Potten.

 



Het plaatje past niet echt bij de tijd van het jaar, maar is er iets
simpeler dan een boterbloem. Door kopiëren,knippen en plakken zijn
de twee kleinere bloemen toegevoegd bewerkt met schaduw.

 



Een geheimzinnig ritueel op een nachtelijk uur in het bos. Het origineel is
verlicht van kleur en als achtergrond gebruikt. Het eigenlijke model
is uit een kopie geknipt in de oorspronkelijke kleur en bewerkt
 met schaduwrand. Door het uit de kader te zetten
 is het eigenlijke plaatje de schaduw.

 




Een plaatje uit de oude doos, omdat ik het zo mooi vond
is alleen de rand met transparantie bewerkt.
Het kader is er gewoon over geplekt.

Kaarsrecht staat ze daar

één hand beschermend

boven haar ogen,

knipperend tegen

de ondergaande zon.

Langzaam dwaalt haar

blik over de heidevlakte

die nu koperkleurig oogt.

Haar geboortegrond

gezien van op een lichte

helling, maakt haar

warm van binnen.

Een afwezigheid van

dertig jaar in één klap

vervaagd, haast uitgewist.

Heel die tijd wist ze het

een klein stukje

van háár is hier

voorgoed gebleven.

Dertig hectische jaren

zijn voorbij,

ze kan weer ademen

hier wil ze oud worden.

Kloppend stroomt

haar bloed,

ze is klaar voor

een nieuw begin.

Bomi

( 2005 )

 




Een echt prachtige opname, het plaatje bestaat uit 3 laagjes.
De achtergrond is half transparant het tweede laagje is smaller, heeft door
transparantie een wazige bovenkant en het laatste is nog een stapje smaller
en dieper wazig bovenaan.
Een eenvoudig randje in 3D maakt het geheel af.

 



Een prachtige afbeelding van een boom in herfsttooi. De achtergrond is
bewerkt met sepia, het middengedeelte behoudt de originele kleur, zo verkregen
door laagjes over elkaar.

 



Het plaatje bewerkt en in kader gezet op een geprogrammeerde achtergrond. Zo lijkt het een echt schilderijtje.

 



Twee witte vlinders op een paarse distel, verborgen
door een transparant laagje met in 't midden een uitgeknipt hart.

 



Een speciaal soort libelle, met schaduwen bewerkt. Het is eens iets gans anders.

 



De vierjaargetijden in een mensenleven!

Lente . . .

Een mens wordt klein, zo hulpeloos geboren,

vanaf zijn eerste levensdag start het grote leerproces.

Kind zijn, ‘n blije zorgeloze tijd, vol van spelend leren.

In zijn jeugd wordt de basis gelegd, wordt hij gevormd

naar de persoon die hij later zijn zal.

Zomer . . .

Volwassen nu, kan hij op eigen benen staan,

zoekt een partner om samen door het leven te gaan.

Uit hun liefde worden kinderen geboren, als ouders

hun beurt nu om liefde, raad en steun te geven.

Een zware opdracht, een taak voor het leven

Herfst . . .

De vijftig voorbij, de kinderen vliegen uit,

verlaten nu het nest, de loop van het leven herbegint.

Kleinkinderen komen eraan, een wonderlijk geschenk.

Onthaald met vreugde, met liefde worden ze verwend.

Grootouder zijn, een heel speciale status,

zonder verplichting, enkel genieten.

Winter . . .

Zijn taak volbracht, stilletjes zet hij een stap opzij,

op een afstand volgt hij ieders wel en wee.

Soms verbaasd fronst hij eens het voorhoofd,

is eventjes niet mee.

Tevreden weet hij, ze komen er wel, dat is héél zeker.

Dit nog beleven, met twee, dat is een zegen.

. . . Bomi

6 September 2006 

 





Een geheimzinnig gebeuren in de ruimte, het lijkt of een priesteres in haar glazen bol de toekomst bekijkt van de wereld rondom haar. Achtergrond verlicht, uit een kopie een ovaal geknipt en over het andere deel geplakt.

Het origineel door slepen en draaien gebruikt als achtergrond en er transparantie op toegepast. Daarna er een kopie overgeplakt waarvan de rand ook licht transparant is gemaakt. Zo zie je de achtergrond door het origineel.

 





Tussen de achtergrond en de andere laagjes is een transparant plaatje van een gemetselde muur geschoven. Zo lijkt het of de bloem met vlinder alleen voor de muur groeit.

Een eenvoudig plaatje waar van een kopie de helft (tot aan de waterlijn) is weggeknipt. Het is transparant en gespiegeld over het origineel geplakt.
Zo lijkt het de weerspiegeling van de nimf in het water een heel stuk dieper. Hieronder voeg ik het origieel in om de vergelijking te maken.

Een optreden voor een select publiek, echt een retroplaatje. Na het spel een heel waardig applaus een bloemetje en een handkus. De pianiste ontwaakt uit de roes van haar spel en verdwijnt verlegen uit het salon.

Een prachtig plaatje bewerkt met schaduw, transparantie om het middenstuk zoveel mogelijk te accentuëren. Het origineel plaats ik er voor een keertje eens bij zo kan je het verschil zien.