Berichten van 17 juli 2006 tot 23 juli 2006

"Tante"  Ann  (Anna Detobel)
Als er iemand was waarmee ik nog lang contact zou houden was het Tante Ann (Anna Detobel)
Tante Ann kwam in de instelling toen ik ongeveer 12 was.
Eindelijk nog eens iemand die nederlands praatte, maar eigenlijk maaakte dat niet zoveel meer uit voor mij want frans was de voertaal van het internaat.
Eerst als stagaire, daarna definitief.
Ze was van Vlaams Brabant  (Dworp)  en was ongehuwd.

het eerste oorapparaat

Het was al langer bekend dat ik slecht hoorde, maar  men wou toch eens testen of  er ik baat zou bij hebben mocht ik een oorappareil dragen, eigenljk zou ik er twee nodig hebben maar men wilde proberen met 1.
Men had allerhande testen gedaan, met toeters en bellen, en ja het was een feit, de wereld mocht vergaan,  Marleen bougeerde niet.
Ik kreeg zo'n ijzeren bakje (net een scheerapparaat) mee met aan een draadje van ongeveer 1 meter een oorstukje.
Het was de bedoeling dat ik het bakje in de zak van mijn schort zou steken maar ik liep er constant mee in mijn handen, (ik was net een repporter) alleen  zo had het nog een zeker nut, in mijn zakken hoorde ik alleen zbzzzzzzzzzz   zzzzzbzzzz ! En dat was zo zenuwslopend dat  geschuur tegen mijn kleding dat ik nog minder hoorde.  Ik werd er gek van  !
Ik heb altijd gezegd het is niet een kwestie van niet horen,  maar een kwestie van verstaan.
M.a.w. als ik mij omdraai en je spreekt hoor ik je wel iets zeggen maar ik hoor niet wàt je zegt.
Het dringt als het ware niet door.
Natuurlijk is ook de frequentie belangrijk  fluisteren en zo, of gewoon maar de vogels die fluiten hoor ik niet zonder apparaat.
Maar nu terug naar toen ! 
We speelden spion met mijn apparaat, net als in de films wanneer ze door microfoons  praatten, en ik was altijd James Bond,  die had ook altijd de laatste snufjes.
Ik heb op een dag thuis het apparaat in het toilet laten vallen en het was over en out!
Oeps !!

Naast Sinterkaas kwam ook nog de kerstman,  die bracht niks maar kwam met de gezelligheid onder de kerstboom mee.
Kerstmis vierden we in de home, Nieuwjaar thuis.
We versierden de living (feestzaal) met slingers en lampions en op de avond zelf zongen we:
Petit Papa Noël  Dat klonk altijd zo weemoedig :

Petit Papa Noël
Quand tu descendras du ciel
Avec des jouets par milliers
N'oublie pas mon petit soulier

Mais, avant de partir,
Il faudra bien te couvrir
Dehors tu vas avoir si froid
C'est un peu à cause de moi

Il me tarde tant que le jour se lève
Pour voir si tu m'as apporté
Tous les beaux joujoux que je vois en rêve
Et que je t'ai commandés

Ik wou dat mama een beetje dichter bij mij stond.
Zij is altijd zo afstandelijk tegenover mij geweest.  Het was alsof zij zich afschermde van mij.
Alsof ze het  mij kwalijk nam om gehandikapt te zijn. 
Ze had immers een normale dochter gehad en die had ze moeten afgeven.
Ik heb mij dikwijls de vraag gesteld of zij wel van mij hield.
Ze doet altijd zo koel.
Als ze mij op zaterdagmiddag kwamen halen om de 2 weken dan vloog ik in de armen van papa
en hij moest mij altijd pushen: geef mama ook een bees hé.  Ik deed het dan, maar niet van harte.
en ik voelde altijd een zekere terughoudendheid die ik vertaalde als: ziet ge wel, ze houdt niet van mij ! Waarom zou 'k nog moeite doen voor dat mens ?
 Moeder komt zo koel over en zegt geen 2 woorden teveel (toch niet tegen mij)
Eens uitleggen hoe de zaken er voor staan en waarom het nu eenmaal is, zoals het is, dat zijn zaken die niet aan mama besteed zijn,  zij was nogal snel geirriteerd en dan kreeg ik een draai rond mijn oren, als ik niet direct deed wat zij vroeg.
Ik moest in die tijd mij nogal veel gaan bewijzen als gehandikapte, naar Gent, naar Brussel, naar Leuven...
Ik kwam er nooit verder dan 65 %   terwijl mijn behandelende artsen spraken van minstens 80 %
Veel had te maken met het feit dat ik tegenwerkte, ik wou niet gehandikapt zijn, en in feite was ik dat ook niet (in mijn ogen)  ik kon zoveel meer dan de andere kinderen en ik beschikte bovendien over al mijn geestelijke vermogens.
Ik denk dat ik schrik had, dat als ze mij blijvend  80% zouden geven, dat ik dan de home's niet meer buiten zou komen.   Dat heeft zeker een rol gespeeld. Ik had het al zo moeilijk met deze, laat staan dat ik van de ene naar de andere zou gestuurd worden...   Brrr !
Hadden ze wat meer respect gehad en mij er meer bij betrokken over het hoe en waarom,  ik zou misschien niet zo gereageerd hebben.
Het percentage schommelde steeds tussen 60 en 65%  maar de 66% die vereist zijn om een tegemoetkoming of zoals toen gebruikelijk was: dubbele kinderbijslag, kreeg ik niet.
Natuurlijk begrijp ik nu dat de speciale school + het internaat hen veel geld gekost heeft en dat het daarom was dat ze mij graag wilden invalide verklaart zien.
Het kontroversiele was dat zowel moeder als vader opspeelden als ik iets niet kon,  dan kreeg ik ervan langs omdat ik bevoorbeeeld mijn voet niet recht zette bij het stappen, ik liep immers met mijn rechter voet op zijn kant, dit gebeurde meestal op een onbewaakt moment of wanneer ik zo geconcentreerd met iets bezig was, dat ik niet oplette. 
Er was met die voet niks speciaals aan de hand op het eerste zicht,  maar het was langs deze voet dat men na de geboorte het bloed veranderde langs  een snede van ong. 4 centimeter. 
hebben ze zenuwen doorgesneden toen ? ik weet het niet.
Ook kon ik mijn water niet ophouden als ik ontspannen was, wanneer er iemand mij kittelde dan kon het zijn dat door het lachen mijn spieren zich ontspanden en dan liet ik alles lopen of later moest ik gaan lopen naar het toilet.
Om al deze zaken, waaraan ik toch geen schuld had, werd moeder dan kwaad.
Ik heb dus geen al te beste herinneringen aan haar toen ik kind was .