Afscheid is niet eerlijk

Lief Moeke


De warmte in je ogen
Het geluk van je lieve lach
De wijsheid van je rimpels
Tekenen van dag tot dag
Alles wat je ons hebt gegeven
Zorg, liefde, wijsheid en kracht
Dragen we ons verdere leven mee,
dag en nacht.

Rust zacht lief Moeke

Toen jij was heengegaan dacht ik
dat de wereld stil was blijven staan.
Maar de mensen bleven lachen en taartjes eten,
en dat heb ik hen in stilte verweten.

Jou tegenkomen in de dagelijkse dingen
verzoent me met je dood.
Ik voelde in dagen die vergingen;
zolang ik leef ben jij niet dood.

Onder m'n voeten reuzlen stil
verdroogd en bruin Oktoberblaan,
Neem Gij m'n handen, God, ik kan,
Ik durf er haast niet overgaan.
M'n zwier'ge tred is niet gewend...
Te trappen op illuziescherven...
Gij die me leven hebt geleerd,
God, leer me sterven.

Alice Nahon, Stervenspijn

Ik heb lang en gelukkig geleefd
mij met weinig tevreden gesteld
niets gevraagd en veel gekregen
en ben ik van alle goede dingen voldaan
stilletjes ter Here gegaan

Stijn Streuvels

Afscheid

Het is tijd voor mij om te gaan,
nu geen tranen meer.
Kijk naar de hemel en geloof,
eens zien wij elkaar weer.

Tijd voor mij jou te verlaten,
geen verdriet meer en geen pijn.
Kijk naar de regenboog en weet,
ik zal er altijd zijn.

Het zal niet eeuwig duren,
eens komt er een moment,
dat ik je weer zal vasthouden,
dat je weer bij me bent.

Tijd voor ons om afscheid te nemen,
 droog je tranen nou.
Kijk 's avonds naar de sterren,
weet dat ik van je hou.

Denk aan mij en
wens mij altijd heel dichtbij.
Praat met mij, verdring de pijn,
ik zal er altijd voor je zijn.

Waarom al dat wachten
Waarom al die pijn
Je wilde hier niet weg.
Je wilde bij ons zijn.
De strijd was oneerlijk
en geheel niet terecht.
Je wilde nog zo graag verder
maar...
je verloor dit gevecht.

De laatste uren voor het einde,
dan wordt die grote wereld klein,
is plotseling alles onbeduidend,
tot aan het laatste beetje pijn.

Wat wij zo indrukwekkend vonden,
verliest  zijn glans, verliest zijn zin,
maar achter de gesloten ogen,
glanst een gigantisch groot begin.

Toon Hermans

"Zwijgend hou 'k je in mijn armen,
Drie, vier, vijf minuten lang,
Jij kunt zo mijn hart verwarmen,
Met jou ben ik voor niets meer bang; "

Toon Hermans

Als een bloem, zo is het leven,
't begin is teer en klein.
De één die bloeit uitbundig,
de ander geurt heel fijn.
Sommige bloemen blijven lang,
 anderen maar even.
Vraag niet bij welke bloem jij hoort:
dat is het geheim van het leven.

Rondom je thuis,
je eigen wereld
van huiselijke warmte en geborgenheid,
zijn alle woorden zoek geraakt.

We gingen met je mee
tot de laatste warmte in je hand.
Nu hebben we je gezicht bewaard
zodat het bij ons staat ingebrand.

Als de dageraad ontwaakt,
het duister van de nacht verdwijnt
weet ik... dat in de hemel
de zon voor altijd schijnt

                                                                                   Antoon van Gemert