus lang is. Trekken ook conclusies waar anderen aan voorbijgaan of belachelijk vinden. Dat doen ze gewoon omdat niet de oppervlakte, maar de diepte hun echte wereld is.

Maar soms zien ze téveel en komen daar dan liefst niet zo snel mee naar buiten… Hebben ondervonden dat ze op dit gebied toch niet begrepen worden en hebben daar leren mee leven.

Hoedanook, ik kan ermee leven. En voel me er zelfs kiplekker in. Letterlijk: als een visje in het water!

Willy.

Nog maar eens in de actualiteit: vluchtmisdrijf na dodelijk ongeval! Mensen begrijpen het niet. Zijn verbolgen. Hoe kun je nu zoiets doen? Daarvoor moet je toch een echte misdadiger zijn!

Maar zo simpel ligt het niet! Zowat iedereen heeft, direct na een ongeval, de dwingende gedachte: “Dit is niet gebeurd… dat kan niet… ontwaak uit die nare droom! Draai de klok terug en let even beter op!!!”

Helaas, de klok terugdraaien kan nu eenmaal niet en dat realiseer je je snel. En dan komt de dwingende gedachte: “Dan maar maken dat je wegkomt. Wég van dat oord van verderf.”

En voor sommige mensen is die gedachte zo onweerstaanbaar dat ze impulsief ook de benen nemen. Niét doelbewust maar als spontane reactie op een gebeurtenis die de geest wil negeren. Zonder nadenken. Want op zo’n moment is de logische gedachtegang eventjes oncontroleerbaar verstoord.

Tot hier is alles vergeefbaar. Paniek is tot veel in staat. Maar paniek blijft niet duren. Er komt spoedig een moment dat je terug bij je zinnen komt. En als rechtgeaarde burger is dàt het ogenblik om terug te keren naar die plaats waar je liefst nooit meer zou willen zijn en je verantwoordelijkheid op te nemen. Of het ongeval nu al dan niet je schuld was.

Of… er wordt geaarzeld. Uren verstrijken… dagen soms… en je wordt niet verontrust door de politie of door je omgeving. Het begint er op te lijken dat je er zult mee wegkomen!

Zoú je dan nog wel aangifte doen? Natuurlijk zul je dat. Maar met het uur dat verstrijkt wordt de verleiding om dat niét te doen groter. Lijkt ook de kans dat je er zonder kleerscheuren mee wegkomt heel reëel.

De drempelvrees om je aan te geven wordt evenredig groter, want hoe langer je wacht, op hoe minder begrip je zult kunnen rekenen, en de straffen voor vluchtmisdrijf zijn niet mild.

Ik denk dat de meeste vluchtmisdrijfscenarios aldus in elkaar steken. Paniek verstoort aanvankelijk het logisch denken, en daarna… hangt het af van de persoon zelf.

Maar moedwillig wegvluchten na een ongeval komt minder vaak voor dan algemeen gedacht wordt.

Misschien is een waarschuwing aan ieder die ooit in een dergelijke situatie zou kunnen terechtkomen hier wel op zijn plaats:

- Bén je in paniek gevlucht, keer dan zo spoedig mogelijk terug of bel tenminste de politie op om je kenbaar te maken. Liefst binnen het uur! Want elk uur dat je wacht is een uur dat zich tegen je kan keren. Misschien was je bloednuchter. De eerste uren kun je dat nog bewijzen. Als je een dag wacht kun je dat niét meer en zou die twijfel wel eens een heel grote invloed kunnen hebben op je rechtszaak.

Tot hier dat stukje verkeersmoraal.

Willy.

Soms stel ik me de vraag wat er nu eigenlijk beter is: studeren of al doende ondervinden? Maar eigenlijk is er, zéker in de tegenwoordige tijd, geen keuze. Er is geen tijd om te wachten tot je voldoende hebt ervaren. Het leven gaat snel, en dus moet je er ook zo snel mogelijk klaar voor zijn.

Je kunt voor zowat alles studeren. De kennis wordt je aangereikt op een schoteltje… maar je moet het wél in je hoofd zien te krijgen door hard werken. En dan zit het in je hoofd en wat er verder mee gebeurt hangt af van persoon tot persoon:

- Het is er, en blijft er… althans theoretisch.

- Na de examens wordt het vergeten. (Niet meer nodig: het diploma is er!)

- In de beroepssfeer wordt het omgezet in waardevolle ervaring en steeds verder uitgebouwd.

- Het stagneert, want de persoon in kwestie is niet in staat de theorie om te zetten in en aan te passen aan de praktijk. Heeft zijn diploma, heeft een job, en dat was het dan. Is ook zo eigenwijs dat hij naar niemand luistert en helemaal in zijn eigen cirkeltje blijft draaien.

Zelf deed ik geen hogere studies, en ergens ben ik daar dankbaar om. Wat ik weet heb ik vooral ervaren en aangevoeld. En dàt blijft je bij. Onuitwisbaar, en ‘aanweziger’ dan dat iemand het je in het hoofd heeft geprent.

Op de vraag wat er nu beter is: ervaren of studeren, moet ik het antwoord schuldig blijven, want het heeft allebei voor- en nadelen.

Ervaren kan voor sommigen een langdurig proces zijn, en het leven is al zo kort. De een ervaart snel, de ander blijft met de kop tegen de muur lopen. Voor de een is voor ervaring een heel mensenleven nodig, voor de ander volstaan enkele jaren in het volle leven. Weer anderen ervaren nooit. Ondergaan hun omgeving alleen maar.

Studeren daarentegen gaat sneller, en je kunt nu eenmaal niet wachten tot je een oudje bent alvorens in het beroepsleven te stappen. Of de leerstof ook echt ingebakken zit… hangt er naar mijn mening van af of je een richting koos die je lag en interesseerde, of alleen maar omdat de verdiensten in die branche hoog zijn en tewerkstelling gegarandeerd…

De meest succesvolle mensen, in welke branche ook, zijn mensen die van hun hobby of interesse hun beroep hebben weten te maken, en zich niet hebben blindgestaard op waar ze nu het meeste kunnen verdienen op de gemakkelijkste manier.

Dié mensen leven gelukkig. Of het nu bouwvakkers of intellectuelen zijn. En die mensen bereiken ook hoge toppen in hun carrière. Bij dié mensen kun je echt terecht als je een probleem hebt waarvan ze mogen verondersteld worden het te kunnen oplossen. Dàt zijn de juiste mensen op de juiste plaats.

Het grote probleem voor de rest van de mensheid is: waar zitten die?

- Waar zit de arts die meer geïnteresseerd is in wat je mankeert dan in zijn honorarium?

- Waar zit de advocaat die je zaak écht ter harte neemt zonder daar ook een buitensporige verdienste aan te koppelen?

- Waar zit de aannemer die liever één sterk huis bouwt dan tien gammele krotten?

Ze zijn er heus wel! Maar of ze ook zo goed zullen blijven is maar zeer de vraag, want als je goed bent in iets kun je al gauw niet meer aan de vraag voldoen. En dan heb je weer de keuze:

- Snel rijk worden met een massa klanten die je maar half kunt afwerken;

- Je cliënteel beperken, maar tegen hoog tarief werken;

- Je cliënteel beperken tot de mensen die het waard zijn, zonder onbetaalbare tarieven.

Volgens mij kun je alleen maar gelukkig leven met de laatste keuze. Want dàn pas doe je wat je graag doet, beleef je er plezier aan, wordt je gewaardeerd en ga je niet ten onder aan stress.

En vooral: je kunt tevreden zijn over jezelf en over wat je hebt gepresteerd. Dat lijkt me een pak waardevoller dan de stresserende gedachte dat je, ondanks je hoge verdiensten, bij jezelf moet toegeven dat je het beter had gekund. Dat je toch maar wat hebt aangerommeld en niemand daar echt beter is van geworden.

Willy.

Wat een mooi woord: vrijheid. Vrij zijn te gaan en te staan waar je wilt, te zeggen wat je wilt…

En ondanks alle gekibbel en problemen leven we toch in dàt deel van de wereld waar dit alles mogelijk is.

Daarvoor hebben onze voorouders gestreden en gewrocht.

Helaas is het ook een woord waar de mens, zodra hij het heeft, toch zo graag misbruik van maakt. De stelling ‘Een matig mens is zijn vrijheid waard’ mag dan al kloppen, het probleem is dat je nog maar weinig matige mensen vindt. En evenredig met het toenemen van vrijheid vermindert het aantal matige mensen.

De enige conclusie die ik hieruit kan trekken is dat vrijheid niet echt besteed is aan het mensdom. Het wordt symbool van grenzeloze luiheid, en tóch alles willen wat mensen die wél werken zich kunnen permitteren.

En nog helazer: in een samenleving als de onze werkt dat nog ook! Tja… de helaasheid der dingen!

En meest helaas: zelfs een hond zou moeten ruiken dat die mentaliteit onhoudbaar is. De weinige mensen die wél vinden dat ze moeten werken betalen zich blauw aan belasting om het niet-werkende gedeelte te sponsoren. Vroeg of laat geven ze er dan ook de brui aan… en wordt het een vicieuze cirkel.

De grootste schuldigen zijn natuurlijk de vakbonden, hoewel ik hun bestaansrecht niet in twijfel trek. Als ze er niét waren geweest leefden we nog steeds in feodale stelsels. Maar er zijn grenzen. En dat zouden die vakbonden ook moeten begrijpen. Maar integendeel, ze willen het onderste uit de kan.

En wat krijg je op de neus als je het onderste uit de kan wilt? En dat hadden we eigenlijk al lang op de neus moeten krijgen, maar (gelukkig?) werd daar een middel op gevonden: de staatskas vullen met… schuld! Nét wat de tegenwoordige mamaatjes doen met het gezinsbudget om hun kindjes zoet te houden…

En wat gebeurt er dan met verloop van tijd? Ik zag het honderden keren: het kindje groeit op, eist steeds meer, wordt nimmer of nooit volwassen… en mamaatje ligt er mee aan haar been voor de rest van haar leven! Elke cent die ze zou kunnen sparen gaat naar… juist!

En dat lieve individuutje zélf? Blijft maar problemen zoeken en natuurlijk: wat je zoekt dat vind je. Problemen al zéker. En mama blijft betalen. Vandaag voor een bloedneus, morgen voor een stukgereden auto en overmorgen voor advocaten om hem uit de gevangenis te houden.

Zo verloopt het tegenwoordig in de samenleving! Matige mensen? Een illusie! Tenzij ze ooit honger krijgen en niemand voor ze klaarstaat met de papfles of met een pak geld.

En die dag komt zéker! Want ouders blijven niet leven. Ooit komt de dag dat die onvolwassenen opgegroeid zijn en op eigen benen moeten staan. Vroeger gebeurde dat rond de 20 jaar. Nu wordt die leeftijd steeds hoger: 30… 40… en in steeds meer gevallen pas als de laatste ouder sterft. Maar dan is het al veel te laat. Van een baby kun je nog een mens maken. Van een volgroeid, beklagenswaardig figuur? Ik zou niet weten hoé.

Maar toch doen mama’s maar voort met verwennen en inspringen waar nodig. En toch doet vadertje staat maar verder met schuld maken om zijn kindjes en vooral adoptiekindjes in de watten te leggen.

Wat mij betreft: zonder voor een bepaalde partij te willen kiezen, ja, zelfs de partij op zich totaal te negeren, heb ik nog altijd respect voor de regering Dehaene, en voor de persoon van Dehaene op zich. Die durfde tenminste nog zeggen waar het op aan kwam en onsympathieke maatregelen nemen. Maatregelen die pijn deden in onze geldbeugel, maar de stabiliteit van de staatskas moesten waarborgen en dat ook deden.

Maar helaas, toen kwam de blauwe bende met dat dioxinegeval op de proppen… en neen! Ik geef die blauwe partij niet de schuld. Wél de individuele mensen die er deel van uitmaakten en enkel aan eigenbelang dachten.

Daarom ook zal ik me nooit aan een bepaalde partij kunnen hechten. Wàt het gedachtegoed van een partij ook is… het zijn de mensen die een bepaalde partij als springplank gebruiken die de lakens uitdelen. Dààr wringt het schoentje!

Zélfs het communisme, op zich, heeft veel lovenswaardig gedachtegoed. Het naziregime aanvankelijk misschien ook. Maar wie schaart zich achter succesvolle regimes? Juist… tuig van de richel, dat anders geen kans maakt in de samenleving.

Want wélk gedachtegoed ook in een partij werd gepompt door goedmenende zielen… het zijn altijd ménsen die het door de jaren heen moeten waarmaken. Mensen die uiteindelijk grote macht krijgen. En wie de macht heeft… misbruikt hem. Zéker weten!

Willy.

De begrafenis van Marie Rose Morel is alweer verleden tijd. De hatelijke reactie daarop van de Waalse nieuwsdienst ook. En de Vlaming… die lijkt alweer in slaap gesust.

Bart Dewever eiste excuses voor die reactie… maar zoals steeds bij de Walen: ‘Non’!

Geen probleem blijkbaar. Niemand lijkt er wakker van te liggen. Ook voor de Nieuwsdienst is de kous af. Zou dat in Wallonië ook zo makkelijk aflopen?

En dat was het dan weer… niets gebeurd, het leven gaat verder. Wél betogen voor een snellere regeringsvorming, mét of zonder ‘non’. Blijkbaar doen we het nog liever verder met ‘non’ dan dat de leeuw zijn klauwen toont of tenminste geen genoegen meer neemt met non.

Begrafenis voorbij… nieuws voorbij… Waalse kritiek voorbij… wat staat er nu op het menu? Een olieramp? Schip vergaan? Zonne-activiteit?

Massaal protest tegen de Waalse TV en haar venijnig gedrag naar aanleiding van die begrafenis, zoals ik dat had verwacht? Vergeet het. Ach, jongens… de leeuw is al lang zijn klauwen kwijt. Afgevijld door politiek, vakbonden en dop. Monddood gemaakt door de vele nons en andere Waalse sanitaire grapjes.

Nou ja, ze doen maar. Verdienen we nog wel die gele vlag met zwarte leeuw? Zouden we er niet liever een hemelsblauwe van maken met een spinnend roze katje? Een katje dat alles slikt en zich spinnend alles laat welgevallen? Laks migranten- en asielbeleid… mensen aan het roer die het fiere schip dat ooit België heette recht naar de klippen sturen? Laat maar doen hoor, zo lang we aan de dop kunnen blijven!

Is dàt de Vlaming anno 2011? Ik begin voorwaar beschaamd te zijn dat ik er een ben: een verwaarloosbaar nevenverschijnsel in het Waals georiënteerde België!

Niet verwonderlijk dat de Waalse haan altijd al de scepter zwaaide in dat land, en dat ook in de toekomst wel zal blijven doen. Als we niet eens meer uit ons bed komen als met modder gegooid wordt naar een Vlaamse begrafenis, dan moeten we daar ook maar de gevolgen van dragen.

Willy.