Afscheid

Waarom al dat wachten
Waarom al die pijn
Je wilde hier niet weg.
Je wilde bij ons zijn.
De strijd was oneerlijk
en geheel niet terecht.
Je wilde nog zo graag verder
maar...
je verloor dit gevecht.

De laatste uren voor het einde,
dan wordt die grote wereld klein,
is plotseling alles onbeduidend,
tot aan het laatste beetje pijn.

Wat wij zo indrukwekkend vonden,
verliest  zijn glans, verliest zijn zin,
maar achter de gesloten ogen,
glanst een gigantisch groot begin.

Toon Hermans

"Zwijgend hou 'k je in mijn armen,
Drie, vier, vijf minuten lang,
Jij kunt zo mijn hart verwarmen,
Met jou ben ik voor niets meer bang; "

Toon Hermans

Als een bloem, zo is het leven,
't begin is teer en klein.
De één die bloeit uitbundig,
de ander geurt heel fijn.
Sommige bloemen blijven lang,
 anderen maar even.
Vraag niet bij welke bloem jij hoort:
dat is het geheim van het leven.

Rondom je thuis,
je eigen wereld
van huiselijke warmte en geborgenheid,
zijn alle woorden zoek geraakt.

We gingen met je mee
tot de laatste warmte in je hand.
Nu hebben we je gezicht bewaard
zodat het bij ons staat ingebrand.

Als de dageraad ontwaakt,
het duister van de nacht verdwijnt
weet ik... dat in de hemel
de zon voor altijd schijnt

                                                                                   Antoon van Gemert

Tevreden zijn dat is een gunst
tevreden schijnen is een kunst
tevreden leven is 't geluk
tevreden sterven 't meesterstuk.

 G. Gezelle

Iedere dag wordt de wereld kleiner,
Kleiner het land waar wij ons bevinden,
Kleiner het aantal van de beminden,
iedere dag...

Hand in hand zijn wij gegaan
tot aan de drempel.
Moegestreden,
door onze liefde omringd,
ben je van ons heengegaan.

Als ik in de lucht kijk
dan ben jij daar ergens
hier heel ver vandaan.
Ik zie de sterren glinsteren
en één van die sterren
weet van jou bestaan.

Een stoel blijft leeg
een stem blijft zwijgen
maar in mijn hart
zal je altijd blijven.

Denk aan mij met een glimlach,
want zo wil ik in jullie gedachten zijn.
Maar als mijn heengaan alleen tranen wekt,
denk dan niet aan mij,
want zo wil ik niet in jullie herinnering leven.

Het zijn de momenten
van naamloos verdriet,
de uren waarin je
geen uitkomst meer ziet,
dat er diep in jezelf
toch een ruimte ontstaat,
waarin als bij een wonder 
een deur opengaat.

Intens verdrietig om wat niet meer is
en nooit meer zal zijn
Dankbaar voor wat was
en altijd zal blijven.

"Alles wat je hebt gegeven
raakt nooit verloren
maar leeft voort in onze herinnering
en in die van velen."