Archief

Ik ga het nu eens hebben over mijn andere grootmoeder.
De moeder van mijn moeder was métje Tille. 
Het was een klein vrouwtje die steeds op alles en overal haar kommentaar  klaar had.
Wat ik ook droeg; het was altijd te kort, te lang, te smal, te wijd, te veel kleur, te weinig ... enz..
Hetzelfde met mijn haar : te plat, te lang, te kort , niet gekamt  ... enz.
Ik noemde haar daarom wel eens gekscherend : métje zaag !
Ik ging er niet zo veel heen maar als ik er was, dan bakte ze biefstuk.  of  lever.
Dat kon niemand beter dan zij, met heerlijke vleesjus Mmmmmmmm!
Ze had zoals ik al zei op alles kommentaar,  als we buiten zaten in dat piepkleine verandatje van haar dan mocht ik niks zeggen of ze deed teken van stttt. de buurvrouw !
Als we op straat liepen dan liep zij op de toppen van tenen mij constant in het oog houdend, of ik toch niks zou mispeuteren of verkeerd zou zeggen of zo, zodat zij niet in afronten zou vallen met mij;
Soms bleef ik er ook eens slapen, bij haar in bed, en dan baden we samen de rozenkrans.
Ik hield van haar,  maar op een andere manier dan van mét Adrienne.
Het was alsof er een zekere rivaliteit was tussen die twee.
Zou kunnen, want je moet niet vergeten dat haar metekind : Marleen 1, overleden was en zij nooit geen herkansing kreeg, want Papa  wou maar 1 kind.

Mademoiselle De Decker was de administratieve en financiele  motor binnen de foyer.
Zij was het die de uitbetalingen deed van leveranciers en personeel.
Ze was een eerder kleine vrouw van rond de 40 met spierwit haar en een gouden brilletje, dat haar iets intellectueels gaf, ze zat in een burelencomplex dat zich bevond in een van de homes met een aparte ingang.  En ze sprak vlaams.   Af en toe moest er iemand eens iets gaan afgeven.
Ook als we vragen hadden in verbend met thuis konden we bij haar terecht en voor fraiteur was ik de courrier van dienst.
  Ik diende daartoe een groot grasplein over te steken om er recht op recht te komen.
Op dat grasplein liepen altijd 2 kleine hondjes, a la yorkshire van een of andere tante ? nu waren die hondjes niet mijn beste maatjes omdat die zo tegen je aan sprongen en blaften dus zette ik het op een lopen "wat ik beter niet gedaan had natuurlijk" en daarop beet het ene hondje mij in mijn enkel.  mijn sok kapot en mijn enkel ook natuurlijk.
Al wenend kwam ik binnen bij mademoiselle De Decker die direct de home belde. 
Er kwam iemand mijn wondje verzorgen voor ik terug ging.
Later wilde ik niet meer gaan of ik maakte een grote boog rond het grasplein.

Claudine de coiffeur

Eens per maand kwam Claudine de coiffeur, zij was de dochter van Leon de tuinman.
Dat was een blond meisje van een jaar of twintig. 
Die had altijd veel werk met ons.
De meesten hadden immers moeite met stilzitten
Ik zag haar niet graag komen want ik was nogal gesteld op mijn lange haar en telkens het weer een beetje fatsoenlijk in mijn hals was gegroeid kwam zij het weer millimeteren.
Nu had ik vroeger haar tot aan mijn poep maar dat had af gemoeten omdat ik op internaat ging en het onmogelijk zelf kon kammen en de tantes hadden daar geen tijd voor.
Net voor mijn comunie werd er gevraagd om mijn haar niet meer af te snijden  en toen ik het de eerste keer tegen haar zei, geloofde ze mij niet en knipte het toch.   Kwaad dat ik was !

Later zijn daar nog enkele kinderen bij gekomen man andere homes :
Armand Ricour, Augusta Vander weerden  ,  Rita (DeSmet ?) en Chantal Quisquater   zijn de namen die ik mij nog herinner. 
Aan Rita  is een verhaaltje verbonden   dat ik jullie niet wil  onthouden.
Rita was een eerste klas  kletskous en kon de hele dag babbelen in de klas,  tot grote ergernis van Tanste  Josee, onze lerares.
Op een zomerse dag was Rita weer aan 't tateren  en Tante Josee sprak de historische woorden:
" Rita, ik wou dat er eens bij in je mond vloog en in je tong  stak zodat je toch eens zo zwijgen en niet steeds de lessen stoort".
Het week-end verliep en de maandagmorgen  geen Rita te zien .
Ze was afwezig maar omdat ze van een andere home kwam dan wij wisten we niet direct waar ze was en of ze ziek was. 
Na de middag kwam Tante Jsee de klas binnen al lachend  en zei:  weten jullie wat er met Rita gebeurd is ?    Nee  dus,   wel zei Tante Josee: "Rita zat te zingen op de venster bank en er "Is" een bij in haar mond gevlogen  en heeft haar gestoken."    Ja zeg,  wat een toeval  !
Echt waar !   Aan dat verhaal hebben we nog dikwijls terug gedacht later.
En wanneer ik Tante Josee eens ontmoet dan lachen we er nog om  !
Ik weet niet wat er van haar geworden is,   misschien zit ze wel op sennet,  wie weet ?
Ze was slim,  Rita heeft mij toen van mijn troon gestoten;  zij was dan de eerste van de klas  terwijl ik het al die jaren geweest was.

De Fancy-Fair was het hoogtepunt van  het einde van het schooljaar, Daar leefden wij naartoe, niet omdat het betekende dat we binnenkort niet meer naar de klas moesten, maar omdat we dan groot feest gaven waar gans de foyer bij betrokken was.
Iedereen wou goed uit de verf komen en er werden van maanden op voorhand al maatregelen getroffen  en plannen gesmeed : wat gaan we doen  en hoe?  Is het haalbaar en gaat het de mensen aanspreken  en ertoe aanzetten om iets te kopen van ons ?
Wij met fraiteur waren beperkt in onze middelen, hier waren het de "Tantes" die de meeste handen uit de mouwen moestten steken, wij konden niet veel doen.  Toch werden we erbij betrokken in de mate van het mogelijke;
"Tante" Bernadette kon goed tekenen, en maakte op jutte lapjes stof van 50 op 20 cm. tekeningen
dat waren kindjes met bootjes of met treintje of popje en dat werd dan vermaakt tot een kadertje met een hangkoordje aan.  
Ook "Tante" Marie droeg haar steentje bij en had zich een piepklein fornuisje (oventje) aangeschaft om juweeltjes te maken.  Daar werden dan eerst een koperen plaatje bedekt met van alle kleuren poeder in allerlei vormen op getekend en dan werd dat in grote hoeveelheden gebakken in het oventje
Het gekleurde poeder zat in kleine glazen buisjes en was zo te koop.  De kleuren waren mooi, maar veranderden een beetje van uitzicht als ze eenmaal gebakken waren.
Daar mochten wij niet aankomen, veel te gevaarlijk.

Parelkransen daarentegen mochten we wel maken,  dat was met een soort van plasticine die later ook gebakken werd.   Er waren ook kleuren in dacht ik?  of werden die ter plaatse gemaakt door aan de hoofdzakelijke witte pasta kleurpoeder  toe te voegen ?
Wij rolden dan bolletjes, kleine bolletjes, en grote bolletjes en middelmatige bolletjes.
En dan legde iemand die op volgorde van aan rijgen en werden er met een naald gaatjes in gemaakt om de draad er door te krijgen, dan werden die een nachtje met rust gelaten om de volgende morgen wanneer ze droog en hard waren aan elkaar te worden gerijgd volgens een bepaald patroon met nylondraad, de eindjes werden geknopt  aan een draaislotje, de overtollige draadjes weggeknipt en klaar was kees.
Die verkochten we dan op de Fancy-Fair.
Dat was allemaal fysiotherapie voor ons.  Oefenen van fijne motoriek.
Ondertussen werden er ook bloemen gemaakt van crêpe papier, voor de versiering,  dat was best moeilijk voor ons want ge moet dat op een bepaalde manier vasthouden en tegelijk draaien en dan nog vast maken met ijzerdraad, terwijl je niks mag lossen;  we kwamen handen te kort.
En vergeet niet, wij hadden niet al onze vermogens inzake fysiek.  Het kwam nogal eens voor dat ons de tong uit de mond hing van opperste concentratie.
Ook in de klas werden voorbereidingen getroffen voor de fancy -fair .
Er werd maanden van op voorhand uitgemaakt wat onze groep zou gaan doen.
In de klas gingen de stoelen dan aaande kant en leefde we ons in, in onze rol,
 of huppelden dat het een lieve lust was.
Het was de gewoonte dat er spektakel te zien was,  Er werd daartoe een grote open tent met podium opgezet en er werden van overal stoelen aangevoerd om voor dat podium te instaleren.
Elke klas deed iets; ofwel was het dansen, ofwel toneelstukjes, of voordracht of iets anders waarvoor we maanden lang repetteerden tussen de examens door, veel werk allemaal want de kostuums, de smink, bemeubeling van het podium, we verzorgden  alles zelf.
daar kwam heel wat organisatie bij kijken.

De ouders werden verondersteld te komen kijken naar hun pupil.  Ook de gewone Molenbeekse bewoners kwamen dan eens langs.
En het was altijd bang afwachten wat de weergoden voor die dag in petto hadden, want regen konden we missen als kiespijn.    En ik moet zeggen dat we op al die jaren dat ik er was,  maar 1 maal regen gehad hebben.
Het tijdstip was dan ook altijd goed voor mooi weer hé,  de voorlaatste zaterdag van juni.

De kraampjes kwamen in een zekere volgorde langsheen de wegen van het domein te staan en moesten worden versierd,  de houten sigarenkistjes deden dienst als kassa en werden voorzien van klein geld om terug te geven.  Eens de verkoopswaren er in, moest er iemand blijven om te waken.

Na de middag  waren de klassen aan de beurt, de stoelen hadden we opzij gezet  en de tafels tegen de wanden aangeschoven met witte lakens bedekt ,daarop dan uitgestald onze schriften en fardes om te tonen wat we dit jaar allemaal hadden bijgeleerd.
Uiteraard met de beste cijfers voorop.
Als ik er nu aan terug denk was het eigenlijk een beetje teveel om op één dag te doen.
Dan was er nog de prijsuitreiking !  Ik was steeds de 1ste van de klas, maar ja,  niet moeilijk hé met zo'n klas? Niet dat we niet leerden hé  maar we zaten met alle leerjaren samen en als we iets niet begrepen of niet meer wisten hoefden we maar te luisteren naar Tante Josée, die het tegen een lager studiejaar aan het uitleggen was en we waren weer mee.
Het werd dus tot in den treure herhaald en dat was ons geluk.

De dag dat we naar huis mochten gaan, begon altijd speciaal, we kregen dan onze propere zondagse kleren.
Die lagen dan op een hoopje; rok, + bloes  en daar bovenop hemdje + onderbroek en helemaal boven= sokken.   Als we aangekleed waren deden we extra moeite om niet vuil te worden.
Opletten met eten 's morgens en later opletten om niet te vallen .  
Dat gaf ons altijd een kik !
Dan waren we al voor 1/4 de weg !
Ik kan nog steeds het gevoel oproepen !  raar hé

Vreemd genoeg herinner ik mij hier niks meer van !
Hoe ik vertrokken ben met  of  zonder valiezen ?
Wanneer? direct na de prijsuireiking of later ?
Het afscheid van de rest van de kinderen ?
Hier heb ik dan zoveel over gefantaseerd en wat er aan dat moment vooraf gegaan is, is voor mij een groot vraagteken ?
Ik weet het niet meer !  Dat zal door de euforie van het moment komen zeker?
Ik kom er misschien later nog op terug.    Eens vragen aan Ma en Pa .
Ik zal ik elk geval veel minder triest geweest zijn dan toen ik er aankwam !

Omdat ik de foyer verlaten had toen ik het 5de leerjaar gedaan had moest ik nog een jaar van het lager doen in een nieuwe school.  namelijk het 6de.  Er werd eerst uitgekeken naar opnieuw een internaat, er waren zelfs al aanvragen verstuurd, maar omdat ik mijn veto stelde en dreigde om weg te lopen indien het opnieuw een internaat zou zijn, werd er toch met mijn mening rekening gehouden.
Men zou het rijksonderwijs proberen, ik ging mij daar aanmelden en kwam in een klas met 14 leerlingen terecht. De "Tantes" werden Mevrouwen en de kinderen waren allemaal 2 jaar jonger dan ik.  Ik was dan ook een hoofd groter dan mijn klasgenoten.  Ik werd op de eerste rij neergepoot net voor het bureau van de Juf. vanwege mijn akoestische handicap om toch niks te missen van de les. De Mevrouw was vooraf gepolst geweest of ze het zag zitten met mij.
Voor die kinderen was het ook een aanpassing, de dictees verliepen trager dan gewoonlijk omwille van mij.  Het was voor mijzelf een hele aanpassing, niet in het minst het tempo ! dat lag veel hoger dan waar ik vandaan kwam.  Elke dag was iets nieuw te leren en elke dag kregen we huiswerk mee en nog niet zo'n klein beetje.
Ook het schrijftempo viel mij niet mee, ik was soms maar halfweg als het bord al omgedraaid werd, ik moest  halve lessen missen .  Dat wreekte zich later bij het uit het hoofd leren, ik had maar de helft staan.
Ook op de koer was het aanpassen, de kinderen hadden zich al in groepjes gevormd, (tja dat is zo als ge van in de kleuterklas samen zit.)  De spelletjes die ze speelden kon ik niet, zoals touwspringen en andere spring (met elastieken) en loop toestanden.   Ik hield mij dan ook noodgedwongen bezig met de kleinsten.
Ik heb mij best eenzaam gevoeld toen.  En toen later telkens iemand uit de klas moest inpringen om mij helpen met lessen opschrijven werd ik er niet populairder op.
Mijn medeleerlingen waren vooral afgustig wat betrof de Franse les, dan hielden we, de juf en ik hele conversaties terwijl zij zaten te kijken.  Daar blonk ik natuurlijk in uit !
Er was daar ook een meisje die mij altijd zo bekeek dat ik er mij ongemakkelijk bij voelde, zij was nooit vriendelijk tegen mij.  Zij bleef maar kijken.  Het ging zelfs zover dat als we in de refter gingen eten  (dat was per klas willekeurig) en ik zag dat zij tegenover mij zou zitten, ik mij gewoon omdraaide en liever niet at.
Ik die altijd de eerste van de klas geweest was in Brussel met maximum 6 leerlingen werd toch nog de 10de van 23 kinderen.  humhum  niet zo slecht he ?

Een nieuw hoofdstuk

I am free !
zo vrij  als een vogel  ben ik nu.  Denk ik !
Wanneer er hier examens zijn dat hebben we maar een halve dag school, en moeder kwam toch maar om 16 uur terug, dus kon ik lekker eens doen wat ik al lang wou doen, namelijk eens in de plaatselijke Unic binnenspringen om make-up spullen te bekijken.
Nu stonden de deuren van de Unic wagenwijd open, het was zomer en zo rond 12u30 moest ik daar langs om naar huis te rijden met de fiets (de bus reed niet 's middags) en ik ga naar binnen.
Er is weinig volk maar ja, dat wijt ik aan het middaguur.  ik sta bij de make-up wanneer er iemand passeert die ik ken: Ward de man van Mariette die naast moeder staat in de fabriek.
Ik zeg dag en hij begint mij aan de praat te houden: "ha en hoe gaat het op school ?"  en "wat komt gij hier doen ?"  enz enz.
Ik leg uit dat het examens zijn, dat we vroeger gedaan hebben en als ik wil opstappen houdt hij mij tegen door nog wat vragen te stellen.
Plots zie ik in de deuropening mijn moeder verschijnen totaal buiten adem.  Ik denk nog: "tiens heeft die al gedaan."  Awel ! wat doet gij hier ? briest ze tegen mij.
Ze komt bij Ward staan die meteen een uitleg begint:  "ik zag haar hier staan en ik heb gebeld"
Ach zo !de valsaard !  Maar wat bleek ?  De Unic sluit over de middag tot 14u, maar door de warmte waren de deuren opengezet.  Ward had in plaats van tegen mij te zeggen: we zijn gesloten nu; mijn Mama gebeld dat haar dochter in de Unic vertoefde terwijl hij dacht dat ik op school zou moeten zitten.  Ik ben er heel mijn verdere leven boos op geweest, op Ward.

Ik heb door mijn handicapzoveel dromen en wensen met laten schieten. 
Ik wilde vepleegster worden, vergeet het !
Ik wilde kapster worden,  njet !

Na het lager onderwijs, moesten we een richting kiezen, en dat werd het hoger middelbaar.
Bleek algauw  dat ik het lastig had met die moderne wiskunde;  Een + een was niet langer twee maar verzameling X en Y  en die hadden dan weer elementen a en b ...
Enfin,  Het was chinees voor me !
Daar ligt eigenlijk de oorzaak dat ik niet verder gestudeerd heb. 
Ik kon het niet!     Toen niet en nu nog niet!
En bovendien nog meer lessen opschrijven (waar ik al zo'n moeite mee had) en nog meer lessen missen...
Ik ben het volgende jaar gezakt naar de huishoudschool en dat ging dan wel beter.
Daar was het echter de handenarbeid die het bemoeilijkte, we leerden naaien en koken en verstellen,  maar weer speelde mijn handicap  hé, en er werd totaal geen rekening mee gehouden !  Ook met door mijn gehoorproblemen veroorzaakte moeilijkheden zoals het niet verstaan van sommige lessen wordt geen rekening gehouden.   schrijven ? fijne motoriek: naaien !? amaai
Op het einde van dat jaar besluiten mijn ouders en het PMS dat ik van de school af ga.

De beschutte werkplaats

Ik ga werken in een beschutte werkplaats.  Een kennis van vader is daar opziender, en zo heeft ze nog steeds recht op kindergeld !
Ik begin daar dan maar  met goede moed aan.  Doosjes vouwen,   staaltjes maken van tapijten en kapotte luidsprekers ontmantelen.  Brieven in enveloppes steken.... dat soort zaken.
ik houd dat een goed jaar vol, en dan krijg ik mijn ontslag wegens reorganisatie.
Ik kan gaan stempelen.
Ondertussen schrijf ik me in voor de avondschool in het atheneum Dendermonde.