Ik kijk omhoog...

Als om mij heen de levenslichten doven,
het donker wordt,
omdat z' er niet meer zijn.
Dan zoek ik rust'loos,
 in 't diepst van mijn geloven,
naar 'n antwoord op verdriet en pijn.

Je moeder blijft je moeder
zo eigen en vertrouwd.
Je wilt haar niet graag missen
omdat je van haar houdt

Maar eens dan komt de dag
dat je haar moet laten gaan,
je verstand zegt dat het goed is,
maar in je ogen blinkt een traan.

Wanneer de zon
de laatste maal
in 't mensenleven ondergaat
dan wacht een nieuwe dageraad
met Licht en Leven
dat nooit meer doven zal.
Dan komt men
na een lange pelgrimstocht op aarde, 
                        Thuis.

                
Kleine zorgen kun je delen,
Maar er is een soort verdriet.
Dat kunnen mensen niet meer helen,
En dat hoeft ook niet.

Laat toch mijn dood niet zwart omkransen,
maar wit als het lied van vreugde zelf.
Wit van vogels, van bloemen die ik minde.
Het wit waarin het geluk zich weeft.
Hier past geen zwart.
Ik was gelukkig.
Ik heb met heel mijn hart geleefd.

Mijn engeltje...

We hopen dat ze je vleugels geven,
zodat je overal kunt komen,
dat je terug komt in onze dromen,
en met ons meevliegt in ons leven.

Onbekend

't Staat hier op papier geschreven
toch was 't mooi, mijn korte leven
Samen met mijn zoon en vrouw,
waar ik o zo veel van hou !
    Samen met vreugde, verdriet en veel pijn,
      had ik toch wat langer hier willen zijn ...

Tot wederzien, tot wederzien
al waar het moge wezen;
na lang of korten tijd,
misschien
in 't ongekend nadezen !

                                                 G. Gezelle

Ik sliep en droomde
dat leven een genot was.
Ik ontwaakte en zag
dat leven plicht was.
Ik leefde en besefte
dat plicht het geluk was

Als je ouder wordt
en niet meer weet waar je bent,
als je mensen ziet,
maar ze niet echt meer herkent,
als je toch blijft strijden
om bij ons te leven,
dan hopen wij dat je nu
de rust is gegeven.

Ik ben je niet verloren
daarom gaf je mij teveel.
Wat je zei, dat blijf ik horen.
Van wat ik ben, ben jij een deel
Ik kan je overal nog horen,
in wat ik doe, in wat ik laat.
Je was en blijft voor mij een zegen.
waarvan het spoor steeds verder gaat.

Doof nu het licht en sluit je ogen
en vergeet de strijd.
Jouw leven hier is omgevlogen
maar je liefde blijft.

Laat nu die laatste droom maar komen
en wees niet meer bang.
Jouw nacht van vrede is gekomen
na een leven lang.

Waar jij gaat laat ik mijn hart en ziel
met jou meegaan.
Jouw taak op aarde is voldaan
zoals je was in alle liefde zo zal je gaan.

 Je ging weg bij het ochtendrood
je tasje mee met het trommeltje brood
de deur deed je zachtjes dicht.
Ik zie nog je lach op jouw gezicht
een week van werken brak weer aan
maar toch is het anders gegaan.
Je bent er in ons midden niet meer bij
want het noodlot was aan jouw zij.
Later die ochtend het werd al licht
zag ik je terug... zonder lach op je gezicht.

    Ten Bolscher

Als je de laatste jaren van je leven,
soms bewust, soms onbewust beleefde,
als je soms niet meer weet wie je bent,
en soms de mensen om je heen niet meer herkent,
dan was dit een hele moeilijke tijd van leven
en wordt je, na deze lange weg,
nu door God  je rust gegeven.

Stil ben je van ons vertrokken
met in je handen parels
van eenvoud, tederheid en liefde.

Goedheid, bezorgdheid, bescheidenheid,
in deze drie woorden staat voor ons
uw onvergetelijk beeld gebeiteld.

Dank U Heer,
voor haar zorgende liefde
voor haar sterk geloof
voor haar zachte eenvoud.

Het leven is wat altijd geweest is
de draad is niet gebroken
Waarom zou ik uit je gedachten zijn?
Omdat je me niet meer ziet
Neen, jij bent niet ver
Juist aan de andere kant van de weg
Zie je, alles is goed
Je zult mijn hart opnieuw ontdekken
en er de tederheid terugvinden
zuiverder dan ooit
Dus droog je tranen en ween niet
als je van me houdt.

Als je door verdriet wordt neergeslagen,                 
en het waarom aan niemand kan vragen.
Dan zijn er tranen die niet gedroogd kunnen worden,
is er verdriet dat niet gedeeld kan worden,
is er een lege plek die niet gevuld kan worden.