China dag 6 zondag 6 mei.

Het begint op te korten...

't Is zo ver. We vertrekken voor een 15-daagse reis naar China. De bus staat voor de deur. "We" zijn drie koppels: een schoonzus en haar man, een bevriend stel, mijn enige en echte épouse en ikzelf. 
                      
           
              (vanaf 1 mei moeten we die elke dag kussen)
Op 1 mei nemen we de vlieger naar Peking, om via bussen, slaaptreinen en binnenlandse vluchten in Shangai te stranden. Tegen dan zullen die chineesjes ons wel beu zijn, dan zal de rijst ons de oren wel uitkomen en dan zal thuis de gazon dringend moeten afgereden worden.

       
                   (de reisroute van Peking naar Shanghai.) 
We gaan proberen om dagelijks verslag uit te brengen van de belevenissen in het land van de "grote Mao zaliger". Als de technische middelen ons niet in de steek laten dan komt er op dit blog iedere dag een klein verslag van onze esbattementen. Indien we halverwege met onze boeing in een rijstveld storten dan houdt het natuurlijk ook op.

                   
                  (hij staat ons al op te wachten.)
Zelf heb ik een deel van de reis (omstreken Beijing) gemaakt in 2000 en de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat sommige van de geplaatste fotos in de dagelijkse reportages genomen zijn gedurende die reis. (enige voorbereiding; weet je wel.)
 
     
Als we voor iemand een lief, klein en leuk chineesje moeten meebrengen; ge hebt nog 2 dagen tijd om uw bestelling door te geven.

Nu ga ik onze koffers helpen pakken en mijn eetstokjes aanpunten.!!!. 


                    
Het eerste verslag verschijnt op woensdag 2 mei

In Arendonk hebben ze de Kredietbank afgebroken...

   

   ...en hier hebben ons centen liggen renderen... in de kluis.

       
 
Waar eens ons kasbons en hypothecaire leningen lagen opgeslagen, waar de bankdirecteur ons de levieten las als we weer eens te laat waren met onze maandelijkse aflossing, daar staan nu de bulldozers.

Er komen appartementen in de plaats. Voor mannekes en vrouwkes die met hun fiets de hoge brug niet meer opgeraken. Een ideale voorlaatste stop.

          
Honderd meter van het OCMW-rusthuis,

                
Tweehonderd meter van de kerk,
 

en driehonderd meter van het kerkhof.

...Alleen nog een plaatske vinden om onze auto te parkeren.

...We zijn ze weer tegengekomen...

De zon schijnt, de vlinders fladderen en de cafébazen hebben hun stoelen buiten gezet. En wie landt er? Onze vriendjes van boven Maas en Waal. In dichte drommen, kwebbelend en kakelend gelijk een nest jonge eenden die ontsnapt zijn aan een roedel waterratten, palmen zij de terrasjes in.
Dit weekend was het weer prijs in Sankt Vith, een onooglijk Ardeens dorpje dat eindelijk hersteld leek te geraken van duitse en Amerikaanse invasies in 1918 en 1944. Pech blijft die mensen daar achtervolgen: nu landen er de boven-moerdijkers.
...Met z'n dertienen waren ze, inclusief een overbejaard stel - superoma en -opa erbij, waarschijnlijk voor de financiën. Voorzien van rugzakjes en draagtasjes plantten zij zich neer op een zonovergoten terrasje op de markt van Sankt Vith.

                    
Na een uitgebreide kennismaking met het menu- en drankenboek begonnen ze aan hun bestelling: Twee Blonde Leffes met grosseille,want dat hoort in trappist, en 4 perriers zonder prik. Ondertussen waren er twee leden van het gezelschap met 4 lege éénliterflessen de toiletten ingeduikeld waar ze na 3 minuten weer buitenkwamen, ditmaal met 4 volle éénliterflessen. Zuivere Spa Reine blauw van de kraan. De flessen  gingen solidair van hand tot hand en van mond tot mond.

Als ge in 't Bels zijt dan moet ge friet eten. De garçon werd er opnieuw bijgeroepen en meteen werd er een flinke hap uit superoma's budget gehapt: in een "het-kan-niet-op" gebaar werden er 5 frieten met mayo  besteld. Met vork "sil vouzz pleit...." want wij spreken ook fransoos.
Zodra de friet, mooi aangeleverd op 5 bordjes, op tafel stond begon het spektakel: een blonde, langopgeschoten deerne, met enige verbeelding leek ze uit Volendam te komen, haalde uit haar rugzakje een pot Deutsche Knackwursten, een pot appelspijs -compote zeggen ze in de regio Nieuwegein -, en een blikopener. Vijf minuten later liep het Knackwurstensap over lippen en kinnen. Nou seg, wat heerlijk !!!...en de friet smaakte ook.
                         
Na anderhalf uur later was de schranspartij afgelopen. Superoma haalde haar knip te voorschijn en voldeed met een gelukzalige glimlach de gepresenteerde rekening: 16 euro 85 cent moest zij betalen voor een hele namiddag kermis, bedrag dat zij na enig aandringen van de aanwezige schoonzoons genereus afrondde op 17 euro.
Het was weer een fijn en geslaagd dagje uit daar bij die leuke belzen.

De inwoners van Sankt Vith vragen zich ondertussen vertwijfeld af wat zij de mensheid in de weg hebben gelegd. Pech blijft hen achtervolgen: al bijna 100 jaren lang...

Allah en zijn 70 maagden zijn gelooft...

den ezel van mijne vriend is verkocht !!!!


vanavond in een extra editie
meer schokkende beelden...

"Jef Koffie's trots" is twee jaar geworden....

Vorige zaterdag, 14 april, bestond dit blog, Jef Koffie's trots, twee jaar. De wereld is gewoon blijven draaien en de tapkranen bij "Jeanne Trul" hebben geen minuut stil gestaan. Maar goed ook, want d'r is nikske aan zo'n blog: ge verzint wat onzin, schrijft het op en als ge wat geluk hebt zijn er altijd wel die het lezen en er commentaar op geven of juist niet.
 
In zijn tweejarig bestaan heeft "Jef Koffie's trots" 153.000 pageviews gehad. Op zich heeft dat niets te betekenen: gewoon aanklikken en weer een stemmetje meer: Ik ken zelfs supporters en sympathisanten die bij gebrek aan  vleselijke genoegtes en zonder de hand aan zichzelf te moeten slaan heel de dag mijn blog bevingeren....keer op keer met dat middenvingerke.....
Waar ik wel een beetje fier op ben zijn de 65.000 unieke bezoekers die dit blog hebben bezocht: mensen die echt de moeite hebben genomen om te lezen wat er geschreven staat. Die wil ik uitgebreid bedanken, maar dan ook weer niet te uitgebreid; een tractatie met een Blonde Leffe kunt ge op uwe buik schrijven.

   
Ik wil tevens van de gelegenheid gebruik maken om enkele misverstanden uit de weg te ruimen: Mijn schrijversnaam - J.Rekel - heeft niks te maken met de bijnaam die een vos wel eens meekrijgt, het is - voor mij - idyllischer. J.Rekel is gewoon gevormd door de beginletters van de voornamen van mijn 6 kleinkinderen: Jef, Renée, Eva, Kobe, Emiel en Lien. Niet direct wereldschokkend maar ik had mezelf ook Egbert of Bengo of Irma kunnen noemen....of vuurpeloton. God nog aan toe.!

     

De blognaam tenslotte is "Brabbes" en dat slaat op een gebeurtenis ver in de tijd: Onze parochiepastoor, Willem Van Bree, en zijn meid vonden destijds -1956- dat de oudste zoon van Jef Koffie persé pater moest worden en dat het Klein Seminarie van Hoogstraten de ideale plaats was om de stiel te leren. Zoonlief ging dus op internaat, 10 jaar oud,  en startte een moeizame relatie met de mannen in  zwarte soutane....
De rest vertel ik later. Zo houd ik lezers over.

Een paar dagen geleden kwam de kleinzoon van tien thuis met een rode kaak en een dito gekleurde oor. Na lang aandringen kwam het eruit: tijdens het musseneieren roven uit een beukenhaag was hij betrapt geworden door een voorbijfietsende groene jongen en die had hem een klets tegen zijne kop verkocht. De gelegenheidsboswachter had tevens gedreigd met het verbeteringsgesticht en ander naschoolse activiteiten.
      
Dat alles scheen betrekkelijk weinig indruk te maken op mijne kleinzoon en om zijn destructieve daad te toetsen aan gelijkaardige voorvallen vroeg hij: "Opa, toen gij klein waart, roofde gij toen ook musseneitjes?"
"Maar mijne jongen toch" zei opa "toen wij klein waren...."
...toen gooiden wij de geroofde vogeleitjes van boven op de hoge brug naar de voorbijvarende  schippers.
...toen staken wij bij een gevangen kikvors een strooien rietje in zijn gat en bliezen zolang tot de kikker ontplofte.
...toen staken we bij de meikevers met een stopnaald  door hun dekschildjes, trokken er een garendraadje door  en speelden er helikopterke mee.
...toen verpakten we een paardendrol of een koeienschit in 't parochieblad, legden die bij een ongetrouwde jonge dochter aan de voordeur en deden dan belleke trek.
...toen  we eens een  nest jonge veldmuizen vonden  stroopten we die levend hun velleke af en lieten ze dan terug lopen.
...toen schoten we met een mik en een scherp kiezelsteentje op de billen of het voortplantingsmachien van een brabants trekpaard, dat galoppeerde dan zo hard door de wei dat de grond ervan daverde........
     

       

"Oeioeioei". Mijne kleinzoon zat met open mond te luisteren. "En hebt gij dan ook kletsen tegen uwe kop gekregen, opa" vroeg de kleine. "Bijna elke dag mijne jongen, ze hingen me zelfs met de kraag van mijne frak aan de grillie van de kerk".  Zijn oogkes glinsterden.

                    
.....Ik weet bijna zeker dat die kleinzoon van mij in de paasvacantie op zoek gaat naar veldmuizen en meikevers.

Ge ziet het; het zal dan toch nog goed komen met de jeugd van tegenwoordig.!!!

Sigaren smoren op de "kleppende klipper".

Gisteren zijn we met een paar maten een pint gaan drinken op de "kleppende klipper". Ge zult u afvragen waarom nu ineens bij de kleppende klipper en niet in ons stamkroeg aan Brug 4 in Arendonk. 't Paradijs, ge weet wel. Wel, dat ligt aan ons averechts karakter.
De "kleppende klipper" is namelijk een als restaurant omgebouwde  Poolse vrachtboot. Ge kunt hem vinden in het natuurgebied De Maat in Mol, bij een pittoreske baileybrug en op wandelafstand van een kruispunt van kanalen en van de abdij van Postel.

      
De cafébaas van "de kleppende klipper" is ook een averechtse - dus een soortgenoot - en veegt het ingevoerde rookverbod dat van kracht is in restaurants vierkantig aan zijn schippersbotten. Niettegenstaande hij in zijn kombuis op een voortreffelijke manier de Molse zander -een kempische versie van de snoekbaars klaarmaakt en serveert kunt ge er ook in volle vrijheid een sigaretje smoren. 
            
Nu zijn mijn maten al verschillende jaren gestopt met roken. Ze raken geen sigaret, laat staan een pijp of een pruim meer aan. Zelfs de chiktabak  hebben ze lang geleden afgezworen.
Maar het protest van de patron van de "kleppende klipper" deed hen collectief besluiten om het etablissement met een bezoek te vereren. Op die manier wilden zij aantonen dat het gevoerde anti-rookbeleid een uit de handgelopen 1 aprilgrap is.
Mijn maten hebben hun morele steun omgezet in het nuttigen van een paar Blonde Leffes en een uitgebreide vegetarische schotel en dit alles afgesloten met een heerlijk ruikende bolknaksigaar ter waarde van twee euro vijftig, merk "Che Guevara." 

       

Dat ze heel de weg naar huis toe moesten kuchen en hoesten hebben ze er met plezier bijgenomen....hun burgerlijke ongehoorzaamheid had hen deugd gedaan.