Bidprentje 1843

Een moeder sterft altijd te vroeg,
al is ze jong of oud,
je bidt dat God haar sparen zal
omdat je van haar houdt.
Maar als de dagen knellen gaan,
zij ziek wordt, zwak en moe,
bid je dat God haar halen zal,
met liefde, naar Hem toe.

Zijn glimlach en zijn zorgen zijn voorbij
de lieve aandacht voor de daagse dingen
die door zijn hoofd en door zijn vingers gingen
en alles wat hij was voor u en mij.

Denk aan mij terug
maar niet in de dagen van pijn en verdriet
denk aan mij terug in de stralende zon
hoe ik was toen ik nog alles kon !

Ik voel nog in mijn hand
het laatste drukken van jouw handen.
Daarin lag nog wat leven,
daarin lag ook reeds de dood.
Daarin lag al de liefde,
sedert jaren ons gegeven,
die gij in ene drukking nu
voor eeuwig in mij sloot.

Moeder zijn is alles geven
blijdschap, vreugde, liefde, leven.
Moeder zijn is alles derven
alles... en tevreden sterven.

Zul je voorzichtig zijn ?
Ik weet wel dat je maar een boodschap doet
hier om de hoek
en dat je niet gekleed bent voor een lange reis

Je kus is licht, je blik gerust
en vredig zijn je hand en voet

Maar achter deze hoek
een werelddeel
achter dit ogenblik, een zee van tijd

Zul je voorzichtig zijn ?

                                          Adriaan Moriën

En ze vallen met de laatste bladeren.
Jeugd en lentetijd gaan eens voorbij.
Al het heden wordt verleden.
Jeugd en lentetijd gaan eens voorbij.
De winter komt ook straks voor mij.

Blijf me nabij
wanneer het avond is
wanneer het licht
vergaat in duisternis

Wees niet bedroefd.
Ik heb u veel te lief gehad op aard
om door mijn dood
uw lichtheid te verdonkren

en laat uw lieve ogen flonkren
als toen gij nog het diepst gelukkig waart
opdat ik als ik u mogelijk bespied
u nimmer zie verduisterd door verdriet.

Bertus Aafjes

Er zijn momenten in je leven van blijheid,
momenten waarvan je intens geniet,
momenten waarin je de waarde
van het leven ziet.

Er zijn momenten van verdriet en pijn,
momenten waarin je droevig kan zijn
en de levenswaarde nog moeilijk ziet !

Ik kijk omhoog en zoek naar jou
in het duister van de nacht.
ik droom dat jij daar bent
en lief tegen mij lacht.
Maar...ik zie je niet,
en ik hoor je niet
En dan "plots"...  een intens moment.
ik voel dat je bij me bent.

Als om mij heen de levenslichten doven,
het donker wordt,
omdat z' er niet meer zijn.
Dan zoek ik rust'loos,
 in 't diepst van mijn geloven,
naar 'n antwoord op verdriet en pijn.

Je moeder blijft je moeder
zo eigen en vertrouwd.
Je wilt haar niet graag missen
omdat je van haar houdt

Maar eens dan komt de dag
dat je haar moet laten gaan,
je verstand zegt dat het goed is,
maar in je ogen blinkt een traan.

Wanneer de zon
de laatste maal
in 't mensenleven ondergaat
dan wacht een nieuwe dageraad
met Licht en Leven
dat nooit meer doven zal.
Dan komt men
na een lange pelgrimstocht op aarde, 
                        Thuis.

                
Kleine zorgen kun je delen,
Maar er is een soort verdriet.
Dat kunnen mensen niet meer helen,
En dat hoeft ook niet.

Laat toch mijn dood niet zwart omkransen,
maar wit als het lied van vreugde zelf.
Wit van vogels, van bloemen die ik minde.
Het wit waarin het geluk zich weeft.
Hier past geen zwart.
Ik was gelukkig.
Ik heb met heel mijn hart geleefd.

Mijn engeltje...

We hopen dat ze je vleugels geven,
zodat je overal kunt komen,
dat je terug komt in onze dromen,
en met ons meevliegt in ons leven.

Onbekend

't Staat hier op papier geschreven
toch was 't mooi, mijn korte leven
Samen met mijn zoon en vrouw,
waar ik o zo veel van hou !
    Samen met vreugde, verdriet en veel pijn,
      had ik toch wat langer hier willen zijn ...

Tot wederzien, tot wederzien
al waar het moge wezen;
na lang of korten tijd,
misschien
in 't ongekend nadezen !

                                                 G. Gezelle

Ik sliep en droomde
dat leven een genot was.
Ik ontwaakte en zag
dat leven plicht was.
Ik leefde en besefte
dat plicht het geluk was