NIEUW: Blog reclamevrij maken?
Zoeken in blog

BBrutal
OOrderly
JJoyful
AAccurate
KKeen
OOld

Name / Username:

Name Acronym Generator
From Go-Quiz.com
Laatste commentaren
  • he he (Lieve)
        op Olà
  • altijd leuk (Thea)
        op Olà
  • even terug ? (ani)
        op Olà
  • Goedemiddag (Dirk)
        op Olà
  • 5QShDGKPEe (3JbCKahvYd)
        op foto trouw
  • YlKU5OJqPq4E (Ybq7EG66pRZ)
        op FOTO LOGO ANTWERPEN
  • HTAyCDQA (XYwLsi9VV8)
        op Het loopt niet altijd zoals gepland ....
  • qI9mM8WJ (ZCVhBY2eB)
        op Het loopt niet altijd zoals gepland ....
  • YgjxA5bkB (bKjaEBQd)
        op zonder woorden ...
  • yGNBg5TwWF3 (JCIfn9wjT)
        op FOTO LOGO ANTWERPEN
  • hello hello hello - nice to see you, please visit again!
    hallo, olà, doei, bonjour, bedankt voor je bezoekje!
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    NABORAM
  • Hier vind je informatie over borstkanker : website Antwerpen
  • een moeder aan de computer
  • dear son...
  • The good old days.

    Foto
    New Page 1

     

    this picture shows a line of little girls holding hands facing the immensity of ocean waves.
    Alone they might be washed away, but together they stand strong.
    Thank you each for holding my hand somewhere along the way when I was facing a wave of my own.
    I hope you will reach for my hand when your own wave threatens.

     All of us girls,

    Old and young,
    Near and far,
    Hold special memories of good times we've shared.
    We've had our share of hard times when our friends were there to make us feel better.
    We've shared...
    our hearts,
    our time,
    our secrets ,
    our fears,
    our hopes

    and our dreams.
    Let us never break the chain of friends!


    Mrs.Bo and Mr. Silver

    03-05-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.mei - de communie maand ....

     

    De plechtige communie en vormsel van Bojako, kort verhaal over gewijde geschiedenis in de fifties


    In 1957 was ik negen jaar oud.

    Twee jaar voor onze plechtige communie en vormsel begonnen de voorbereidingen, ‘kapel’ zoals dat hier in Antwerpen toen genoemd werd.
    Beide sacramenten gebeurden ook niet op dezelfde dag of in dezelfde kerk.
    De ene dag deed je je plechtige communie in de parochie kerk in een soort wit bruidskleed en de volgende dag werd je in een andere kerk door de Bisschop gevormd.
    Op deze dag droeg je een mantelpakje, hoed en handschoenen.

    Er was toen nog geen nijpend tekort aan priesters, integendeel, mij leek het alsof je overal nonnekes en priesters zag !

    Twaalf jaar oud moest je zijn, maar omdat ik slechts elf maanden jonger was dan mijn broer, mochten we samen onze communie doen.
    Moeder en vader hadden dan ook slechts de kosten van één feest.

    Aan die communie en vormsel gingen twee lange jaren ‘kapel’ vooraf.
    De lessen werden gegeven in een zijkapel van de grote kerk, ofwel ’s morgens voor school of na school, of ’s zaterdags.

    Intensief werd er geïndoctrineerd door de onderpastoor.
    Hel en verdoemenis werden gepreekt.
    Ik zweer dat ik soms vlammen en bliksemschichten rond de onderpastoor zag flitsen.
    Het was zeker niet een leuke catechese knutsel, vertel vergadering bij mensen thuis, zoals dit nu gebeurt.

    De strenge, soms woedend, tierende onderpastoor zou het geloof desnoods in ons geklopt hebben indien dit nodig bleek en bij enkelen heeft hij dit effectief geprobeerd.

    Ik was een kind met een grenzeloze fantasie en omwille van de godsdienstlessen op school en nu die bijkomende in de kapel, droomde ik elke nacht van hel, hemel en vagevuur, van duivels en engelen, van zonden en doodzonden.

    Om onze plechtige communie te mogen doen waren er ook veel documenten nodig.
    Het huwelijksboekje van moeder en vader moest mee en het geboortebewijs en doopbewijs van mezelf en broer.

    Toen ik vader om de nodige documenten vroeg zei hij plagend: “maar wij hebben geen huwelijksboekje kind…” en ik werd al wit rond mijn neus.
    Lachend zei hij onmiddellijk,  om me gerust te stellen, dat men in Engeland geen trouwboekje had maar wel een huwelijksdocument. Oef!

    Kort daarna lagen de bewuste documenten allemaal klaar op de kast om meegenomen te worden naar de kapel.
    Omdat ik altijd vreselijk nieuwsgierig geweest ben, nog steeds trouwens, bestudeerde ik de documenten grondig.

    Ik merkte plots iets op en vroeg heel onschuldig aan moeder, die net de kamer was binnenkomen: “Hè dat is raar, hier staat op dat jullie slechts in december 1947 getrouwd zijn, dat kan toch niet, want op het geboortebewijs van broer staat dat hij in maart 1947 geboren is,  en nog vreemder is dat hij op dat geboortedocument uw achternaam heeft en niet die van vader.”

    Moeder, een ongelooflijk lieve vrouw waar een engel amper kan aan tippen, moeder die nog nooit vanzeleven boos was geweest, griste bliksemsnel de papieren allemaal uit mijn hand.

    Met een lijkbleek gezicht zei ze : “In die papieren heb jij niets te zoeken!” en LAP ik kreeg van haar mijn allereerste knallende oorvijg.

    Wenend stond ik aan de grond genageld, want ik wist helemaal niet wat ik fout gedaan had.

    Wat later kwam vader thuis en zoals altijd, wanneer ze samen iets privé wilden bespreken, trokken ze samen naar de slaapkamer .

    Waarschijnlijk heeft moeder hem toen verteld dat ik alle documenten had ingekeken.
    Vader was niet gelovig en een heel wereldse man.
    Hij kwam na een tijdje samen met moeder de living weer binnen en zei tegen ons : “ Na het eten houden we hier een rondetafel conferentie”.

    Vreselijk benieuwd vroegen we ons af wat er ging gebeuren.

    Zelf bibberde ik inwendig van de schrik, omdat ik dacht dat ik nog veel erger ging gestraft worden.


    (wordt vervolgd ….)


     

     

    03-05-2009 om 15:15 geschreven door BOJAKO  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (4 Stemmen)
    » Reageer (10)
    01-05-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.een geluksbrengertje voor al mijn lieve lezers ....

     


    Het meiklokje

    Muguet

    In Antwerpen krijg je op één mei een boeketje meiklokjes aangeboden van mensen die je liefhebben. 
    Mr. Silver heeft mijn boeketje daarnet geplukt in de tuin en het staat hier nu naast mijn PC.

    Meiklokjes zijn een voorbode van de lente en worden ook Lelietjes van Dalen genoemd of Muguet (in Frankrijk) en  Lily of the Valley (in Engeland).

    De bloem wordt volgens christelijke legende ‘de tranen van Onze Lieve Vrouw’ genoemd.


    Ook in de straten van Frankrijk worden Meiklokjes verkocht op de één mei, net zoals bij ons.


    De bloem wordt aangeboden als een geluksbrenger.

    Omdat vroeger alle bloemen in een boeket een bepaalde betekenis hadden was deze van het meiklokje:  “u zal het geluk vinden” en de bloem betekende ook “reinheid, bescheidenheid en zachtheid.”  

    Elke bloem in een boeket dat je geschonken werd door iemand die je liefhad, had vroeger altijd een betekenis.


    Men drukte zijn gevoelens niet uit met woorden maar ….met bloemen!

    Een mooie traditie moet men onderhouden nietwaar?


     

     

     

    01-05-2009 om 09:53 geschreven door BOJAKO  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (2 Stemmen)
    » Reageer (6)
    29-04-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.een van mijn helden valt van zijn sokkeltje....



    waarom zeg mij waarom .....



     

    Ik merk dat het hoog tijd is voor een bedenking.
    Ik kan tenslotte niet altijd over drank en kleinkinderen schrijven, want dan lijkt het alsof ik tussen de soep en de patatten nooit iets anders doe.

     

    In retard ( een beetje later Thea) keek ik naar een van mijn favoriete TV programma's  ‘Nooitgedacht’ met Rik Torfs en Helmut Lotti.  

    Ik kijk meestal later en meestal ook alleen naar zulke programma’s omdat ik nooit kan zwijgen wanneer ik TV kijk.  

    Ik lever - wanneer ik TV kijk - zo beweren mijn familieleden toch, voortdurend commentaar en dat werkt blijkbaar op de zenuwen.

     

    Enfin ‘de Rik’ interviewde deze keer ‘den Helmut’. 

    Tot nu vond ik mijnen held ‘de Rik’ een zeer goede interviewer.  

    Nooit op sensatie belust, meelevend, diepzinnig, grappig en altijd met die deugniet twinkeling in zijn pret-oogjes wanneer hij zich voorzichtig permitteerde om ondeugend te informeren  naar de sexuele voorkeuren of naar het geloof van zijn geïnterviewde.

     

    Deze keer ging mijnen held tot mijn ontzetting helemaal de foute richting uit. 

    Hij dierf (durfde?)  begot te insinueren dat enkel oude bomma’s fan waren van Helmutje. 
    Mais enfin toch Rikske!

    Wat is er nu best,  een oude fan van ongeveer mijn leeftijd, of eentje zonder schaamhaar zoals de fans van K3 of Clouseau destijds.
    Als ik schrijf zonder schaamhaar, dan bedoel ik zonder schaamhaar,  niet gewaxt, geschoren of geplukt, maar meisjes die nog moeten puberen.

     

    Ter illustratie toonde Rik met een gemelijk lachje een stukje film.


    Men zag een jonge zanger een oudere dame (fan) – zo ongeveer mijn leeftijd -  ontvangen in zijn kleedkamer.  

    De dame in kwestie kwijlde bijna van de goesting en ze verklaarde haar liefde aan haar jonge idool, daarbij zijn hand grijpend en dit in haar kruis ( ik vermoed dat bij een dame dit lichaamsdeel ook het kruis heet ) enfin, haar schoot, maar dan een beetje verder/hogerop, drukt.

    De jonge zanger reageert ontzet.

     

    Einde filmfragment:

     

    Camera terug op Helmut,  die zich even geen houding wist te geven.  


    Je merkte aan zijn ogen dat hij wel onmiddellijk begreep waar Rik naartoe wou en hij begon dan maar onwennig te lachen om zich daarna onmiddellijk weer goed te praten:  “ ’t is eigenlijk zielig hé ! ”   zei hij daarna, waarschijnlijk omdat hij zijn oudere fans van het vrouwelijk geslacht niet wou kwijtspelen.  

    Zijn platen moeten tenslotte verkopen nietwaar?  


    Rik Torfs vroeg, zoals ik verwacht had, of Helmut het niet erg vond dat zijn publiek grotendeels uit oudere dames bestond.

     

    Nu zullen jullie waarschijnlijk denken : “ahaaa ons Bojako is als oudere dame op haar korte teentjes getrapt!” maar nee hoor.  

    Ik kan Helmutje wel waarderen,  maar ik zal  geen zuurverdiende centen uitgeven om naar een concert te gaan.  
    Indien ik zijn CD als geschenk krijg,  dan zal het een plaatsje krijgen tussen mijn andere CD’s maar niet voortdurend gespeeld worden.  

    Het zal echter ook niet in de zak van de Kringloopwinkel belanden. 
    De jongen kan zingen, ik krijg er geen hoofdpijn van,  wat van meerdere jonge zangers niet kan gezegd worden. 

     

    Nee, ik erger me omdat ik me niet kan voorstellen dat Rik Torfs een dergelijk stukje film met dezelfde inhoud zou tonen aan bv. Free Souffriau. 
    ( Ik ken ze ook niet hoor, maar ze is jong, mooi en een Vlaamse BV, ik heb het even opgezocht,  want ik ben niet meer bij de tijd qua moderne muziek.)

     

    Fictie :  Free Souffriau (°1980) zit zich in haar kleedkamer te ontschminken en plots opent de deur en Sean Connery (° 1930) komt binnen.   
    Hij zet zich neer, grijpt haar lieflijk handje, legt dit in zijn kruis en zegt met ogen vol adoratie dat hij  Freetje aanbidt.

    - The end -
     

    Wedden dat geen enkele man, zelfs ‘de Rik’ zo’n scène aanstootgevend zou vinden,  ondanks het enorm leeftijdsverschil. 


    Sean Connery is voor zover ik weet misschien nog steeds gelukkig getrouwd met zijn originele vrouw, maar er zijn voorbeelden legio:

    Woody Allen (°1935) huwde zijn stiefdochter Soon-Yi-Previn (°1970) , Frank Sinatra (° 1915) huwde Mia Farrow (°1945)  etc. etc.

     

    Kan iemand me uitleggen waarom Rik Torfs en Helmut Lotti de adoratie van een oudere fan van het vrouwelijk geslacht zo belachelijk vonden? 


    Het wordt wel algemeen aanvaard  dat oudere mannen met veel jongere vrouwen samen zijn, maar anno 2009 wordt er nog steeds meesmuilend gelachen en gegrinnikt om een relatie van een oudere vrouw met een jongere man.


    Wat is het verschil – waarom wordt er gemeten met twee maten en twee gewichten ???

     

    Oef, da’s gelukkig weeral van mijne lever.  

    Ik had mijn opmerkingen  al tegen ‘de Rik’ geroepen terwijl ik naar het TV programma keek, maar het leek alsof hij mij niet hoorde.


    Indien iemand weet waar ik mijn ei wel kwijt kan en het hem wel kan vertellen,  dan zou ik dit ten zeerste op prijs stellen.

     

     


     

    Toemaatje:


    Voor alle bizarre of niet correcte woorden die ik gebruik,  bestaat er wellicht een goed Nederlands woord, maar ik ben nog maar pas abonnee van Taalpost, dankzij onze blogvriend Kommaneuker, en ik moet er nog een studie van maken.



     

    29-04-2009 om 13:49 geschreven door BOJAKO  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (5 Stemmen)
    » Reageer (13)
    27-04-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.efkes druk ...
    Zaterdag was't 'rode' wijn proeven en kopen .... hic !

    's Avonds verjaardagsfeest (uitgesteld voor Jeroentje) hic hic ....

    De dag des Heeren doorgebracht in de ' SJOLOSJIE ' ( dierentuin Thea) - slechts één pintje, braaf hé!?

    Vandaag ' De Seppe' - amaai men voeten.

    Seffens concerto numero uno van onze allereerste familiale artiest : kleinzoon numero uno.

    Nu: snel snel eten klaarmaken.

    Vis voor mij - met water !!!!
    Vlees voor meneer - met wijn

    Meer uitleg en bezoekjes en reacties aan favorieten volgen zodra ik even vijf minuten tijd heb.

    Blogvrienden : vrijdag den eerste staat gebeiteld in steen.

    27-04-2009 om 17:43 geschreven door BOJAKO  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (3 Stemmen)
    » Reageer (8)
    24-04-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.terug van ons snoepreisje ....


    Steendood moe,  maar paradoxaal toch ongelooflijk uitgerust, zijn we gisteren laat op de avond terug thuis gekomen van ons vierdaags Moezel reisje.

     

    De eigenaar van het hotel waar we verbleven was tevens wijnboer.
    De eerste dag werden we vergast op een rondrit in een huifkar,  doorheen de wijngaarden op de steile heuvels aan de Moezel.



    De wijnboer/hotel eigenaar stopte regelmatig om ons deskundige uitleg te verschaffen over de wijnteelt. 
    Omdat de velden zo steil zijn gebeurt alle werk nog manueel. 





    Bij elke halte kwamen kruiken en glazen boven en mochten we zijn verschillende wijnsoorten proeven en de heerlijke hapjes ontbraken ook niet.




    Terug in het hotel kregen we - bij wijze van aperitief  - elke dag vier verschillende wijnsoorten aangeboden.
    Om de smaak volledig te kunnen waarderen, spoelden we als echte wijnproevers elk glas weg met een stukje brood, dik belegd met reuzel en stukjes spek. 

    In tegenstelling tot de echte proevers slikten wij de wijn wel in, we vonden het zunde om zo'n godendrank te verkwisten.

    Aan tafel en later op de avond was er wijn à volonté en bij de koffie – of zonder de koffie - ook lekkere Schnaps of bier zoveel je maar wou.




    Onnodig te zeggen dat ik heerlijk geslapen heb.



    Mr. Silver bleef met ‘de mannen’ nog verder genieten en de eerste nacht schrok ik me rot toen ik door onze hotelkamer een piepklein blauw lichtje zag ronddwalen.

    Toen ik het nachtlampje aanknipte bleek het spook slechts mijn benevelde halve trouwboek te zijn, die – om me niet te wekken – de WC trachtte te vinden met behulp van een sleutelhanger waaraan een blauw lichtje bevestigd was.

     

    Ach …de Moezelstreek … ik word er zowaar bijna lyrisch van:   zo dichtbij, zo prachtig en toch was ik er nog nooit geweest.  
    Ik beveel het iedereen aan!



    De blauwe lucht en het heerlijk warme zonnetje hielpen de natuur om zich aan ons in al zijn pracht en praal te tonen.   

     

    Onze gids heeft er ook voor gezorgd dat we tijdens onze dag uitstappen ‘meermaals en veelvuldig’ kennis maakten met de, wat zeg ik, met alle Moezel wijnen!


    We bezochten ondermeer een glasblazerij en ik heb daar mijn verzameling paperweights met twee prachtige exemplaren uitgebreid. 
     



    Een edelsteen fabriekje hebben we ook bezocht.  



    De slimme eigenaar gaf ons allen 'als aandenken' een prachtige steen en wonder boven wonder konden we 'indien we dit wilden' boven in de winkel van deze steen een hangertje laten maken.  

    Mr. Silver ruilde zijn steen om en ik kwam - een stel oorhangers rijker - daarna nog een wijntje proeven in de drankgelegenheid, palend aan de winkel.

    Die hele Moezel moet naar mijn mening van één en dezelfde familie zijn, want onze hoteleigenaar kwam ons daar ter plaatse een warme maaltijd brengen.

    Toen begonnen we ons te realiseren dat zelfs de glasblazer op onze hoteleigenaar leek!

    Maar : vanaf vandaag sta ik op een dieet van  droog brood en water.


    Elke dag waren er naast een uitgebreide Frühstück twee warme Duitse maaltijden voorzien en al die Jägerschnitzels, Bratkartoffeln, Knödels, Schokoladeneis èn drank waren funest voor mijn alreeds bolronde body.    

    De Duitse cuisine is niet bepaald calorie arm, o kontreeir! 
    De wijnboeren die de ganse dag heuvel op – heuvel af moeten werken het vet er natuurlijk af.

    Voor we vertrokken kon al dienen als model voor de oermoeder, maar nu ben ik zelfs die grens overschreden.  
    Ik ben de oermoeder geworden.


    Nochtans heb ik mijn uiterste best gedaan om de calorieën er zo goed mogelijk af te dansen zoals jullie kunnen zien op de foto.  


     


    Volgend jaar overwegen we een reisje naar de Champagne streek ….

    Bubbeltjes zijn,  naar men zegt,  héél gezond en ge wordt er niet dik van

     

     



    Toemaatje à la Kommaneuker :

     

    Met Seppe is momenteel alles goed.   

    Hij eet als een beer en de NKO arts was tevreden bij het laatste onderzoek.

    Zoon en schoondochter hebben terwijl we weg waren om beurt sociaal verlof genomen en volgende week komt hij nog een weekje naar ons zodat hij nog niet terug naar school hoeft.

    Misschien kan hij zo wat weerstand opbouwen.


    24-04-2009 om 14:45 geschreven door BOJAKO  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (3 Stemmen)
    » Reageer (14)
    23-04-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.proficiat lieve Jeroen!

    appi beursdee toe joe
    in de wei staat een koe
    en die koe zegt
    aai lof joe
    appi beursdee toe joe



    23-04-2009 om 00:00 geschreven door BOJAKO  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (3 Stemmen)
    » Reageer (5)
    19-04-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.hoera ik heb weer iets bijgeleerd!

    Bedankt lieve Willy voor de hulp, het is gelukt om de video op m'n blog te krijgen

    Seppe laat weten dat het steeds betert, morgen nog bloed nemen ter controle en als de uitslag goed is dan zal hij waarschijnlijk naar huis mogen!

    Wij gaan vanaf morgen alle Moezelwijnen uittesten, misschien ook flink wat biersoorten, en hoogstwaarschijnlijk zal het elke dag een traditioneel Duitse menu zijn!  
    Sauerkraut.... here we come!

    Bij onze thuiskomst begin ik nogmaals met een water dieet.

    ..

    19-04-2009 om 11:38 geschreven door BOJAKO  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (3 Stemmen)
    » Reageer (7)
    18-04-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.update Seppe

    Eindelijk een beetje beter nieuws!

    Sinds gisteren is de hoge koorts bij Seppe geminderd en vanmorgen was het normaal.

    Dagenlang had hij over de 40°C en moesten er zelfs ijszakjes op hem gelegd worden om te proberen om de koorts omlaag te krijgen.

    In het bloed werd een serieuze infectie vastgesteld en hij kreeg intraveneus antibiotica toegediend.

    Platen werden genomen en hij bleek ook nog een longontsteking te hebben.


    Ik begrijp nog steeds niet waarom men hem niet preventief antibiotica heeft gegeven na het verwijderen van zijn amandelen en poliepen vorige vrijdag.

    Tenslotte was het net omwille van de veelvuldige streptokokken infecties dat zijn amandelen zo snel mogelijk dienden verwijderd te worden.


    In de medische wereld lijkt alles altijd van het ene extreme standpunt  naar het andere over te hellen.

    Vroeger gaf men voor een banale verkoudheid antibiotica,  wat helemaal niet nodig was, dat geef ik grif toe.   
    De bacteriën werden resistent en met grote middelen werd toen een tegenoffensief ingezet.   Nu geeft men echter nog heel zelden antibiotica.


    Maar de grijze zone, het gulden middenweg, het gezond verstand …. dat lijkt ook samen met het badwater verdwenen te zijn


    Ik ben geen dokter,  maar ik probeer altijd te redeneren met mijn gewoon gezond boerenverstand.

    Wat mij vroeger en nu zo dikwijls stoort aan de medische wetenschap is dat ze altijd maar één deel onderzoeken en beoordelen.   

    De ene onderzoeker is gespecialiseerd is de voet, de ander in het hoofd, de ander in de longen –  maar geen van allen zien ze nog de hele mens.  


    Net daarom zouden dokters wat meer rekening moeten houden met het oeroud gezond moeder verstand / instinct, de moeder die nog wel het hele kind ziet


    Enfin, het is bij Seppe aan het beteren,  dus ik ben gelukkig.  
    Elf keer in het ziekenhuis en nog geen drie jaar oud.  Hij heeft het record van zijn vader gebroken !


    Bij mezelf kwamen alle oude trauma’s van vroeger de kop opsteken.   Ik sliep nog amper en speelde tot een gat in de nacht computer spelletjes om mijn verstand op nul te zetten.


    Godzijdank mogen de ouders nu dag en nacht bij het kind op de kamer.  
    Vroeger, toen de dokters een nog meer goddelijke status hadden,  mochten we slechts lijdzaam toekijken van achter het glas, een mens of een kind zou van minder een trauma krijgen.


    Donderdag hebben we kleindochtertje de hele dag opgevangen en ‘s avonds is ze met haar oom en tante naar zee vertrokken voor enkele dagen.


    Ik moet nu wel beginnen nadenken over de inpak voor ons reisje volgende week.  

    Vier dagen naar de Moezel, alles georganiseerd en met een leuk stel goede vrienden.

    Ik ga proberen om tijdens dit reisje mijn tilt geslagen hoofd en hart terug rustig in orde te krijgen.


    Mijn lieve vriendin M. is de trotse grootmoeder geworden van een tweeling.

    Twee voldragen meisjes Beatrice en Alexandra.  


    Bij schoondochter 2 is van ons volgend kleinkindje nog niet veel te merken hoewel ze al vijf maanden zwanger is.


    Meisje of jongen, het is me gelijk, als het maar gezond is!

    18-04-2009 om 14:10 geschreven door BOJAKO  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (3 Stemmen)
    » Reageer (6)
    15-04-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Seppeke is weer ziek ....

    Wat vroeger terug van de Ardennen

    Seppeke ligt nog steeds in ‘t ziekenhuis met hoge koorts .

    Kleindochter komt morgen naar ons, dus weinig tijd voor blogje.

    ’t Zal ooit wel beteren zeker?

    15-04-2009 om 23:29 geschreven door BOJAKO  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    » Reageer (8)
    13-04-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.eventjes weg - een gezond luchtje scheppen....
     

    .



     



    Zaterdag hebben we Pasen gevierd bij zoon 1 en schoondochter, zondag bij zoon 2 en schoondochter....en lap, daar gaat mijn dieet weer!

    Met kleine Seppe gaat het wonder boven wonder goed.   
    Na een vreselijk pijnlijke dag,  dachten we dat hij gisteren avond nog naar het ziekenhuis zou moeten, maar hij heeft vrij goed geslapen en vanavond vloog hij eindelijk uitgehongerd op de aperitief hapjes. 
    Alles ging erin:  paprika chips, nootjes, kaas, chocolade paaseieren, garnaal kroketjes en vogelnestjes. 
    Het ergste leed zal geleden zijn denk ik.  

    Mr. Silver, mijnen halve trouwboek, my ball and chain, mijn man van héél weinig woorden, vroeg  me net voor we vertrokken naar zoon 2 of ik niet vergeten was dat we morgen, maandag,  naar broer Ardennen gingen voor een paar dagen.

    Na meer dan veertig jaar ben ik zulke verrassingen gewoon en blijf ik ijzig kalm.  Hij is er toch altijd van overtuigd dat hij het me wel gezegd heeft, maar het stond niet vermeld op de agenda.

    Blijkbaar moet onze caravan naar de controle en die staat bij frère 1 dans les Ardennes.

    Mais enfin (ik moet al een beetje oefenen) , als het een beetje goed weer is zullen twee dagen zuivere lucht in the middle of nowhere ons eens goed doen.
    Blijf ik langer dan een paar dagen,  dan begin ik te snakken naar drukte, volk, straten vol bakstenen huizen, voortuintjes en stadslucht.
    Ik beken.... ik ben een echt stadsmens.

    Zee en strand kunnen me nog bekoren, waarschijnlijk omdat ik een 'vis' ben, maar bomen en groen en nog meer bomen en nog meer groen doen me heel snel wegkwijnen.
    Die bomen zeggen zo weinig terug nietwaar en  in de bossen is het griezelig stil en er zijn zo weinig gezellige tavernes ginder in het gat van Fluto.
    In bossen geraak ik helemaal gedesoriënteerd en na een tijdje lijken de bomen op me af te komen.   Wanneer ik rondkijk denk ik altijd, potverdekke, hier kunt ge gemakkelijk een lijk begraven en dat wordt nooit teruggevonden.   De Stephen King in mij wordt wakker in een bos.

    Bovendien word ik raar maar waar ook zeeziek in bossen.
    Ik moet altijd goed opletten waar ik mijn voeten zet op die boswegeltjes - er zijn daar geen straten zie je,  en vermits het onderste deel van mijn brillenglazen het leesgedeelte is,  lijkt het alsof de grond beweegt wanneer ik voortdurend omlaag kijk.

    Zij die nu dodookes gaat doen groet u !

    tot binnen enkele dagen.


    13-04-2009 om 02:42 geschreven door BOJAKO  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (2 Stemmen)
    » Reageer (6)
    11-04-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.amandelen, poliepen en computer spelletjes .....
     

    .



     




    Dinsdag heb ik al mijn moed bijeen geschraapt, ben in mijn vwoituurke gestapt en helemaal op mijn eentje naar de Kempen gereden, natuurlijk met de goede begeleiding van ons Ttttommeke.


    Vroeger reed ik elke dag en was er geen vuiltje aan de lucht, maar nu ik niet meer werk lijkt het heel normaal dat mijn heer en meester steeds het stuur in handen heeft.

    Het gevolg is dat ik nu nog heel weinig zelf met de auto rijd, tenzij diezelfde heer en meester een Duvel teveel op heeft.  
    Zonder enig protest krijg ik dan de toelating om huiswaarts te keren.  
    Ik krijg dan ook nooit commentaar op mijn rijstijl omdat hij binnen de minuut naast me ligt te ronken.


    Enfin, ik dwaal weer af.


    Zonder veel moeite geraakte ik bij ons Pazke in het mooie Kempenland en samen brachten we een heerlijke babbeldag door.

    Herman – echgenoot van Paz – verdween de hele dag ( misschien was hij verbannen naar elders in huis ) en verscheen slechts ’s middags aan tafel om een lekker ‘tomat crevetje’ te eten.


    Toen ik aan Paz terloops vertelde dat ik zo’n pieteklein beetje verslaafd was aan een woordspel op Facebook – dankzij Lieve !!! - zei ze me dat zij veel liever het spelletje Chainz speelde op Seniorennet.


    Ik merkte de volgende dag onmiddellijk dat Paz uit nieuwsgierigheid toch het woordspelletje had gespeeld en me al had verslagen.  

    Natuurlijk ging ik toen kijken naar het spelletje Chainz en potverdekke, miljaarde, miljaarde...is dat een verslavend spelletje zeg! 
    Ik speel dat zelfs nog verder  in mijn dromen.


    Gisteren werden bij onze lieveling Seppe de amandelen en poliepen verwijderd en er werden ook buisjes in zijn oren gestoken, dit allemaal in de hoop dat hij nu eindelijk voor een lange periode gezond zal zijn.


    Toen we hem gisteren gingen bezoeken,  met een geschenkje voor de doorstane pijnen en smarten,  lag hij nog altijd onrustig slapend op het buikje van zijn zwangere mama.   Zijn ademhaling was een mengeling van luid gekreun/geronk/gesnurk.  


    Daarnet heeft zijn papa gebeld dat het vandaag helemaal niet goed gaat met hem, hij heeft nog heel veel pijn ondanks de pijnstillers en weigert te drinken, wat bij een klein kindje wel moet omdat ze zo snel uitdrogen.   Het zou te mooi zijn indien ook deze ingreep zonder complicaties zou aflopen.  
    We zullen maar duimen!


    Mijn amandelen werden slechts verwijderd toen ik twintig was en de pijn daarna staat met een beitel in mijn geheugen gegrift.

    Tien vreselijk lange dagen heb ik afgezien en kreeg ik absoluut niets door mijn keel.

    Mijn ouders waren van mening dat je altijd flink moest zijn, nooit mocht klagen over pijn en altijd op je tanden moest bijten.  


    We hadden nooit meer in huis dan een aspirientje en toen ze me dat aanboden kon ik het niet doorgeslikt krijgen.

    Van een ander soort pijnstiller,  zoals bv. een poepsnoepje ,   hadden ze blijkbaar nooit gehoord en ik natuurlijk ook niet.  Ik heb dus 'vrouwmoedig' tien dagen helse pijnen doorstaan.


    Bovendien was door de operatie de linkerhelft van mijn tong verlamd en sprak ik met een vreselijk spraakgebrek, voor zover ik geluid kon uitbrengen …

    Het heeft nog zes weken geduurd vooraleer mijn tong terug normaal functioneerde en ik zat met de schrik dat ik er voor de rest van mijn leven mee zou zitten.


    Mijne zilveren en mijn zonen zullen denken wanneer ze dit lezen:  “ het was beter zo gebleven, dan zou het hier een pak stiller zijn in huis!”.


    Mr. Silver is nog steeds bezig met de verbouwing van de zolder bij zoon 2 en morgen zijn we daar uitgenodigd om samen Pasen te vieren, natuurlijk indien Seppe weer niet in het ziekenhuis belandt.


    Zoon 2 en familie zijn heelhuids terug thuis na een korte vakantie en dit op dezelfde dag dat we hun postkaartje ontvingen.  

    Er stond op het kaartje een lachend ventje van kleinzoon 1 met de woorden :  Het is hier heel leuk.  


    Kleinzoon 2 had een wenend ventje op de kaart getekend met de tekst (door zijn mama geschreven natuurlijk) : “ik mis je een beetje”.

    Dat missen is wederkerig.  

    Kleinzoon 2 is mijn grootste knuffelaar en leeft net zoals ik in een eigen fantasie wereldje.   Wij begrijpen elkaar heel goed.


    Maar elk kleinkind heeft zijn eigen plaatsje in mijn hart.  


    Kleinzoon 1 weet dat hij heel speciaal is : omdat hij mijn eerste kleinkind is.  

    Kleinzoon 2 weet het om voornoemde reden.

    Kleindochter weet dat zij heel speciaal is omdat ze mijn enige en liefste kleindochter is en Seppe…
    ’tja Seppe – die is heel speciaal omdat hij sinds zijn geboorte zoveel bij ons geweest is.   Bovendien is hij nog helemaal niet geïnteresseerd waar hij in de rangorde van mijn liefde staat, want tot nu zou ik ook kunnen zeggen: omdat hij de jongste is, maar eind augustus zal dit ook niet meer zijn.


    Ik heb zelf nooit mijn grootouders gekend.  

    Mijn  Belgische grootouders heb ik slechts enkele keren gezien en daar heb ik helemaal geen goede herinneringen aan.   


    Daarom ga ik ervan uit dat elk kleinkind of kind omwille van zijn eigenheid,  een zeer speciaal plaatsje in je hart moet krijgen en ze moeten dat ook weten en horen.


     

    11-04-2009 om 11:38 geschreven door BOJAKO  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    » Reageer (8)
    09-04-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.bewijs voor Ernst
    ..

    09-04-2009 om 09:50 geschreven door BOJAKO  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (2 Stemmen)
    » Reageer (11)
    05-04-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.toe fart or not toe fart....
     

    .


    toe fart or not toe fart





    Oei, hoog tijd om mijn dagboek snel even bij te werken.  
    Ik merk dat het al vrij lang geleden is en dat is niet van mijn gewoonte.

    ’t Ja, wat wil je,  die eerste zon lokt je voortdurend in de tuin of naar buiten hé. 


    Vervolgens was Seppe vorige week,  na één dagje school,  voor de elfendertigste keer weer ziek. 

    De kinderarts heeft hem eindelijk diezelfde dag nog doorverwezen naar een NKO specialist en die wou hem vorige vrijdag al onmiddellijk opereren om zijn zeer grote ontstoken amandelen en poliepen te verwijderen en buisjes in z’n oren te steken.

    Vrijdag kwam echter heel slecht uit voor beide ouders, maar de operatie staat nu gepland voor vrijdag a.s.

    Laten we nu maar hopen dat het helpt en dat hij daarna eindelijk wat gezonder wordt,  het arm schaapje.


    Vrijdag namiddag was het blogmeeting en Mr. Silver nam vrijwillig de taak van babysitter op zich voor die namiddag, want hij weet hoe graag ik mijn lieve vrienden elke maand terugzie.


    Ik hield mijn hart vast,  want hij is niet gewoon om helemaal alleen de verzorging van kleine kindjes op zich te nemen. 
    Maar, er is altijd een eerste keer en hij heeft het er goed van af gebracht.

    Seppe was gelukkig in de auto in’t slaap gevallen toen ventje me naar onze ontmoetingsplaats reed en daarna is hij verder naar een park gereden, heeft de slapende Seppe in de buggy gelegd en die heeft nog een hele tijd rustig verder geslapen.   Toen was het tijd om hem naar zijn mama te voeren.


    Na de blogmeeting kwam  Mr. Silver me halen zijn we nog iets gaan eten en zoals vrij vaak gebeurt, ( zoals bv. wachtkamer dokter)  waren we snel gezellig aan de praat met de mensen aan het tafeltje naast ons.  


    Gisteren was het tamelijk miezerig weer en ik vond het niet erg om binnen te blijven.
    Ventje was, samen met de andere grootvader,  bij zoon 2 nu aan de verbouwing van de zolder begonnen.  


    Net toen ik wou beginnen schrijven voor mijn blog,  kwam er een mailtje van een vriendin,  met de vraag of ik misschien een korte dialoog voor een filmscenario wou schrijven. 

    Ik heb zo iets nog nooit gedaan,  maar het prikkelde onmiddellijk mijn schrijf-inspiratie en voor ik het wist was de dag bijna om.  

    Na uiteindelijk drie versies verzonden te hebben ben ik nu wel wreed benieuwd naar het eindresultaat.


    Vandaag schijnt het zonnetje weer, ik ben daarnet even in de tuin gaan voelen of het warm was, maar ’t is nog een beetje te fris naar mijn goesting.


    Vanmorgen kreeg ik eerst een telefoontje van mijn lieve vriendin en zo’n gesprek kan vrij lang duren,  vervolgens belde zus Engeland me voor een praatje en voor ik het wist was het al namiddag, een dag is niets meer hé?  Ik heb meer uren nodig.


    Ventje begrijpt niet wat wij altijd te vertellen hebben aan de telefoon, maar ja, wat wilt ge, wij zijn èchte vrouwen hé.

    Wij zijn 'die stereotype vrouwtjes' zoals ze voorgesteld worden in  het nieuw ‘komisch’ (sic) programma M!LF (= Man Liberation Front)  met Filip Geubels en Jan Van Looveren, twee èchte venten die ijveren om van de ‘nieuwe’ mannen terug èchte ‘alfa-macho-mannen’ te maken.


    (voor hen die het programma nog niet kennen – vanavond wordt het tweede deel heruitgezonden rond elf uur op 2BE)


    Ik doe mijn uiterste best om die macho humor te begrijpen,  misschien lukt het me ooit nog eens.

    'Snelle Eddy' van Chris Van den Durpel, wel dat personage is zo ongelooflijk 'over de top' dat je er wel moet om lachen.
    Maar ..... M!LF moet me nog over de streep trekken, bij dat programma heb ik nog steeds het wrevelig gevoel dat elke zot al lachend de waarheid zegt !

    Enfin, indien je een man ongelooflijk grappig vindt,  omdat hij op z’n rug liggend,  op commando scheten kan laten die toefkes talkpoeder omhoog doen spuiten, dan is dit zeker een programma dat je niet mag missen!


    Waarschijnlijk snap ik als superbrave, welopgevoede, volgzame, niet feministische , fantastische Stepford wife,  die macho humor niet.


    Lieve mensen, ik ga nu snel snel naar de tuin,  om zoals het hoort,  aan mijn geliefde te vragen of hij een koud pintje wilt….

     

     



     

    05-04-2009 om 14:55 geschreven door BOJAKO  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (2 Stemmen)
    » Reageer (18)
    30-03-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.maart 2009 loopt ten einde ....

    In het begin van de week heb ik – met mijn nog steeds fluitende oren - de door mijn lieve schoonbroer ingescande oude dia’s proberen te klasseren, mensenlief wat kruipt daar toch enorm veel tijd in!

    Waarschijnlijk is dit omdat ik elke foto met plezier zit te bestuderen


    me and my daddy

    Met de twee jongste kleinkinderen heb ik dan ook, terwijl hun mama en papa naar de gynaecoloog waren,  naar de video van hun 12 jarige papa gekeken.  
    Hij deed toen zijn plechtige communie en sprak nog met een fijn hoog stemmetje.    Heerlijk was het om de stemmen van mijn vader en moeder weer te horen, vooral vader met zijn uitgesproken Brits accent.  
    Kleindochter was daarentegen verrukt om haar papa als kind in bad te zien.


    Ik mocht destijds de video van mijne patron voor een dagje lenen,  want zo'n apparaat was toen niet iets voor de gewone  ‘Jan ofte Bojako met de pet’,  het kostte toen nog gemakkelijk ongeveer 100.000 bef. 



    Mr. Silver anno 1965


    Woensdag werden wij – ouders en grootouders – uitgenodigd om te komen kijken naar de leerling zwemmertjes

    Kleinzoon 2 demonstreerde zijn duik en zwem kunsten en ik moet eerlijk zijn, hij kan het al veel beter dan ik.


    kleinzoon 2

    zijne papa toen hij ongeveer even oud was


    Donderdag werd Mr. Silver thuis per chariot opgehaald door zijn twee zonen,  die hem voor Vaderdag trakteerden op een lekker etentje en daarna op een (of meerdere) pintjes.     

    Zo’n drie mannen samen op stap, mijn peperkoekenhartje liep over van geluk – heerlijk toch als zonen hun oude padre zo graag zien.

    Toen ik daarna via Net gemist in het programma ‘Nooitgedacht’ Luc Van der Kelen met een krop in de keel vol bewondering over zijn vader hoorde praten, kreeg ik weer tranen in mijn ogen.

    Vrijdag moesten weer dringend de hoogstnoodzakelijke aankopen gedaan worden, want de muizen vielen dood in de kasten.

    Zaterdag kwamen onze twee oudste kleinzoontjes, mama moest werken en papa moest naar een begrafenis.

    Kleinzoon 2 nodigde ons na de zwemles nu ook uit om te komen kijken naar zijn turnles want het was opendeurdag.

    Ik had heerlijke foto’s getrokken van Mr. Silver die mee mocht turnen, maar ik heb ze op een DVD gezet voor de kinderen, vervolgens van de camera gewist en daarom heb ik hier voorlopig geen beelden van, ’t was anders de moeite.

    Ik had speciaal voor kleinzoon 1 soep met ballekes gemaakt, maar hij heeft – nadat zijn bord leeg was – mij heel tactvol gezegd dat hij het liefst groene soep met ballekes eet.  Dat staat genoteerd voor de volgende keer.

    Om 13.30 kwam hun papa hen in vliegende vaart afhalen,  want kleinzoon 2 moest vervolgens naar een verjaardagsfeestje.

    Mr. Silver nodigde mij uit om hem te vergezellen, hij ging met schoonma boodschappen doen, maar mijn ijzig koele dank-u-blik  zei genoeg.   Hij vertrok schoorvoetend alleen.


    Zondag werd schoonma nu door de hele familie gevierd (drie verjaardagen hé!) en zoals ge ziet op de hierbijgevoegde foto’s ziet ze er nog steeds stralend uit voor de gezegende leeftijd van zesentachtig lentes.



      schwiegermutti


    schoonma met een deel van de achterkleinkinderen


    schoonma nu met alle achterkleinkinderen


    Na het familiefeest  zijn we met alle achterkleinkindjes wat gaan uitwaaien in’t park, gelukkig regende het even niet.

    ’s Avonds kon ik geen pap meer zeggen – veel teveel gegeten en gedronken – en toen ik me neervlijde op mijn veelvuldige hoofdkussens om vanuit mijn bedstede TV te kijken floten mijn oren nog lustig verder….


    cursus Dao basis voor beginners
    "omhels de boom"

     

    30-03-2009 om 16:12 geschreven door BOJAKO  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (4 Stemmen)
    » Reageer (15)
    24-03-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.de sandwich generatie....
     

    .


     

    Ik ga de wachtkamer van de huisarts binnen en kijk ontmoedigd rond. 
    Howel ik ben goed op tijd ben is de wachtkamer bijna vol,  er is nog slechts één stoeltje vrij.

    Mijn eerste reactie is me om te draaien en terug naar huis te gaan, maar ik bereken hoelang het zal duren indien de dokter zich probeert te houden aan een kwartier per patiënt.

    Ik blijf , volgende keer is het misschien nog erger.

    Gelukkig ben ik mijn boek niet vergeten mee te nemen. 


    Ik kijk rond en vraag wie de laatste is en ik weet hoe het komt, maar ik blijk een flitsend neon bord boven mijn hoofd te hebben waarop staat :
    “Breek de stilte en vertel mij al jullie problemen”

    Ik heb elke keer prijs, het is uiterst zelden dat ik niet aangesproken word.


    Een dame, ik schat haar ongeveer mijn leeftijd, kijkt me aan en zegt : “Het zonnetje heeft niet lang geschenen hé madam, wat een pokkenweer, ’t is niet moeilijk dat men zich depressief voelt.”


    Ik knik vriendelijk maar probeer niet te antwoorden omdat ik mijn boek verder wil lezen.

    Te laat!


    Een oude dame grijpt zich aan de openingszin vast als aan een strohalm en zegt : “Juist madam, ik ben ook vreselijk depressief, maar dat komt omdat ik zo eenzaam ben sinds mijne man gestorven is en ge kunt niet buiten met dat slecht weer en ge ziet niemand, vreselijk!”


    Een jonge vrouw, duidelijk zwanger, puft en zegt : “ Regen of zon, mij maakt het niet uit, ik zie het helemaal niet meer zitten, ik keek zo uit naar dit derde kindje,  maar nu is mijn man werkloos door de crisis en nu zal ik verplicht worden om te blijven werken en ik had er zo op gerekend om half time te kunnen werken.”


    De eerste dame kijkt de jonge vrouw aan en zegt : “ Het is niet gemakkelijk om rond te komen met één loon, maar als u werk hebt en uw man is thuis en hij heeft zijn uitkering, dan kan uw man de kinderen toch verzorgen en het huishouden doen nietwaar?”


    De jonge vrouw kijkt ontzet en antwoordt : “Rondkomen met één loon, ge moet dat in deze tijd maar eens proberen, dat is niet te doen, nee hoor, hij moet zo snel mogelijk terug aan het werk.”


    De oude dame vraagt met de onschuldige ogen van een oudere dame die nooit buitenhuis gewerkt heeft : “En wie gaat er dan voor de kindjes zorgen als jullie beiden werken?”


    De jonge vrouw antwoordt: “Wel, de twee oudsten gaan al naar school, daar is voor- en nabewaking en de grootouders helpen met de opvang tijdens de vakantie periodes of wanneer ze ziek zijn en de baby kan zoals de anderen vroeger, deeltijds naar de kribbe en deeltijds naar de grootouders.  Ik kan trouwens geen hele dag thuiszitten, ik moet onder de mensen zijn of ik word gek.”


    Een andere jonge dame mengt zich in het gesprek : “Gij hebt geluk dat ze naar de grootouders kunnen, mijn moeder is weduwe en ziekelijk en mijn schoonmoeder wil het niet doen, die zegt dat ze nu van het leven wil genieten nu haar kinderen volwassen zijn.”


    De oude dame kijkt mij aan, ik zit zo ongeveer tussen de twee generaties en ze vraagt me:  “Hebt u kleinkinderen mevrouw?”  waarop ik bevestigend antwoord dat ik er vier heb en eentje op komst.


    Alle ogen zijn nu op mij gericht en de dame die me bij het binnenkomen aangesproken heeft vraagt me: “en…houdt u de kleinkinderen bij?”


    Ik leg uit dat ik met de kinderen overeengekomen ben dat ik de noodopvang bomma ben en dat bij onze jongste kleinzoon vrij veel noodopvang nodig is omdat hij veel ziek is, maar dat het wel zal beteren als hij wat ouder wordt.


    De zwangere jonge vrouw zucht heel diep:  “Ik zou veel liever hebben dat de grootmoeders naar ons thuis komen om op te passen,  dan hoef ik niet elke ochtend die hele verhuis te doen, maar dat willen ze niet, het zou nochtans veel gemakkelijker zijn.  Mijn vriendin haar moeder doet dat wel en die zorgt zelfs voor de was en de plas en het eten staat klaar als ze thuiskomen van hun werk, da’s pas een goede moeder!”


    De dame van mijn leeftijd zegt bijna verontschuldigend : “ Ik zou wel graag af en toe op de kindjes willen passen,  maar mijn man wil het absoluut niet, hij kan niet tegen de rommel en de drukte en hij wil veel op reis en bovendien leven onze twee oude moeders nog en die vragen ook om heel veel aandacht.”


    De oude dame zucht heel diep en dept een depressief traantje weg met haar kanten zakdoekje dat naar eau de cologne ruikt.

    “Jaja, zo gaat dat, vanaf een bepaalde leeftijd wordt ge voor iedereen overbodig, als ze u niet meer nodig hebben,  dan ziet ge ze nog amper, niemand luistert nog naar u,  want niemand is echt geïnteresseerd, als ze komen zijn het slechts beleefdheidsbezoekjes en dan ziet ge ze voortdurend naar de klok kijken of het nog niet gepast is om te mogen vertrekken.“


    Plots neemt het gesprek een andere wending en iedereen begint bijna gelijktijd te spreken over de dame van 93 die ze op TV gezien hebben en die om euthanasie vraagt.   Iedereen heeft er zijn mening over.


    Eindelijk hoor ik de dokter binnenkomen, de raadpleging begint.


    De oude dame, blij dat ze mijn luisterend oor gevonden heeft, vertelt me tijdens het lange wachten haar hele levensverhaal.

    Het is bijna haar beurt, ze legt het weekblaadje terug dat ze nog niet heeft open gehad, zet haar handtas netjes op haar schoot en ze vraagt me : “en madammeke,  zit gij ook hier omdat ge depressief zijt, ’t is precies de ziekte van den tijd hé?”


    Ik antwoord dat ik nog steeds niet depressief ben – hoewel ik na het aanhoren van al die miserie het wel bijna geworden ben – maar dat ik enkel naar de dokter kom omdat ik al maanden een voortdurende fwieeeeeeetttttt-toon  in mijn oren heb.

    Ze kijkt me bezorgd aan en knikt moederlijk:  “zo begint het mevrouwtje, zo begint het…”

    Ik zal nooit weten wat er zo begint,  want de deur gaat open en de dokter zegt : “de volgende!”


    De depressieve oude dame staat zuchtend en kreunend op en sleft achter de dokter aan alsof ze hem ook lichamelijk haar depressie moet aantonen.

    Ik glimlach bij het idee dat de verkoop van anti-depressiva de apotheker straks wel zal opfleuren!


     

    24-03-2009 om 13:21 geschreven door BOJAKO  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (4 Stemmen)
    » Reageer (20)
    22-03-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.een tussendoortje ....
     




    Hopelijk is Seppe volgende week genezen en kan ik mijn dagboek wat bijwerken.
    Maar nu toch nog eventjes met mij meegenieten ...

    22-03-2009 om 17:36 geschreven door BOJAKO  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    » Reageer (8)
    18-03-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.het magisch getal : zes .....
     

    .


     
     

    Ik vergeet soms dat dit de categorie Dagboek èn Bedenkingen is.
    Hoog tijd dus om weer even over iets serieus te schrijven.

    Wel gisterenavond, enfin 't zal nu wel eergisteren zijn,  heb ik op Canvas naar de boeiende documentaire gekeken :

    "Connected : The Power of Six Degrees."
    vrij vertaald : "De macht van de zes stappen"


    Het concept van de  ‘zes stappen’ zou betekenen dat elke persoon één stap verwijderd is van de volgende, vervolgens twee stappen verwijderd van een persoon die iemand uit zijn omgeving kent en uiteindelijk gemiddeld ‘zes stappen’ van elke andere persoon op aarde.  
    Zo bestaat er dus een netwerk van mensen of m.a.w. 'een mensenweb', te vergelijken met het internet ofte de www. (nee niet de Weight Watchers, maar de wurld waaid web)


    Men gaf als voorbeeld een enveloppe aan verschillende mensen,  verspreid over de hele wereld.  
    Elke enveloppe moest uiteindelijk terecht komen bij een professor in Harvard.

    De enveloppe moest hem wel bereiken via een menselijke keten van vrienden of kennissen.

    Uiteindelijk bereikten bijna alle enveloppen hem inderdaad via een gemiddelde van zes personen.


    De wetenschappers in het programma hadden ontdekt dat ook sociale netwerken een combinatie van ‘clusters’ vertoonden, bv. een groep vrienden van je die in dezelfde stad wonen en “een sporadische kennissen link”  bv. een vriend of familielid die heel ver weg woont.

    Deze ‘links’ zorgen voor die snelweg in het sociaal netwerk.

    Jij kent misschien zelf niemand in Amerika, maar een ander wel.

    Neem nu bv.  de dochter van ons aller Hotlips.

    Ik ken  Hotlips, dus ik ben slechts twee stappen verwijderd van haar dochter enz. enz.

    Op medisch vlak werd uitgelegd dat deze zelfde zes stappen er tevens voor zorgen dat we ook maar zes stappen verwijderd zijn van een infectie of een ziekte. 

    In de documentaire werd dit via een mathematisch grafiek uitgelegd.(zie kader hierboven)

    Een nieuwe wetenschap : de studie van de zes stappen web.
    Zelfs mijn simpele geest begreep er bijna alles van.
    Fascinerend nietwaar !

    Maar... na het zien van de documentaire speelde er een rare, vage herinnering door mijn hoofd.




    Genesis


    En God zag al wat Hij gemaakt had, en ziet, het was zeer goed. Toen was het avond geweest, en het was morgen geweest, de zesde dag.






     

    Lap zeg! 
    Alweer het magisch cijfer zes


    Zouden de nonnekes op school dan toch gelijk gehad hebben?




    Lees bij Kommaneuker over Fritzl.

    Mijn reactie over deze gruwelijke griezel staat er al.


    Aan alle vaderkes wens ik op vaderdag (19 maart) dat ze die dag lekker verwend worden.

    18-03-2009 om 23:36 geschreven door BOJAKO  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    » Reageer (11)
    16-03-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.mijn geschenkje voor jullie ....
     



    Lieve Blogvrienden,

    Hartelijk dank voor al jullie lieve gelukwensen.
    Ik hoop dat jullie net als ik genoten hebben van dat eerste heerlijk lentezonnetje dat zich steeds laat zien op mijn verjaardag.
    Het is dat zonnetje waar je het meest van geniet na die lange, koude winter, zelfs al geeft ze nog niet veel warmte.

    Als een extra weder-geschenkje geef ik jullie de video hierboven.
    Net zoals die eerste jongen, dans ik deze dans elke ochtend bij het ontwaken!

    Enjoy!




    16-03-2009 om 16:33 geschreven door BOJAKO  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    » Reageer (7)
    13-03-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.and the times they are a-changing .....
     

    .


     
     

    Heel lang geleden toen Bojako nog een klein meisje was en thuis woonde bij haar ouders werd een jarige als volgt gevierd :

    -         de jarige kreeg ’s morgens een kaart met een briefje van 50 ouden Belgischen franken erin van haar ouders, en van ouders, broers en zus,  drie dikke zoenen.

    -         Na het avondeten werden alle lichten gedoofd en kwam een glunderende mama de kamer in met een zelfgebakken cake,  met evenveel kaarsjes erop als de leeftijd van de jarige en iedereen zong uit volle borst “Appi beursdee toe joe”.

    De jarige glunderde, blies de kaarsen uit, deed een stille wens en niemand mocht van de cake proeven tot de jarige eerst een hapje nam, wat natuurlijk wat uitgerokken werd om wat langer te genieten van de aandacht en om broers of zus wat te plagen.

    -         De jarige moest die dag niet helpen afwassen !  Voor de meisjes was dit een heuglijke dag,  want de jongens moesten toch nooit afwassen : volgens vader hoorde dit namelijk niet tot de mannelijke taken.



    “But the times they are a changing …”
    zong Bob Dylan destijds en ik kan het bevestigen.

    (Ik krijg deze rotcode weer niet weg: ik geef het op!) xml:namespace prefix = o />

     

    Schoonma verjaart volgens haar identiteitskaart op 12 maart, volgens haarzelf op 24 maart en wordt door kinderen en kleinkinderen en achterkleinkinderen gevierd op 29 maart.

    Elk jaar zijn die drie dagen een steeds weerkerend groot dilemma voor Mr. Silver en mezelf.

    Wachten we gewoon 29 maart af en doen we op 12 en 24 maart of onze neus bloedt?

    Kom zeg, zijn we masochisten of zijn we het niet?  


    12 maart :


    Mr Silver : “ Ons ma verjaart vandaag, wat gaan we doen Shoeke?”

    Bojako : “ Bellen en haar proficiat wensen zeker!”

    Mr. Silver: (met bedenkelijk gezicht) “ hmmmmm okee dan. “

    Bojako: (kent hare zilveren)  “ ’t ja zo helemaal alleen op haar verjaardag, da’s wel erg hé,  willen we dan vanmiddag met haar naar de supermarkt gaan en daarna iets gaan drinken?”

    Mr. Silver: (opgelucht) “Ja da’s een goed idee, ik bel haar op.”

    Schoonma : “ Ies hiel goe, zal ik met boess naar winkel gon en dor wachtte oep olle?”

    Mr. Silver : “ Moeder, ge weet toch dat we u altijd aan de voordeur met de auto komen ophalen!”

    Schoonma : “Jo mor ik kan oek met boes gon.”

    Mr. Silver : “ En waarom zoudt ge dat doen?  Nee, we komen u zoals altijd ophalen om twee uur.”

     

    Om twee uur arriveren we aan de ingang van het appartementsgebouw en schoonma staat al beneden.

    Schoonma : “Oei ik  dochtte al ik moest met boess gon!”

    Mr. Silver : “ Ik had toch gezegd dat we u ‘zoals altijd’ kwamen halen.”

    Schoonma : “ Jo mor ik schton al vaaif minoeten oep olle te wachten en ik dacht ik haabe verkierd vershton”.

    Bojako in auto : “héél heel diepe zucht”

     

    Er wordt gewinkeld, de boodschappen gaan in de koffer en we gaan in een taverne iets drinken. 

    We laten schoonma aan het woord,  

    Mr. Silver weet toch nooit wat te vertellen aan zijn moeder en Bojako weet dat oude mensen graag zelf eens praten,  want ze zitten al zoveel alleen.

    Schoonma is niet te stuiten : ze is een wandelende Story/Privé/Dag Allemaal en ze babbelt lustig en onverstaanbaar de hele namiddag non-stop.

    Bojako luistert,  met haar ogen aandachtig op Schoonma gericht, maar met haar verstand op nul en drinkt niet haar gebruikelijke ene Triple, maar twee om de namiddag te kunnen overleven.

    Mr. Silver drinkt rustig zijn Duveltjes en zit met zijn gedachten op een heel andere planeet.

    Wanneer we opstaan en afrekenen zegt Schoonma glunderend: “Ik trakteir vur verjordag met loenchgarten!”

     

    “De loenchgarten” heeft ofwel een slechte dag,  ofwel lijdt het onder de crisis,  maar de toiletten zijn smerig, er is geen WC papier of papier om je handen af te drogen en het eten lijkt alsof het van de vorige dag is en opgewarmd werd, maar soit.

    Bojako en Mr. Silver zeggen beleefd omdat ze zo opgevoed werden: “Bedankt moeder, dat was héél lekker!” en we rijden eindelijk huiswaarts.

     

    Bojako : “Zeg moeder, ge komt toch zondag om mijn verjaardag te vieren hé?”

    Schoonma: “ Joa…mag ik keume?”

    Bojako: “Toch altijd hé moeder, Mr. Silver zal u komen halen tussen twee en drie”.

    Schoonma: “Oei, zoe loat!”

    Bojako: “Ja moeder, de kinderen moeten allemaal eerst nog naar andere verjaardagsfeesten en ze komen pas om drie uur”

    Schoonma : “Allee dan ies  goe, ich zal klorston! “

     

    Pfft….nu nog de verjaardagen van 24 maart en 29 maart van schoonma, want ge kunt zo’n oud menske toch niet alleen laten op haar drie verjaardagen hé!

     

    Ach wat was het vroeger toen Bojako nog een kind was toch simpel nietwaar, maar ja ….

     

    “the times they are a changing …..”

    ♫♫♫♫



     
     

    13-03-2009 om 12:53 geschreven door BOJAKO  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (3 Stemmen)
    » Reageer (22)
    11-03-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.computerkunst...

    van vijfjarige kleinzoon 2

    jong geleerd is oud gedaan ...
    (en we hoeven niet te smossen met verfjes )





    11-03-2009 om 10:04 geschreven door BOJAKO  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    » Reageer (11)


    Inhoud blog
  • Olà
  • een kat op een hete tinnen dak ...
  • lalalalala....die mooie zomer ....
  • to blog or not to blog ...
  • warm en koud en besparingen ...
  • het moet niet altijd serieus zijn .... :-D
  • een stadje doen ...
  • nooit gedacht dat ik zo iets zou posten ...
  • Op verzoek van veel vrienden hervat ik mijn blog …
  • eventje terug ...

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek
  • nice
  • Happy New year 2076
  • Bhojo Gobindo
  • Phagun Bou
  • https://videopk.net/watch-video-phagun-bou-20th-july-2018-full-episode-123-watch-online/

    Druk oponderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    100%
    150%
    200%
    LOEP


    Foto

    kleinzoon 1


    Foto

    kleinzoon 2
    Foto

    kleindochter
    Foto

    kleinzoon 3


    Foto

    kleinzoon 4


    Willekeurig SeniorenNet Blogs
    grindle
    blog.seniorennet.be/grindle
    Startpagina !

    Mijn favorieten
  • SeniorenNet.be
  • HUISMUSJE 1

  • Zoeken met Google




    Archief per maand
  • 01-2017
  • 07-2013
  • 06-2013
  • 05-2013
  • 04-2013
  • 03-2013
  • 02-2013
  • 01-2013
  • 12-2012
  • 11-2012
  • 10-2012
  • 09-2012
  • 08-2012
  • 07-2012
  • 06-2012
  • 05-2012
  • 04-2012
  • 03-2012
  • 02-2012
  • 01-2012
  • 12-2011
  • 11-2011
  • 10-2011
  • 09-2011
  • 08-2011
  • 07-2011
  • 06-2011
  • 05-2011
  • 04-2011
  • 03-2011
  • 02-2011
  • 01-2011
  • 12-2010
  • 11-2010
  • 10-2010
  • 09-2010
  • 08-2010
  • 07-2010
  • 06-2010
  • 05-2010
  • 04-2010
  • 03-2010
  • 02-2010
  • 01-2010
  • 12-2009
  • 11-2009
  • 10-2009
  • 09-2009
  • 08-2009
  • 07-2009
  • 06-2009
  • 05-2009
  • 04-2009
  • 03-2009
  • 02-2009
  • 01-2009
  • 12-2008
  • 11-2008
  • 10-2008
  • 09-2008
  • 08-2008
  • 07-2008
  • 06-2008
  • 05-2008
  • 04-2008
  • 03-2008
  • 02-2008
  • 01-2008
  • 12-2007
  • 11-2007
  • 10-2007
  • 09-2007
  • 08-2007
  • 07-2007
  • 06-2007
  • 05-2007
  • 04-2007
  • 03-2007
  • 02-2007
  • 01-2007
  • 12-2006
  • 11-2006
  • 10-2006
  • 09-2006
  • 08-2006
  • 07-2006
  • 06-2006
  • 05-2006
  • 04-2006
  • 03-2006
  • 02-2006
  • 12-2005
  • 11--0001

    ik zou niet nee zeggen indien ze het moesten vragen...
    maar ze vragen het niet......

    I wouldn't say no if they asked me....
    but they don't ask me.....


    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Mijn favorieten
  • SeniorenNet.be
  • voor info over dyslexie moet je bij sprankel zijn!

  • Mijn favorieten
  • SeniorenNet.be
  • of voor nederland bij Balans


  • Mijn favorieten
  • SeniorenNet.be
  • kING OF THE CASTLE

  • Je zet bij 'King of the castle ' wel best eerst mijn blogmuziekje af en wacht even tot het bestand gedownload is...de tekst is bangelijk.
    Before you open this link, turn off my blog music at the top right!
    Wait until it opens...listen to what he sings - it's worth it!


    Zoeken in blog



    Blog tegen de regels? Meld het ons!
    Gratis blog op http://blog.seniorennet.be - SeniorenNet Blogs, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!