Huis oud Ingelandt (4)

Voila, zie, hier is meteen een nieuwe fotovraag.  U ziet een foto en de vraag is zoals altijd dezelfde: "Herkent u deze plek in hartje Brugge?"

Enigszins op een aarzelende manier denkt SPQB dat wat we zoeken in de Magdalenakerk te vinden is.  Zijn twijfels heeft hij omdat hij de glasramen er niet kan situeren.  Toch is het wel degelijk daar in die ruimte van een kerk die er eigenlijk geen meer is maar waarin men nog altijd dagelijks tot bezinning komen kan.  Door dit aarzelend maar correct antwoord is SPQB de verdienstelijke winnaar deze keer.  Een meer dan eervolle vermelding gaat uit naar Willy die ons vertellen kon dat de tekst onder het onderdeel van de kruisweg (Mét Maria Magdalene en mét het jongetje met de schop) een bewerking is van Huub Oosterhuis, toongezet en gebaseerd op een tekst uit het bijbelboek Jesaja.  Oosterhuis is iemand die vooral de 'ietsisten' aanspreekt en ik heb zo'n sterk vermoeden dat onze Brugse Magdalenakerk eveneens een dergelijk publiek aanspreekt.

Eerst en vooral duizendmaal excuus.  Dit is gelukkig de laatste dag dat Bruggeblog op halve kracht gewerkt heeft.  Veel had te maken met die koppige oude computer die ik maar niet meer aan de praat kreeg.  Ik had er wel een nieuwe bij de hand maar die oude hou ik graag paraat als reserve, voor het geval het nieuwe ding plots kuren begint te vertonen.  Maar opeens was het het reserveding dat begon te protesteren en geen reservist wou zijn .  Computerperikelen!  Uzelf kunt er waarschijnlijk een boek over schrijven.  Maar ik dus ook.  Het bleek dat mijn oudere ding (wat is oud?  in computertermen is die 3 jaar oud inderdaad oud!) dat draaide op Windows XP volledig dichtgeslibd was.  Eerst kon ik nog een veilige backup maken van mijn belangrijke documenten en daarna formatteerde ik de hele harde schijf.  Tabula rasa!  Opgelucht dat ik was toen ik dat gedaan had.  Minder opgelucht was ik toen bleek dat ik geen enkel besturingsprobleem meer op die computer geïnstalleerd kreeg.  Pas vandaag weet ik dat het te maken had met twee CD- & DVD-stations die er gelijktijdig de brui aan gaven.  Men heeft het soms over de wet van Murphy, wel, wel, die wet raasde de laatste tijd als een orkaan doorheen dat stomme ding dat 'my personal computer' heet maar waarvan ik helaas nooit meer afscheid nemen kan.  Pas vandaag kwam ik plots op het lucide idee om in dat rotding vol ergernis een oud CD-stationnetje te installeren en ziet: de hemel klaarde volledig op boven Bruggeblog want plots wilde het eerste het beste besturingsprogramma zich via dat CD-stationnetje zich laten installeren op die koppige harde schijf van 2OO Gigabyte.  En vanaf nu ben ik dus opnieuw voor een tijdje safe.
De quizvraag nu.  Laat ons wel wezen: hierbij stopt deze fotovraag.  Mocht u de plek na deze foto helaas nog altijd niet herkennen, dan zie ik mij genoodzaakt om zelf de oplossing te geven.  Voor de laatste keer dus: waar in het centrum van Brugge is dit te zien?

Guido Gezelle was bij wijze van spreken dag en nacht met taal bezig.  Wat die man allemaal gelezen en geschreven heeft, dat grenst aan het ongelofelijke.  Neen, ... dat overschrijdt het ongelofelijke.  Gezelle was zoals u misschien weet een vurige voorstander voor één Westvlaamse taal, een taal die lange tijd onderdrukt geweest was, en hij schreef vooral in die taal.  Over de schrijfwijze van de woorden heeft men zich lange tijd niet beziggehouden.  Elk schreef het neer zoals hij dacht dat het kon zijn.  Vandaar dat we tot op de dag van vandaag bijvoorbeeld opgescheept zijn met soms tientallen schrijfwijzen van één en dezelfde familienaam, maar aangezien die verschillende schrijfwijzen thans bindend zijn bestaat daarin geen uniformiteit.  Uniformiteit heeft men wel proberen te scheppen in onze Nederlandse taal zelf.   Woordenboeken zoals Van Dale hebben daarvoor gezorgd, maar sinds 1954 vooral de 'Officiële Woordenlijst der Nederlandse Taal'.  Daarom weten we nu dat het beter is dat we ton en tonnetje schrijven.  Mochten we ons tegenwoordig bezondigen aan een tekst met daarin een woord als 'thonneke(-n)', dan vermoed ik dat we voor ouderwets uitgemaakt zouden worden.  En toch heb ik het hier over iets wat onze voorouders spraken en wat we helaas hopeloos aan het afleren zijn: ons sappig (West-)vlaams.   Als ik het onlangs had over die h die enkele decennia terug weggelaten mocht worden in woorden, dan sloeg dat vooral op woorden van Griekse oorsprong (marathon, apotheek, ...) waarbij het plots als progressief beschouwd werd om in teksten maraton of apoteek te gebruiken.  Progressief was toen bijvoorbeeld ook om kreatief of kwis te schrijven in plaats van creatief en quiz.  En plots mocht dat allemaal niet meer.
't Is geen quizvraag, maar weet u soms waar in Brugge deze tekst af te lezen valt?

Ik was dit nog eventjes vergeten te vertellen.  Afgelopen week heb ik een lezing bijgewoond van Oswald Maes, bij het brede publiek gekend als 'Rogerke' uit 'Thuis', de langstlopende soap op onze Vlaamse nationale zender.  Dat Rogerke is in Thuis allang begraven en vergeten en Oswald Maes zelf geniet van zijn pensioen, maar de man (al sinds jaren woonachtig in ons Brugge) kan het niet laten om af en toe nog eens op de planken te staan.  Tegenwoordig doet hij het uitsluitend nog met lezingen.   De heksen van Beselare (zijn geboortedorp),  teksten van  Felix Timmermans,  ... daarover vertellen is datgene wat hij momenteel nog als hobby doet.  Afgelopen donderdagnamiddag sprak hij in de vernieuwde zaal "Het Meersenhuis" in Oostmeers voor een ruim publiek anderhalf uur over Guido Gezelle.  Heeft u dit gemist, dan moet u dit zeker ergens anders eens meemaken.  Die lezing boeit van begin tot einde en weekt bij iedere toehoorder velerlei emoties los.  Natuurlijk komen er gedichten van Gezelle aan bod, en veel van die gedichten beroeren ook in onze moderne tijd iedereen omdat ze zo verrassend muzikaal zijn.  Oswald Maes slaagt er bovendien ook in om ons gedurende dat anderhalf uur onder te dompelen in de tijd waarin de grootste Nederlandstalige dichter ooit geleefd heeft en ook om ons een ruim beeld te schetsen van zijn familie.  Op die manier komen we bijvoorbeeld te weten wie en hoe zijn vader was, wie en hoe zijn moeder was en hoe die twee zo'n ongelofelijke invloed op hem gehad hebben.  Zo'n lezing wordt natuurlijk altijd doorspekt met anekdotes, maar dat maakt het geheel precies extra boeiend.  Zo wist ik niet dat in de tijd toen Guido Gezelle geboren werd de voornaam Guido bij het gewone volk helemaal niet gebruikelijk was.  En zoals het gewone volk het 'gewoon' was werd die naam dan ook maar verbasterd.  Zijn jeugd lang werd daarom de toekomstige schrijver Dotje genoemd, dat klonk namelijk veel beter dan dat deftige 'Guido'.

Er zijn totnogtoe opvallend weinig antwoorden de redactie van Bruggeblog binnengeslopen.  Daar zal deze foto eventueel verandering in brengen.  Weet u nu waar dit te zien is?

Oesje, even kijken ...  We zijn aanbeland aan quizvraag twee vier drie, deel twee.  Voorlopig nog niet geraden noch gevonden.  Het onderwerp van deze fotovraag situeert zich nochtans in de binnenstad van Brugge en is er al decennialang los-vast te bewonderen.  Deze tweede foto verduidelijkt al iets meer.  Herkent u het nu?  Weet u waar het is?  Gokken mag natuurlijk ook.  Eén gok of antwoord per persoon per quizfoto s.v.p.

Sinterklaas is mee met zijn tijd.   Ahum, verspreking: mee met onze tijd.  Toen hij deze namiddag zijn intrede deed in Brugge via de Langestraat was de Sint zowaar begeleid door een heuse pietin (een vrouwelijke piet dus).  En die pietin deed helemaal niet onder voor haar mannelijke collega's.  Kijk maar eens aan!  De emancipatie zet zich tegenwoordig dus duidelijk ook in pietendom voort. 

Aha, daar staat Sinterklaas zijn staf!  Overdadig belegd met goud en nochalant leunend tegenaan de ruit van bankkantoor Centea werd het opeens een welkome prooi voor gauwdieven!  Maar aan de overkant van de straat stonden discreet enkele politiemensen, echt waar.  Want men weet maar nooit dat iemand de Sint zijn staf bij klaarlichte dag ontvreemden zou.  Gelukkig zijn de kindertjes vooraan op dit podiumpje zich van kwaad noch gevaar bewust.

Kindertekeningen ...  Kindertekeningen en een Sinterklaasliedje.  Jaah, daar smelt onze Sinterklaas voor.  Zijn hart wordt één ruggemaftje groot, zijn mijter bloost en zijn staf ... tja, waar is Sinterklaas zijn staf gebleven?

Wat die goedheilige man de rest van het jaar allemaal uitspookt: ik zou het niet weten.  Ik hoop alleen maar dat ik het met hem een dezer dagen daarover kan hebben.  Tenminste als ik Sinterklaas strikken kan voor een interview, want vanaf nu tot en met 7 december heeft die oude, kwieke man het druk, druk, druk.  Hij moet lopen van hot naar haar en overal geduldig luisteren naar de meest uiteenlopende kinderwensen.  Eén kind is bijvoorbeeld al flink tevreden met een DVD of wat spulletjes van Mega Mindy, een ander kind zou het liefst van al zijn twee ouders opnieuw herenigd zien, en nog een ander kind zou willen dat nonkel Nestor zijn handen thuishield.  Tja, voor de Sint is het op het ogenblik helemaal niet gemakkelijk om aan al die wensen te voldoen.  Gelukkig maar had hij deze namiddag een tweetal uurtjes de tijd om te luisteren naar de verzuchtingen van de kindertjes uit de buurt van de Langestraat.  De Heilige Man kwam er zowaar toe met boerenpaard en koets.   Was dit een guitig knipoogje misschien naar de luxepaarden die dagelijks de toeristen in onze stad bedienen?  Dat een heilig man zoals de Sint het zich verwaardigt om zijn blijde intrede in Brugge af te leggen met een koets, getrokken door één simpel boerenpaard, dat had men in onze stad echt niet verwacht!  Achteraf beschouwd is dat nog zo vreemd niet: was het trouwens tweeduizend jaar geleden Jezus niet die Jeruzalem binnentrok op één enkele stomme ezel?  Het belette hem niet om van toen af tot op de dag van vandaag een cultstatus te verwerven.

Waar in het centrum van Brugge valt dit voor iedereen te bekijken?

Ik toon u nog één van die cartoons van de etalage-expo die momenteel in de Katelijnestraat te zien is.  Wilt u er nog meer zien, dan zult u zelf de straat moeten op- en afdweilen, of eventueel het boekje van de cartoonist kopen.

Ik schreef het al: eigenlijk was Peter Ruys al de winnaar van deze quiz nummer 242.  Het ging hem inderdaad om een cartoon van Steve Michiels en die cartoon is ergens te zien in de Katelijnestraat.  Maar ik had het antwoord graag iets duidelijker omdat er momenteel in verschillende handelszaken in die Katelijnestraat cartoons van de man in de vitrine staan.  Uiteindelijk is het Marnix Knockaert die ons vertellen kan waar precies: in de etalage van de apotheek aan wat wij nog altijd noemen de Ankerplaats, gelegen zowat halverwege de straat.  Ach, zo'n etalage-expo biedt ons eens iets anders dan halloweenheksen, sinterklazen of kerstmannen, maar eigenlijk is 't een verkapte vorm van reclame voor het nieuwste boekje, 'Fijn Stof', van de cartoonist ... en dat boekje is in ruime oplage verkrijgbaar in de Striep.
Let ook op aanduiding van deze zaak: "apoteek".  Dat is al een tijdje een verkeerde spelling, maar als u goed om u heen kijkt, dan zult u gauw merken dat de meeste "apotheken" die spelling niet volgen en hardnekkig bij dat woordje 'apoteek' blijven.  Ik kan hen geen ongelijk geven.  Tegenwoordig verandert de spelling van ons Nederlands om de 10 jaar en het is al zonde dat schoolboeken om die 10 jaar compleet vernieuwd moeten worden, laat staan dat handelaars dat iedere keer zouden moeten doen.  En trouwens: apoteek was vroeger de toegelaten progressieve spelling, en daar had ik een boontje voor.  Helaas besliste een taalcommissie plots dat men niet meer op deze manier mocht schrijven, zeker niet op school of in officiële documenten.

Ruim een jaar geleden schreef ik al op Bruggebloh dat de parking van het Oud Sint-Jan een visuele schandvlek op onze stad is en dat er nochtans mooie alternatieven voor bestaan.  Mijn voorstel was om de parking ondergronds te bouwen en op de vrijgekomen plek bovengronds een immens grote kruidentuin aan te leggen, net zoals het honderden jaren geleden ooit was.  Blijkbaar waren en zijn er mensen met centen en invloed die min of meer gelijklopende ideeën hadden.  Volgens vergevorderde plannen van een stuurgroep onder impuls van Hans Vandamme (zoon vàn), en waarin ook burgemeester Patrick Moenaert zetelt, zou die ondergrondse parking er kunnen komen (eventueel in 2010).  Alleen hebben die van de stuurgroep het niet zo begrepen op een kruidentuin maar zou volgens hen het visuele aspect bovengronds verfraaid 'kunnen' worden met een soort van stadpark.  Let op mijn subtiel gebruik van de voorwaardelijke wijs want nog altijd is niks definitief.  Daarnaast zou het koetshuis afgebroken worden (is volgens diezelfde stuurgroep historisch toch weinig waardevol) en op de plaats en ook daarnaast zou in datzelfde jaar 2010 een nieuw en ultramodern museum kunnen opdoemen.  Ze hebben er zelfs al een naam voor: MOH, en dat drieletterwoord zou internationaal staan voor Museum of History.  Mohvintoh!  Maar nu zoeken ze nog naar een passende lokale invulling van dat drieletterwoord.  Suggesties zijn altijd welkom op: moh.brugge@gmail.com (neen, 't is echt geen grap, dit!).
Nu we het over benamingen hebben: we zoeken ook nog altijd koortsachtig naar een meer passende benaming voor de parking die momenteel langsheen de ring aangeduid staat als parking BEGIJNHO.   Suggesties daarvoor kunt u kwijt aan de fameuze straatstenen van onze binnenstad.

Ik toon u een detail van de vorige foto.  Ik doe dat om u met de neus op de feiten te drukken.  Ons aller Simon wordt weer maar eens voor een tijdje versmacht tussen zaken en mensen wier nut en bezigheden ver beneden zijn niveau en waardigheid staan.  Oliebollen eten, carrousseletje draaien, potsierlijke kerstmutsen kopen, Sint-Niklaas- en kerstliederen absorberen, ja tot ze zelfs zelf zingen toe...  Man, man, man, Simon toch, wat heb ik compassie met u, want we 'stevenen' weer regelrecht op een periode van collectieve adoratie van kitcherigheid af.  En, Simon, weet u wat ik nog het vreselijkst van al vind: het wordt elk jaar erger en erger!  Ik, ik kan gelukkig nog vluchten naar mijn veilig huisje aan de rand van de binnenstad, maar u, beste Simon, u staat hier dagelijks middenin en u kunt zich helaas al sindseeuwen niet meer verroeren.  Ik heb erg met u te doen.

Verleden jaar rond deze tijd heb ik het er ook al over gehad, en dit jaar doe ik het opnieuw.  Ik doe het opnieuw omdat ik een situatie in onze stad nog altijd niet snap en tot wanneer er iemand opstaat om mij de logica achter alles te verklaren zal ik er blijven op hameren.  Het zit 'm zo: elk jaar omtrent 15 november moeten de zogenaamde 'losse terrassen' die in Brugge voor horecazaken staan verdwijnen om pas op 15 maart weer te mogen verschijnen.  Veel van die 'commercanten', net zoals ik trouwens, begrijpen dat niet.  Waarom mogen die terrassen niet jaar in jaar uit blijven staan, zoals dat in zoveel steden en gemeenten het geval is?  Neen, argumenteert men dan van stadswege, ze mogen er niet heel het jaar blijven staan omdat men wil dat tenminste gedurende enkele maanden per jaar het historische kader van de straten en pleinen van onze stad tot zijn volle recht kan komen.
Waarom ik dit niet begrijp?  Nauwelijks enkele dagen  nadat horecauitbaters hun terrassen in november moesten afbreken verschijnen er op een paar van Brugges bekendste pleinen (uitgerekend daar waar veel van die losse terrassen verdwijnen moesten) plots de meest wanstaltige kramen die het historische aspect van die pleinen compleet in de verdrukking duwen.  Dat mag dan ineens wel weer?  Zoals ik het al zei: ik snap dit helemaal niet!

Stiekem had ik erop gehoopt dat sommigen onder u deze fout zouden maken.  Die cartoon staat helaas niet in de vitrine van de winkel Bert in de Katelijnestraat.  Het zou trouwens nog moeilijk kunnen want de winkel was al sinds enkele weken dicht en nu is het failliet verklaard en alleen nog op bepaalde dagen open voor een totale uitverkoop.  Voor wie toevallig in deze periode kinder(kamer)spulletjes nodig heeft, moet rap zijn want dit weekend is het er weer het moment.  Er worden kortingen gegeven tot -40 procent.
Sorry hoor, Marnix, maar de oprichter destijds, René Bert, heeft al een tijdje geleden de winkel aan zijn twee zonen overgelaten en van toen af ging het met de zaak blijkbaar snel bergafwaarts.  Zo'n dingen kunnen gebeuren, nietwaar!  Sorry ook aan Marie Delanghe, want een nostalgische jeugdherinnering verdwijnt voor u definitief. 
Maar al bij al weten we hiermee nog altijd niet waar exact in de Katelijnestraat op het moment die bewuste cartoon tentoongesteld staat.  Weet u het nu?

Het is natuurlijk niet allemaal kommer en kwel in ons aller dierbaar Brugge.  Toeristen komen uiteraard niet massaal af op schandaleuze plekjes zoals momenteel ons stationsplein, maar jammer genoeg moeten ze die weliswaar tijdelijk ondergaan.  Gelukkig maar smelten die toeristen daarna des te meer weg (let op de seizoens- maar vooral infrastructureel gebonden woordspeling!) voor de meest wonderbaarlijke plekjes in onze stad.  En vanaf de eerste aanblik van bijvoorbeeld dit Minnewater is de herinnering aan dat verdomd lelijke Stationsplein onmiddellijk uit hun geheugen gewist.  Een mens - en zeker ook een toerist - houdt in zijn herinnering namelijk bijna altijd uitsluitend de schone dingen over.  Maar helaas is ondanks al dit idyllisch mooie het lelijke nog altijd prominent in Brugge aanwezig.