Archief

We gingen ook eens per jaar op schoolreis.  
Zo gingen we eens naar zee,  naar een of andere zeehaven en brachten we ongepelde garnalen  mee om er 's anderendaags over te leren en ook met de bedoeling om het te leren eten  want dat was in die tijd toch een beetje rijkemans eten.
Ik wist wat garnalen waren  en luste dat ook graag  maar thuis kochten  we gepelde garnaal en deze was ongepeld.
Nu was dat niet evident voor ons, dat gepel,  we prutsten maar wat en trokken de beestjes vaneen. 
en zo hielden we nog minder over om te eten.   Tot ik een ganse ongepelde garnaal in mijn mond stak en dat ook lekker vond,  wel wat meer te bijten maar dat ging nog, de smaak bleef hetzelfde.
Zo ging het vlugger vooruit natuurlijk.
Ik had onderling zo'n gevoel van beikes!   maar zette dat opzij, het moest maar zo lekker niet zijn !  en bovendien  maar niet zo moeilijk om die schalen er af te krijgen. !
Tot een paar uur later de garnalen met kop en staart begonnen te zwemmen in mijn maag en alles op de muur van de klas terecht kwam.
Tante Josée  heeft dat voorval  meer dan eens verteld  later.
Jaja,  Marleen  die lustte  garnalen.    Met kop en staart wel te verstaan !

Ik heb al verteld dat er  een 10 tal kinderen extern waren bij ons in fraiteur. 
Zij bleven echter wel 4 dagen per week middagmalen  bij ons in de home.
Er was daartoe een speciale tafel  enkel en alleen voor hen  gedekt.
Vanaf een zekere leeftijd mochten sommigen van ons  daar de plak zwaaien,  dwz.  wij hielpen dan met opdienen, vlees snijden, de kleinsten helpen om te eten, opruimen bij gemors  enz. enz.
Ik deed dat graag, temeer omdat ik dan zelf niet onder toezicht stond, niet direct tenminste,  en omdat ik gaag hielp.
Vivianne Reniers,  en Eduard Van Zwol waren de externen  die bij mij in de klas zaten,   dan was er nog  Genevieve  en nog een paar kleinere kinderen van wie ik de namen niet meer weet.
De woensdagmiddag gingen allen direct naar huis.

Er was bij ons ook nog een Rita, die had een speciale handicap; nl.:  ze kon haar ogen niet openhouden, figuurlijk dan.   Zo waren er geen 2   bij ons  in fraiteur.
Ze had een verlamming van haar oogleden, die bleven dus dicht.
Rita kon wel zien hé   maar  enkel door haar wimpers heen  en moest daarbij haar hoofd zodanig achteruit houden dat het niet confortabel was om zo een ganse dag rond te lopen .
Ze liep overal tegenaan.
De tantes kleefden dan met tape haar oogleden aan haar wenkbrauwen maar dat was maar kortstondig,  immers er is weinig plaats hé om daar te kleven, bovendien ook een gevoelige plek en door de zwaarte van haar oogleden  kwam de tape na een tijdje los.  Bovendien werden haar ogen daar droog van,  immers  knipperen met de ogen dient om de vochtigheid in de ogen te behouden en stofjes te weren. 
Het was ook geen kind om zonder handschoenen aan te pakken,  ze schopte en sloeg waar ze kon in het wilde weg als haar iets in de weg werd gelegd.

Naast Tante Josee, kregen wij ook nog les van Mevrouw Hublou, (Ik hoop dat ik haar naam goed schrijf )  Meer bepaald godsdienstles.
Wij mochten haar Tante Fienje noemen,  Het was een klein madammeke dat een beetje  leek op mijn oma langs moeders zijde.
Tante Fientje gaf dus godsdienst, een van mijn favoriete vakken om dat zij  prachtig vertellen kon over allerhande zaken en omdat we dan niks anders moesten doen dan luisteren,  maar ook omdat ik dat kon gaan vertellen aan mijn mèt Adrienne.
Zij kwam 1 of 2 maal  per week bij ons.    De rest van de dagen doceerde zij elders.
Iedereen volgde gosdienst behalve Renee, die ging dan mee met tante Josee naar een ander lokaaltje waar zij zedenleer kreeg.
 Ik heb nog steeds mijn oude catechese boekje van toen met alle gebeden, en alle aktes:
 Van liefde tot berouw .
Waar is God ? -  God is overal, in de hemel, op de aarde en op alle plaatsen !
Dat wou zij horen en niks anders en... wee diegene die durfde afwijken van deze zin.
Vreemd maar ik heb haar later nooit meer gezien.

Vanaf de eerste dag dat ik er was werd ik opgevolgd door de huisarts van dienst: Dokter Daelemans (wij allemaal trouwens) die trouwens ook de arts ws van de bond van spastische kinderen, om de vorderingen te kunnen bespreken en de remedies  aan te passen daar waar nodig.  Nu was de eerste keer ook weer zo'n hilarisch moment om aan terug te denken,  dat ik u dit niet kan onthouden.
Toen ik al een poosje in het internaat verbleef begon ik een aardig mondje frans te kennen maar dan wel de allernoodzakelijkste dingen zoals  bol, assiette, fourchette, couteau, froid, chaud, en  toen de dokter mij vroeg : ou tu as mal ?  begon ik aan mijn franse woordenschat.
De dokter lag dubbel.
Hij heeft daarna de vraag in t nederands gesteld.

De grote vakantie brachten we meestal door in een huis gelegen in Villers-la-ville bekend als "La cité de la Croix Rouge" van het Rode kruis. 
Dat was een groot herenhuis dat gebruikt werd om kans arme jongeren te laten genieten van de natuur en het kampwezen.  Er waren meestal een aantal groepen tegelijk aanwezig maar wel gescheiden. 
We sliepen in grote kamers in stapelbedden.
Overdag hielden wij ons bezig met wandelen  en spelen per groep.
De kampvuren deden we dan samen.  
Dan werden er grote blokken hout gesprokkeld en na het avondeten en de afruim moesten we naar de slaapkamers een grote dikke trui aanpassen met dito broek.
Daar werden dan liedjes gezongen    en spelletjes gespeeld.
In een ronde rond het kampvuur gezeten zongen we arm in arm al wiegend van links naar rechts:

Chante et dance la boheme Faria, faria oh!
Vole et champe où Dieu te mène Faria faria oh!
Sans souci au grand soleil
Coule des jours sans pareils

(ref)Faria,faria faria,faria,faria faria oh   2x

Quand a faim se fait tenace, Faria,faria oh
Dans le bois se met en chasse, Faria, faria oh
Tendre biche en prompt chamois
Lui feront un festin de roi

(ref)Faria.....

Sur la mouse ou dans la paile, faria,faria oh
trouve un lit fait à sa taille, faria, faria oh
Coeur leger, boheme dort
qui n' eveille aucun remords

(ref)Faria....

Et si mince est son bagage Faria,faria oh
que sans peine démenage,Faria,faria oh
Dans le ciel quand Dieu voudra
En chantant s' envolera

(ref)  Faria......

Wanneer we uitgezongen waren kwamen de spelletjes:
Dan werd er iemand aangeduid die  "le pauvre petit chat" werd die moest dan bij de anderen gekke bekken trekkend miauwen,  waaop de uitgekozen persoon 3 x "pauvre petit chat" moest zeggen terwijl de persoon aankijkend zonder te proberen lachen, lachte hij wel dan werd hij de "kleine arme kat" en moest hij op zijn beurt iemand aan 't lachen brengen.
Voor we gingen slapen zongen we bij wijze van begroeting:
Bonsoir !
Met 3 stemmen dwz.  De eerste stem begon met zingen van de eenvoudige woorden en bij het begin van het 2 couplet voegde de andere groep in zodat we een soort van echo creeerden.

Bonsoir, bonsoir,
La brume monte du sol, 
On entend le rossignol.

Bonsoir, bonsoir,
La brume monte du sol
On entend le rossignol

Bonsoir, bonsoir !

En telkens er een groep uitgezongen was stonden die op en gingen naar binnen.

 Het is daar dat ik mijn  totemnaam kreeg;
Mits een aantal proeven qua doorzetting en volharding werden we behoordeeld en zocht de leiding naar een gepaste naam waar al je gebreken of je kwaliteiten uit spraken. soms ook een gelijkenis met iets of iemand.
De mijne werd: "Gretel-Espiegle"  Grietje - Uilenspiegel dus.  Grietje omwille van mijn blonde haar en Uilenspiegel omwille van de fratsen die ik uithaalde.

Er was daar aanpalend een bos waar we wilde aardbeien en bramen gingen plukken en die we dan als avonddesert serveerden. en er was een feestzaal met zowaar een piano!  Daar leerde de leider ons dan "Broeder Jacob" op spelen.
Er liep ook een beekje met nogal fel stromend water en dat heb ik aan de lijve ondervonden.
We zaten soms met onze voeten in het water en ik weet niet meer hoe het kwam maar plots viel mijn schoen  "van mijn enige paar" in het water en was binnen de kortste keren meegesleurd.
Daar zat ik nu met nog enkel sandalen. 
Ze hebben dan het home verwittigd en die hebben op hun beurt mijn ouders gecontacteerd en 2 dagen later kwamen zij mij mijn andere schoenen brengen.
Wat ik daar ook geleerd heb is dat Zwanen stoute dieren zijn; er kwam daar soms een zwaan met kroost in het beekje zwemmen.  Zo'n 6  kuikentjes achter haar aan,  ik wilde het laatste eens vast nemen om te strelen maar het beestje zette het op een piepen en  dat was buiten de mama gerekend, zij vloog op  mij af en sloeg mij met haar vleugels.
Het was al bij al een zalige tijd.
En wanneer we afscheid moesten nemen vloeiden er steeds weer tranen bij het liedje:

Faut-il nous quitter sans espoir
sans espoir de retour ?
Faut-il nous quitter sans espoir
de nous revoir un jour?

Ce n'est qu'un au revoir, mes frères
ce n'est qu'un au revoir
oui, nous nous reverons, mes frères
Ce n'est qu'un au revoir !

Tournons de nos mains qui enlacent
au déclin de ce jour
tournons de nos mains qui enlacent
Une chaine d' amour!

Terwijl we elkaar de hand gaven met gekruiste armen tot het liedje uit was.   Dat gaf een gevoel van samenhorigheid en deed tevens zoveel pijn !
Het luidde het einde in van een mooie tijd.

In het jaar 1966 geloof ik  was er zo'n dik pak sneeuw gevallen dat we al schuivend naar Brussel gingen.  We moesten daarvoor zelfs 1 uur  vroeger vertrekken dan normaal, om op tijd te zijn.
Wij reden toen met van die dikke zwarte auto's ( het merk heb ik nooit geweten, maar type  Londense taxi)
Ter plaatse aangekomen konden we onmogelijk de oprit naar de foyer op,  die lag immers op een helling.
Dus liet mijn vader de auto op straat staan (die ook helde)  groot was onze verbazing  toen we uitgestapt waren en te voet met pak en zak de weg namen naar fraiteur. 
Er begon achter ons iemand te roepen op straat.
We kijken achterom  en zien de auto schuiven  naar beneden.
Gelukkig  kon Pa nog hard lopen  en kon hij hem tot stilstand  brengen voor hij ergens tegen botste.

Op de vooravond van 6 december werden wij verzameld in een van de slaapzalen en wachtten we op de komst van Piet die dan steevast op de ramen bonkte en toen we wilden kijken was er niks.Dan poogden de "tantes" ons bang te maken : wat is dat ! en stt  stil blijven zitten hé ! ik ga eens kijken.
 Daarna kwam er een witte handschoen door het venster dat we net geopend hadden om te kijken "en niet goed dicht gedaan hadden" en gooide een handvol nicnacs door de kamer.

Om de zenuwen een beetje te kalmeren begonnen wij te zingen:
 Oh grand Saint Nicolas patron des écoliers
Apportez moi du sucre dans mon petit panier
Je serai toujours sage comme un petit mouton
Je dirai ma prière pour avoir des bonbons
Venez, venez Saint Nicolas x2
Venez .. venez .. 
Venez ..  Saint Nicolas tralala!


Op de dag zelf kwam de sint in vol ornaat  met piet door de deur en mochten we een voor een bij hem komen.  We zaten dan in de grote living en daar stond een troon (oude zetel)  en werd onze naam afgeroepen daarop moesten bij hem komen en dan kregen wij een pakje, dat maar een voorproefje was van wat de sint thuis zou brengen want dààr woonde de echte Sinterklaas.
Voor mij echter was er iets raars, wij vierden thuis Sint Maarten ipv Sinterklaas en dus had ik altijd al iets voor de anderen.want die wordt gevierd op 11 november.

Er werd bij ons aan cultuur gedaan !
Het was stillaan traditie,  met Oudejaar thuis, met Kerstmis met het home naar de cinema.
We gingen dan naar de namiddagvoorstelling in het centrum van Brussel .
Het waren niet altijd mooie films, maar dat kon de pret niet drukken.
Zo hebben we Mary Poppins gezien en 100 000 mijlen onder zee.
Eenmaal zijn we naar de opvoering van de operette Hans en Grietje geweest in de koninklijke Muntschouwburg.

We moesten ook naar de kerk gaan op zondag, naar de 10 uur mis
Eerst gingen we erheen met Pol in zijn camionette.
Naar de kerk van Karreveld dat was zo'n 10 minuten rijden van bij ons.
Eigenlijk ging ik niet graag naar de mis, we moesten dan stilzitten en op tijd van 1 half uur tot 3 keer toe de stoelen veranderen eerst op de knieen , dan weer zitten voor 10 minuten!  voor ons was dat een marteling, er verliep altijd 3 minuten eer we weer goed en wel zaten zoals het moest.
En het veranderen ging gepaard met veel kabaal doordat we telkens verstrikt raakten in elkaars stoelpoten. Er is ook zo weinig plaats hé.
En zo hadden we steeds beziens in de kerk want al was het niet onze bedoeling aandacht trokken we wel.
Later gingen zij die konden stappen te voet en kwam de rest met Pol.