't Sluiske

Een oud-Kempisch boerderijke op 't Sluiske te Arendonk.
't Sluiske
Een oud-Kempisch boerderijke op 't Sluiske te Arendonk.
Familie van tante Petje
De zakkenwijven

zakken

Opendeurdag.
een hollander en een asielzoeker.
Citytrip naar Rome. Deel II

Vrienden van mij zijn terug van een citytrip naar Rome. Op tijd, zoals voorzien. Hun reputatie kennende werden er zelfs weddenschappen
afgesloten over hoelang ze door de Romeinse carabinieri zouden vastgehouden worden voor obsceniteiten aan de Trevifontein, het Collosseum of aan de boorden van de Tiber. Niks van dit alles. Ze spendeerden hun tijd met bezoeken aan de "Villa Borghese", het "Forum Romano" en de "Spaanse trappen"....En aan souvenirtjes inkopen.
De vrienden kennen mijn bewondering voor de overleden paus Johannes Paulus II en de koopmanszin van mijn kleinkinderen en hun voorliefde voor rommelmarkten.
Gisterenavond heb ik mijn vrienden in audientie ontvangen en alle meegebrachte attributen laten overhandigen. Zo hebben zij een ingekaderde pentekening Van Karol Woijtila op de kop kunnen tikken, overlijdensprentjes en een voorbarige kalender van de overleden paus voor het jaar 2006. Maar wat me het meeste plezierde was de originele "l'Osservatore Romano" van zondag 3 april waarin het overlijden van de paus werd bekendgemaakt. Als kers op de taart hadden zij ook de avondeditie bij van 20 april, de dag dat de nieuwe paus werd verkozen. Met daarin zelfs foto's van het rokend schouwke en al. Een echt collector's item.
Ge ziet mijn week kan niet meer stuk
....en toen de zeeleeuwen !!!.
De dolfijnen- en zeeleeuwentemmer !
De palliatieve dienst.
In vrij korte tijd ben ik drie keer in nauw contact gekomen met de palliatieve diensten van een ziekenhuis. De ene keer voor iemand die er vier weken heeft verbleven, een andere keer voor iemand - mijn moeder - die er maar één nachtje heeft kunnen rusten en de derde keer voor iemand die er 1 week was. Een mens kan op verschillende manieren sterven. En veelal heeft men dat zelfs niet eens in eigen handen. Maar wie op een palliatieve dienst afscheid mag nemen van het leven is een bofkont. Omringt met de best mogelijke zorgen, in zo'n rustige en zachte omgeving. Afscheid kunnen nemen van de mensen die men graag ziet en die nu achter moeten blijven.De mensen die er werken - personeel is in deze context een vies woord-,dokters, verpleegsters, vrij willigers, allen zijn zo .....hoe moet ik dat zeggen...zo menselijk !!!
De ronde van België
Hebt U ook de Ronde van België voor wielrenners gevolgd? Vier dagen aan stuk fietsen een dikke honderd coureurs over de wegen van Belgenland. Veel heeft dat niet te betekenen. Leuk voor de neringdoenerij aan het vertrek en de aankomst, en meegenomen voor een paar cafés onderweg die wat pinten verkopen. En Michel Wuyts, wielerjournalist, lult zich een punthoofd om de ronde te waarderen en aan te prijzen als het ultieme in de wielersport. Het staat buiten discussie dat die 100 coureurs allemaal brave jongens zijn die hun best doen en hard op hun pedalen stampen, maar schat de ronde op zijn waarde. Het is per slot van rekening een veredelde kermiskoers die vier dagen duurt. Leuk voor de mensen waar de koers passeert, maar daar stopt het.
kroegbaas of filmacteur ?

The good man and the best man !!!

Alles goed?
Twee vrienden van mij gaan elke week twee keer fietsen. Beiden hebben daarvoor verschillende beweegredenen. De ene omdat hij dan van huis is, de andere omdat hij niet graag in zijnen hof werkt. De twee geven fietsles aan asielzoekers. Iedere dinsdag en donderdag vertrekken zij tesamen met enkele nieuw aangekomen vluchtelingen vanuit het asielcentrum voor een toer door Arendonk. Afhankelijk van hun gasten bezoeken ze dan de gemeenteschool, een kerk, het zwembad, het gemeentehuis, de bibliotheek, de Aldi, een cafeetje.... De twee vrienden proberen hun nieuw maten ook Vlaams te leren. "Schol" of "een pintje drinken" en "alles goed ?" zijn standaard- uitdrukkingen.
Als ze een asielzoeker tegenkomen vragen ze steevast: "alles goed?" en na een kleine week roepen die mannen, of het nu witte of zwarte, geel of rooi zijn, of het mannekens of vrouwkes zijn, of het nu morgen, middag of avond is "Alles goed". Gelijk wij goeie morgen, goeie middag, goeie avond, ...Alles goed?
"Alles goed" is een standaarduitdrukking geworden hier in het asielcentrum.
Als ge dus in Brussel of in Antwerpen van de overkant van de straat ineens iemand hoort roepen: "alles goed" dan weet ge dat hij in Arendonk heeft leren velorijden.
een grootoom van mij.
de biologische agrariër.!

de cafébaas-gouverneur.

Vijftien jaar geleden was ik een vriend van die van hiernaast en ook een uitermate populaire cafébaas van een jongerenkroeg, kom ik nu ook in aanmerking om straks gouverneur van Antwerpen te worden ?.
De kwisploeg.
Vrienden van mij, niet gehinderd door enige zelfkennis, hebben een eigen kwisploeg opgericht. "Café en Co." heet die ploeg. Sinds een klein half jaar maken zij parochiezalen en voetbalkantines onveilig met hun verschijning. Van zodra de kwiskalender bekend is, schrijven zij in. Dit tot grote wanhoop van de organisatoren. "Café en Co" zijn met z'n vijven. Vier om na te denken en eentje om te schrijven. Bij de eerste kwissen waar ze aan deelnamen bedachten ze gezamenlijk de antwoorden. Dat leidde telkens tot zulke discussies dat de Cafées nog stechelden over het eerste antwoord wanneer de kwismaster al met de zesde vraag bezig was. Sindsdien heeft ieder teamlid zijn specialiteit:
Eentje houdt zich bezig met "Allerlei, Geschiedenis, Aardrijkskunde". Op elke vraag antwoord hij steevast: "Ik denk dat ik het weet." en dan stopt hij. Als de schrijver - het vijfde kwislid - dan vraagt wat hij denkt, blijft hij zwijgen.Dus alle vragen over "Allerlei, geschiedenis en aardrijkskunde" worden op het antwoordenblad met een horizontaal strepeke beantwoordt.
Een ander teamlid - keurig geknipt en in het maatpak - is gespecialiseerd in media, BV's en roddelboekskes. Ondanks zijn kennis worden ook zijn antwoorden door de schrijver genoteerd met een horizontaal strepeke. In plaats van naar de vragen te luisteren, beloert hij ieder aanwezig vrouwspersoon als een mogelijke prooi voor de aprés-kwis-party.
Het derde en vierde teamlid hebben het erg met elkaar getroffen. Naast hun professionele activiteiten bij het kwissen, zijn ze ook erg close in hun privéleven. Dat leidt tot erg gênante toestanden onder de kwistafel door. Met behulp van Rodenbachs en witte wijnen gaan in de tweede kwishelft de remmen los en doen ze enkel nog mee aan de ingelaste fysieke proeven.
Het eindresultaat is telkenmale dat kwisploeg "Cafée en Co" in de kelders van het klassement eindigd en ruzie heeft met bijna alle aanwezige echtgenoten van het beloerde vrouwvolk. Enkel van de cafébaas krijgen zij een trofee: Die van de grootste verteerders.....Tenminste als ze niet vergeten hun rekening te betalen.
Draagmoeders.
De verhalen en verslagen over de valsspelende (?) draagmoeder op teevee en in de kranten gevolgd. Ik vind het een intriestig verhaal: Neen, niet voor de draagmoeder, niet voor de wensouders, niet voor de twee vriendjes die een kindje wilden en zeker niet voor het hollands koppel dat het kindje gekocht zou hebben. Ik vind het intriest voor het kindje zelf. Nog niet eens geboren en zo met je gesold worden. Praten over onkostenvergoedingen, tegen elkaar opbieden: het lijkt de veemarkt van Anderlecht wel.
zonder woorden !!!
raar foto'sVrienden van mij dagen me wel eens uit met de opmerking: deze foto durft ge niet op uw blog plaatsen. Voila ...en dan gebeurd het toch. Zoals hierboven....