De schrijver was een lid van de Braziliaanse Academie van brieven.  Hij zal worden begraven op de begraafplaats zijn João Batista, Botafogo, in Rio.

De schrijver João Ubaldo Ribeiro stierf in de vroege uren van de vrijdag (18), op de leeftijd van 73 jaar, thuis, in de buurt van Leblon, Rio. Hij was een lid van de Braziliaanse Academie van letters (ABL). Journalist en politicoloog, en auteur van meer dan 20 boeken, gepubliceerd in 16 landen.

Volgens voorlopige informatie stierf de schrijver aan een longembolie.

Onder zijn belangrijkste werken zijn Sergeant Getulio (1971), Viva O Povo Brasileiro (1984) en O Sorriso do Lagarto (1989). João Ubaldo Ribeiro ontving in 2008, de Camoes Prize, toegekend door de regeringen van Portugal en Brazilië, voor auteurs die aan de verrijking van de Portugese taal bijdragen.

 

 

Op donderdag 10 oktober begint na bijna negen jaar, het proces van grootboer Adriano Chafik en bestelde de verdachte togegeven en verdachte van de maasa moord in Felisburgo op 20 november 2004. Naast het rechtstreeks deelnemen aan de actie, had Chafik 16 'pistoleiros' (huurmoordenaars) ingehuurd om het kamp van 230 gezinnen aan  te vallen 'terra prometido', van de Landloze Arbeiders Beweging (MST). De families eisten de onteigening van de boerderij Novo Alegria in Felisburgo, Minas Gerais. Drie andere verdachten zullen ook worden berecht, beschuldigd als ingehuurde moordenaars: Francisco de Assis Rodrigues, Francisco de Souza en Milton Washington Agostinho da Silva. In de aanval werden vijf werknemers gedood en raakten 12 mensen gewond, de schutters staken daarna hutten en aanplant in brand. In de laatste drie keer was gebruikte Chafik manoeuvres tegen de jury om zijn veroordeling te vermijden en de behandeling van de rechtszaak uit te stellen. Gezinnen die in Novo Alegria wonen leven onder bedreigingen en werden opgenomen in het nationale programma voor de bescherming van mensenrechtenverdedigers. Voor het MST, "zal uiteindelijk mogelijk zijn om een ​​resultaat te behalen in het voordeel van de landlozen, aangezien Chafik zal worden voorgeleid voor het gerecht" 

Foto: Ninja Media

Cacique Nisio Gomes (midden foto) werd vermoord met met 12-kaliber schoten. Tot nu toe geeft de media geen aandacht aan de executie. In de vroege ochtend van vrijdag (18) rond 06:30, werd de gemeenschap Kaiowá Guaraní in het kamp Tekoha Guaiviry, Amambaí, Mato Grosso do Sul, aangevallen door 40 zwaar bewapende schutters (lees: pistoleiros). Het bloedbad was gericht de cacique (chef) Nisio Gomes, 59, (midden foto) . Na de moordpartij werd het lichaam van de indiaan door de gewapende mannen afgevoerd. Deze kunnen betrokken zijn bij andere massamoorden gepleegd tegen de Guarani Kaiowá in MS in naam van grootgrondbezitters.

Sinds het begin van de maand bezetten de Indianen een stuk grond tussen de fazendas Chimarrão, Querência Nativa en Ouro Verde – die zijn geinstalleerd op trasitionaal grondgebied van de Kaiowá.

Er waren minstens 60.000 sterfgevallen in het hospital 'Colônia de Barbecena', in Minas Gerais, waar slechts 30% van de "patiënten" een diagnose had van een psychische aandoening. De meeste van de mensen waren minderheden, uitgesloten van de samenleving, zoals epileptische mensen, bedelaars, alcoholisten, homoseksuelen, prostituees, verkrachte en zwangere meisjes die hun maagdelijkheid verloren voor het huwelijk. 

De instelling werd opgericht in 1903 met 200 bedden, en bereikte de mijlpaal van vijfduizend patiënten in de jaren 1960. Daniela Arbex, verslaggeefter van de krant Tribuna de Minas heeft dit uitgebracht in haar boek 'Braziliaanse Holocaust'.  Daniela: "In 2009 liet een geïnterviewde mij  foto's zien van het 'gekkenhuis' gemaakt door Luiz Alfredo en gepubliceerd in het tijdschrift O Cruzeiro. Geen van die foto's liet mij denken aan een ziekenhuis, maar meer aan een concentratiekamp. Barbacena wordt als 'de hoofdstad van de gekke', genoemd hier in Minas Gerais, maar bijna niemand weet wat er daadwerkelijk gebeurde in Colônia ", zegt de schrijfster.

Een jaar lang heeft daarmaals journalist Luiz Alfredo de wreedheden onderzocht begaan in die plaats in de afgelopen decennias. Toen hij arriveerde zag hij dat mensen hun hoofden waren kaalgeschoren en werden herdoopt. Patiënten aten ratten en dronken water uit afvalwater of urine en sliepen op gras, werden geslagen en verkracht. Anderen stierven van de kou, honger en ziekte. Soms waren de elektroshocks zo veel en intens, dat het gemeentelijk netwerk overbelast raakte. "Het was een collectief falen. Velen wisten van de geweldadige handelingen, hebben eraan deelgenomen of gedaan of ze er niets van afwisten. Het geweld werd genaturaliseerd, gebagatelliseerd, "zegt Daniela Arbex. Zelfs 50 jaar na de realiteit van het asiel, bewaard het geheugen van fotojournalist Luiz Alfredo nog steeds de gruwelijkheden van wat hij zag en vastgelegde. 

"In tegenstelling tot het werk van een professional die naar Afrika gaat en daar de scènes van ellende vindt, kwam ik in Barbacena zonder te weten wat ik aan het doen was en niet weten wat ik zou vinden.Plotseling zag ik alles en maakte die schokkende beelden. "

In het hospitaal Colônia stierven dagelijks 16 mensen. De lijken werden verkocht of opgelost in zuur om de botten te verhandelen. Tussen 1969 en 1980, werden meer als 1800 lijken verkocht aan medische universtiteiten door het gehele land, zonder dat er vragen werden gesteld. De realiteit omtrent Barbacena begon te veranderen vanaf 1980, toen de psychiatrische hervorming in een stroomversnelling kwam.

uit de krant 'Diaro de Pernambuco'

Deze week is een trieste historische datum in Rio. Op de 23 juli 1993 is het 20 jaar geleden dat 6 kinderen en twee daklozen, die in de omgeving van de Candelariá kerk leefden, werden vermoord. De moordenaars waren militaire politie agenten die het vuur openden op 70 kinderen die daar sliepen in de vroege morgen van de 23 ste juli 1993 dicht bij de Candelariá kerk, een Gods huis, in het centrum van Rio.