Draaibeweging.

 




Het figuur van de engel uitgeknipt, de rand bewerkt met schaduw en licht.
De achtergrond ietsje transparant gemaakt en er
mijn verlichtte engel over geplakt.

Twee simpele vlindertjes op een doornen struik. De plant
is bijna uitgebloeid toch hebben ze nog een kleurrijk
plekje gevonden op de overgebleven distel.

               













Dankbaarheid
een apart gevoel
met één grote zwaai
wil je de wereld omarmen.
op wolkjes lopen,
zonder doel, simpel
blij zijn en tevreden
met zóveel ontelbaar
kleine dingen

Dankbaar terug denken

aan die éne vrouw

die je het leven heeft gegeven

je moedertje

je grote voorbeeld in warmte

in wijsheid en  liefde delen.

Dankbaarheid

voor alles wat

zij je heeft geleerd,

de lessen van het leven

aanvaarden in goede

en in kwade dagen

je lot in eenvoud dragen

levenswijsheid

sprokkelen door ervaring.

Bomi

(2005)

Plaatje toont alleen één engel, door kopiëren, knippen en spiegelen
is de tweede er gewoon achter geschoven.

 




Korenbloemenblauw zijn de ogen die jou . . . enz. Een heel oud liedje waarvan de woorden mij ontsnappen.


Daar zijn vrienden voor, Amor Fati wist het gat in mijn oude geheugen te dichten, héél hartelijk dank en een dikke kus van mij. Hieronder de tekst;

Meisjelief, luister 'ns even
Wat ik je nu zeggen moet
Je bent 't schoonst in m'n leven
't Doet toch m'n hart zo goed
Je figuurtje, zo slank en zo prachtig
Reusachtig je lijn
Maar van alles bij jou
't Meeste ik hou
Dat zing ik in dit refrein

refr.:
Korenbloemblauw, zijn jou ogen die mij aan jouw binden
Korenbloemblauw, is de hemel waar wij ons bevinden
Daarom, m'n liefste, zweer ik je trouw
't Komt door die kijkers van jou, Korenbloemblauw

Ik wil je mijn liefde schenken
Met jou steeds gelukkig zijn
Bij alles wil 'k aan je denken
Regen, 't zij zonneschijn
En gebeurt 't soms 'ns dat er nare
Gevaren ons dreigt
Dan kijk ik in je toet
't Wordt dan weer goed
Als mijn blik de jouwe krijgt

refr.

Daarom, m'n liefste, zweer ik je trouw
't Komt door die kijkers van jou, Korenbloemblauw

 






Een plaatje dat door herhaalde laagjes en reliëf heel erg op keramiek lijkt.

* * * * *





Zo fijn en kunstig als Brugse kant hing het daar. De dag voordien was het er, absoluut zeker, nog niet. Bij ’t openschuiven van de overgordijnen zag ik het ineens, in de rechter bovenhoek achter het gordijn. Een kunstig geweven spinnenweb. De morgenzon gaf er met haar speciale licht een aparte glans aan. De ragfijne draadjes leken wel van zilver.

Stomverbaasd stond ik het te bekijken met, eerlijk gezegd, gemengde gevoelens. In ons huis word elke week gepoetst, onmogelijk dan van de bewoners te zeggen dat ze vuil zijn. Van de andere kant stond ik toch met een beetje verwondering, bijna bewondering, te kijken naar dit kleine kunstwerk. Vakkundig geplaatst, op zo een manier dat de rechte hoek netjes en precies afgesneden was. Iedereen weet dat ,,de kortste weg tussen twee punten een rechte is,, ook  de ontwerpster van deze snelweg.

Waar was dat harige beest overigens, dit kleine meetkundige genie? Waar ze zich de voorbije nacht mee bezig gehouden had wist ik zeker. Onuitgenodigd, onaangekondigd had ze duidelijk haar visitekaartje achter gelaten. Stel je voor je ligt samen met je schat nietsvermoedend in dat bed, wie weet hoe lang dat beest je in de gaten heeft zitten houden?. Dat lijkt een beetje op voyeurisme, een piepshow in ’t klein. Zeggen dat er in elk huis, volgens kenners, zoveel onzichtbare spinnen zitten. Hoeveel paar ogen zijn er ’s nachts op je gericht? Van uit elke hoek van de kamer wordt je begluurd en aangestaard, je mag er niet aan denken, de lust om te gaan slapen zou voor minder over zijn.

Daar bovenop zat ik nu met nog een bijkomend probleem, zou ik nu dat kantwerkje verwijderen of niet? Het beestje zelf was nergens te bespeuren, had zich in veiligheid gebracht. Misschien verwachtte het zich wel aan zo een reactie. Ik weet dat het niet netjes is iemands arbeid en thuis te vernielen, ik heb het wel gedaan! Met de flipper was de klus in een wip geklaard. Zo ons huis was weer netjes, mijn ziel vertoonde wél een vlekje. Ik had gezondigd tegen de natuur. Op welke wijze zou ik daar boete kunnen voor doen? Het is toch onmogelijk alle spinnen in huis aan mijn boezem te drukken? Spaar me daarvan ik mag er niet aan denken.

Bomi

16-09-03


* * * * *

 




Een combinatie van de twee is pure elegantie, in lijn, in kleur
en in stijl. De boord rond het plaatje is geknipt uit een kopie
en bewerkt met een lichtblauwe schaduwrand.
Het geheel is licht transparant.

 





Herfstig grijs overheerst in het verlaten bos, dat zich
opmaakt voor de komende winterdagen. In deze
periode zie je opvallend veel paddenstoelen. Daarom
een mooi plaatje, een omgehakte boomstam
waar de zwammen zich hebben aan vastgehecht.
Plaatje met laagjes en schaduw verwerkt.

Ik wou, ik wou, ik wou

dat ik een sterretje was

schitterend in het nachtelijk donker

scheen dan alleen voor jou

wist dan dat jij naar mij

zou lonken, mij begrijpen zou.

Knipperend met mijn ogen

leerde ik je een geheime taal

niemand zou ons storen

geen mens zou ons verstaan.

Wij hadden dan ons eigen plekje

ver van de wereld en zijn kabaal

Zalig om te kunnen dromen,

ik fantaseer er maar op los.

Een sterretje, een mooie vogel

een zeldzaam gestileerde bloem

alles zou ik willen zijn

maar weet dat jij in mijn dromen

voor altijd mijn schaduw

mijn tweede ik zal zijn.

Bomi

( 2005 )

 






Dit vond ik een knappe herfstafbeelding, de achtergrond is eerst transparant gemaakt, uit een kopie is de vorm van de bladeren geknipt en bewerkt met reliëf en een schaduwrandje. Het knipsel is nog eens gekopiëerd en over de eerste laag geschikt.

Seconden tellen

vertikken traag de tijd

kleine stukjes leven

samen aan elkaar gebreid.

Seconden vertellen

het verloop van een leven,

lezen een blij of een droef verhaal

 tegenslagen maar ook de zegens.

Seconden vormen
een film van dagen en jaren,

zoveel beelden, goede of kwade

doorlopend weer afgedraaid.

Seconden tonen

altijd weer een nieuw verhaal,

ook al zou je 't anders willen

het verleden is finaal.

Seconden glijden

snel, heel snel voorbij

stoppen is er in dit leven niet meer bij.

Gestaag, altijd verder gaat de tijd!

Eén na één, tik na tik, tik, tik.

Bomi 

( 2003)

 





Een tafereeltje dat ons duidelijk maakt dat de herfst niet meer
veraf is. Het pluimpje waar de waterdruppels nog op hangen
ligt ergens verloren tussen het vergane loof.

 





Een heel speciaal soort vlinder met een oranje vlek, de tekening
van de vleugel is sterk vergroot gebruikt als achtergrond
en met reliëf bewerkt. Daarna
het origineel erover geplakt.

 







Omdat het zondag is vandaag voor iedereen een bloemetje.
Het plaatje is gemaakt in laagjes met verschillende
afmetingen. Mer reliëf en schaduwen bewerkt.

 




Aquarium met luipaardvissen, de tekening van de huid is prachtig een echte
                     blikvanger. Door te werken met schaduwen heb ik er wat bubbels
tussen geschoven.

 






De eigenlijke tekening is uit een plaatje geknipt en op een gemarmerde achtergrond geplakt. Een randje in 3D maakt het geheel af. Toch weer eens wat anders.

 





Gewoon een eenvoudig plaatje, op een avond een tijdje geleden bewerkt,
weet zelf niet meer precies wat ik er mee gedaan heb.