in het wit

Dezer dagen vliegen ons de kerstbomen, kerstverlichtingen en kerstmannen al om de oren.  Rijkelijk vroeg dus.  Het plaatselijke Davidsfonds (maar ook ik) kan daar behoorlijk kwaad om zijn, want de goede Sint zijn feestdag is pas voor overmorgen voorzien en nu al geraakt de stakkerd in de verdrukking door een geïmporteerde dikzak met een constant rode neus (van de kou?  vergeet het!) die niks van heiligheid over zich heeft, iemand die uitsluitend plezier en vertier verkondigt.   Precies alsof al die goeie waarden van vroeger waar Sinterklaas voor stond en staat overboord gekieperd mogen worden!  Ingetogenheid, deugdelijkheid, ... weg ermee!  Braaf zijn, luisteren naar vader en moeder, ... in de prullenbak met al die stomme regels!  Zo komt het bij mij toch over.
Gelukkig zijn er toch nog een handjevol handelaars die Sinterklaas en de waarden waar de man voor staat willen blijven eren en tot en met 6 december niet zwichten willen voor de overmacht van het perverse eindejaarsplezier.  Dit is een van die uitzonderingen.  Een bakkerij in de Predikherenstraat.

Stilaan dompelen we ons verder onder in de geheimen die dit huis vol oude herinneringen heeft.  Terwijl de rest van het gezelschap nog die inscriptie op de vloer ('mens sana omnia vincit') aan het ontcijferen was, was ik al de mooie marmeren trap met vestibule en daar bovenaan op de eerste verdieping de rondgang aan het fotograferen.

De échte Brugse humor is jammer genoeg stilaan aan het afsterven.  Achiel Van Acker is al sinds een eeuwigheid overleden, Willy Lustenhouwer, tja, die is er ook al een tijdje niet meer en sinds kort verdween dan ook nog Guido De Praetere en met hem min of meer het typetje Baziel.  Wie blijft er dan nog over om onze Brugse humor uit te dragen?  Misschien wel deze bewoner van dit huis langs de Driekroezenstraat?
Hoe dan ook, tijdens de komende week of weken zal ik een schuchtere poging wagen om u her en der de overblijfselen van die nuchtere Brugse humor te tonen.

De reacties op die eerste foto waren op zijn zachtst gezegd pover.  Niemand antwoordde, zelfs niemand waagde zich aan een gokje.  Hopelijk brengt deze tweede foto wat meer inzicht bij de fel geteisterde breinen van de Bruggeblogquizzers. 
Voor de nieuwkomers hier: met deze quiz valt niks te winnen, alleen de eer om als eerste een klein hoekje of kantje van Brugge herkend te hebben, en als dusdanig gelauwerd te worden als 'beste Bruggekenner van de dag'.
Wel, ... herkent u deze plek in het centrum van Brugge?

Dit is nog maar eens een plaats, diep verscholen in het hart van Brugge.  Zichtbaar eigenlijk voor iedereen die het zien wil, maar men moet het zien.  Herkent u de plek?

 Normaal gezien toon ik de lezers van Bruggeblog nooit en ik toon zeker geen deelnemers aan de quizvraag, maar voor Willy, woonachtig in het volgens haar eigen zeggen saai ogende Nederlandse Tilburg met al die flatgebouwen en glazen kooitjes, maak ik voor een keer een uitzondering.  Haar fascinatie voor Brugge en voor ons België grenst sinds 1994 aan het ongelofelijke.  Per trein kwam ze afgelopen vrijdag afgezakt naar onze stad, louter in het gezelschap van haar hond.  Hoe heet dat mormel wilde ik bijna schrijven omdat ik niet meteen op de naam komen kon, maar foei, da's niet netjes van me, want Sharey (zo heet het hondje) was een allerliefst hondje dat deze namiddag in de gelagzaal van de Brouwerij Henri Maes langs het Walplein de harten van menig bezoeker (en ook die van mij) vertederde.  Sharey is bovendien geen gewone hond.  Sharey is een Belgische griffon.  Het grootste dilemma voor mij deze namiddag was eigenlijk het feit dat Sharey niet voor de foto poseren wou.  Zo moet u het helaas stellen met een zijaanzicht. 

Vooraleer u te confronteren met een nieuwe quizvraag wil ik eerst iemand tonen die het afgelopen half jaar al zes keer als eerste die soms aartsmoeilijke quizvraag op Bruggeblog oplossen kon.  Dit is Willy, en Willy woont in Tilburg, Nederland.  In 1994 nam zij voor het eerst deel aan een busreis naar België.  Die busreis leidde haar naar Brugge, maar bijvoorbeeld ook naar Veurne en de Belgische kuststreek.  Meteen geraakte Willy gecharmeerd door wat zij tijdens die korte tussenstop in Brugge zag.  Het resulteerde sindsdien in het opsparen van al haar vakantie om tijdens die vakantiedagen zo veel mogelijk in onze Westvlaamse provinciehoofdplaats aanwezig te zijn.  Op eigen houtje vertrekt zij sindsdien telkens naar Brugge om er bijvoorbeeld de Reiefeesten te zien, de Heilig Bloedprocessie, enz., enz...  Ook had zij meteen besloten om verder te gaan kijken dan binnen die 'gouden driehoek' waarbinnen de meeste toeristen verankerd zitten.  Dat alles, samen met haar bijzondere opmerkzaamheid, maakt dat zij tegenwoordig heel veel van Brugge kent en herkent en bijgevolg regelmatig meedingen kan voor de hoofdtrofee voor de quizvraag hier op Bruggeblog.  Des te opmerkelijker is het feit dat zij per jaar maximaal 10 tot 15 dagen in onze stad verblijft.
Dit verlengd weekend was het voor Willy weer feest.  Eenmaal over de Belgische grens voelde zij zich precies weer 'thuis' en eenmaal in Brugge voelde ze zich helemaal 'in haar schik', zoals men in Nederland pleegt te zeggen.  Alleen de weergoden zaten haar niet mee, maar ach, dat kon de pret echt niet bederven.

Eigenlijk werd er de afgelopen dag(-en) een spelletje gespeeld.  Stef Flater wist zeker al na foto 2 waar deze plek in Brugge was, wilde het lekker niet vertellen maar ging in de plaats daarvan zomaar kwistig met tips in het rond gooien.  Marc van Weathercam (de leverancier trouwens voor de foto's van deze quizvraag) deed daar dan nog een schepje bovenop totdat Flater het niet meer houden kon en uiteindelijk toch zelf als eerste de correcte oplossing gaf.  Het kunstwerk is inderdaad te zien vanaf de Leeuwenbrug en bevindt zich in de eerst aanpalende tuin links beneden, in de richting van Oude Zak en Ezelstraat.
Vraag is nu: wie heeft er deze keer eigenlijk gewonnen (Flater!) en wie heeft met wiens voeten gespeeld?
Allez, alle gekheid op het spreekwoordelijke stokje, daarmee weten we nog altijd niet wie het werk gemaakt heeft en wat de naam ervan is.  Ikzelf vind dat de trekken van de koning van het beeldenpaar vrij veel gelijkenissen vertonen met die van het Franse enfant terrible Serge Gainsbourg zaliger, maar wie ben ik eigenlijk om dit te beweren!
Op naar de volgende quizvraag...

Eigenlijk weet iemand de oplossing voor deze fotovraag al, maar hij of zij wil om een of andere reden niet antwoorden.  Die persoon strooit in een overmoedige bui wel kwistig met bijkomende tips in het rond, maar zolang niemand hier op Bruggeblog de correcte oplossing geeft, blijft deze quizvraag overeind staan en mag ik naarstig verder doen.  Het geeft mij tenminste één dag meer de tijd vooraleer ik een volgende quizvraag moet lanceren. 
Waar in Brugge is dit te zien?

"Mens sana omnia vincit".  Alhoewel ik geen Latijn gestudeerd heb kan ik deze tekst makkelijk vertalen.  Mens is mens, natuurlijk.  Sana, daar herkennen we het Franse 'sain', gezond in.  Het oude gezegde van Julius Caesar indachtig 'veni, vidi, vincit' is dat laatste woord een vervoeging van het werkwoord overwinnen.  En dat omnia doet bij mij ook een belletje rinkelen. 
De conclusie: hier staat een tekst dat in gewoon Nederlands "Een gezond mens overwint alles" betekent.  Geen mens die dat zal tegenspreken.  Deze spreuk valt af te lezen in een van die prachtige gangen die het huis oud Ingelandt rijk is.
Aanvulling: dankzij een tip van Marc Willems heb ik toch maar eens een vertaalwoordenboek Latijn-Nederlands opgeslagen.  En wat las is daarin?  'Mens' is Latijn voor geest, verstand, denken, wilskracht, geestvermogens, gedachte, herinnering, mening, inzicht, bezinning, bewustzijn, geweten, bedoeling, plan, denkwijze, karakter, stemming, gezindheid, moed, hartstocht, ...  Het betekent dus alles behalve mens.  Correctie dus voor deze spreuk:
'Mens sana omnia vincit' betekent in het Nederlands: 'Een gezonde geest overwint alles'.

  Iets voor de Tweede Wereldoorlog werd dit huis gebruikt, en later (in 1967) daadwerkelijk ook door het Ministerie voor Volksgezondheid aangekocht van de toenmalige eigenaar, onderzoeksrechter Octave Verbeke.  Op deze plek, Sint-Jansstraat 15, gebeurden onder impuls van dat Ministerie voor Volksgezondheid bijvoorbeeld de inentingen ter preventie van tropische ziekten.  Pas in 1998 kwam het gebouw opnieuw in privé-handen, en niemand zal daar rouwig om zijn want gedurende de 5O voorgaande jaren dat het Ministerie hier gehuisvest was, werd er nooit iets onderhouden, laat staan gerestaureerd.  Pas met de nieuwe eigenaars gebeurde dat wel.  Men trof tijdens recente restauraties bijvoorbeeld een soort van geheime ruimte aan en langs de wanden daarvan trof men krantenpagina's aan uit de vroege jaren '40.  De verleiding bestaat om te bedenken dat hier in dit huis tijdens WO II mensen ondergedoken zaten, dat dit misschien wel een soort van Brugs Anne Frankhuis is.  Concrete en correcte bewijzen hiervoor bestaan er helaas niet.

Vandaag breng ik deel twee van de quizvraag, heel speciaal voor SPQB, omdat ik weet dat hij niet kan slapen en het vanavond niet zal kunnen laten om nog eens te surfen naar Bruggeblog om te zien of er al een bijkomende tip geplaatst werd.  En, jawel hoor: die tip komt er zoals gewoonlijk met een nieuwe foto die de plek in Brugge die we zoeken iets duidelijker moet tonen.   Ik ben benieuwd of ik hem nu op het juiste spoor gezet heb.  Gelijk wie anders mag ook antwoorden, natuurlijk, en wie het eerst het juiste antwoord geeft, die is voor onbepaalde tijd de "slimste Bruggekenner ter wereld".
Waar precies in Brugge centrum is dit te zien?

  De quizvragen vliegen ons opnieuw om de oren hier bij Bruggeblog.  De ene vraag is nog niet helemaal opgelost, of daar verschijnt alweer een andere.  Het grappige is dat er af en toe iemand bij toeval op mijn blog stoot via een opdracht in een zoekmachine en dan ineens begint te antwoorden op een oude quizvraag.  Vandaag was dat opnieuw het geval.  Iemand gaf een correct antwoord op een vraag van verleden jaar.  Rijkelijk te laat natuurlijk!  De meesten onder u weten wel beter: het rijk van de Bruggekenners hier op dit blog is enkel en alleen weggelegd voor de slimmeriken die niet alleen elk hoekje en kantje van onze binnenstad kennen, maar daarbij ook heel rap en alert reageren kunnen.
Dit gezegd zijnde: herkent u deze nieuwe plek in hartje Brugge?

Al na één foto deze fotovraag oplossen, daarvoor moet men meestal van heel goede huize zijn.  Als men als winnaar daarenboven slechts enkele weken per jaar in de mogelijkheid is om Brugge te bezoeken, dan noem ik dat héél, héél straffe kost.  Wil ik maar zeggen: Willy, een Nederlandse uit Tilburg, is met deze fotovraag gelijk wie hier uit Brugge en omstreken te slim en te snel af geweest.  Wat ik toonde (die kikker) is inderdaad zoals zij antwoordde onderdeel van een huisje in St.-Jan in de Meers.  Haar fotografisch geheugen (of die van haar PC) was zelfs zo verrassend goed dat ze gelijk wist te vertellen dat onderaan dat venster ook nog een stelletje witte, gipsen poezen staat.  Een hartelijk proficiat aan alle andere vorige winnaars, maar staat u mij toch eventjes toe om dit antwoord van Willy als verbluffend goed te bestempelen.  Vanaf nu prijkt zij met stip in de eregalerij van de Brugge(blog)kenners, samen met illustere grootheden zoals 1@#*$!(§)!!'µ`£!??! en ;@|^$*^¨!!§?/   Sorry voor het ongemak maar hier sloeg mijn nieuwe computer eventjes in de knoop.
Op dan maar naar een nieuwe quizvraag!
O ja: even nog een kleine verduidelijking voor wie dat straatje St-Jan in de Meers niet weet zijn.  Da's een van die zes kleine straatjes tussen Oostmeers en Westmeers in.  Het is trouwens het laatste dat men, komende vanaf het station en al rijdend met de wagen door Oostmeers, inslaan moet om het Concertgebouw, het Putje en de rest van het 't Zand en de Vrijdagmarkt te bereiken.

Langs de andere kant van de koetsendoorrit kunnen we al uitkijken op de binnentuin met rechts achteraan het koetshuis en verder daarachter de aanpalende huizen in de Engelsestraat.

Een close-up van enkele van die pilasters met daarboven de Ionische kapitelen.  Ik wil nogmaals aanstippen dat wat we hier zien vooral te maken heeft met drastische wijzigingen die het huis ondergaan heeft tijdens de jaren 1836 en 1844.  Zowel de voorgevel als het verrassende interieur werden toen aan de smaak van de tijd aangepast.  De opdrachtgever hiervoor was hoogst waarschijnlijk de weduwe van de handelaar Maximiliaan Van Lede die het huis verhuurde aan graaf Adolphe de Béthune en zijn vrouw Adelaide de Peneranda.

Zo!  Het heeft nu lang genoeg geduurd vooraleer we door de deur van dit huis Oud Ingelandt, gelegen in de Sint-Jansstraat, konden stappen, maar vandaag is het eindelijk zover.  We laten ons vooral leiden door de rondborstige gids links hier op deze foto.   Momenteel staan we in de koetsendoorrit en die vroegere koetsendoorrit is overkluisd met een tongewelf.  De wanden zijn geritmeerd door gekoppelde vlakke pilasters met daarboven Ionische kapitelen.  Mooi hé, zo'n omschrijving!  Ik haal hem uit het programmaboekje van Open Monumentendag Vlaanderen 2OO7, editie Brugge.  Het is nu alleen nog aan ons om zo'n omschrijving daadwerkelijk te kunnen begrijpen.  Dat tongewelf, dat bevindt zich dus boven ons en het heeft de vorm van een halve ton, vandaar die benaming.  Die gekoppelde vlakke pilasters, daarmee bedoelt men die twee aan twee staande platte zuilen waarboven ornamenten verschijnen die duidelijk door de oude Grieks-Ionische stijl beïnvloed werden.

Voila, zie, hier is meteen een nieuwe fotovraag.  U ziet een foto en de vraag is zoals altijd dezelfde: "Herkent u deze plek in hartje Brugge?"

Enigszins op een aarzelende manier denkt SPQB dat wat we zoeken in de Magdalenakerk te vinden is.  Zijn twijfels heeft hij omdat hij de glasramen er niet kan situeren.  Toch is het wel degelijk daar in die ruimte van een kerk die er eigenlijk geen meer is maar waarin men nog altijd dagelijks tot bezinning komen kan.  Door dit aarzelend maar correct antwoord is SPQB de verdienstelijke winnaar deze keer.  Een meer dan eervolle vermelding gaat uit naar Willy die ons vertellen kon dat de tekst onder het onderdeel van de kruisweg (Mét Maria Magdalene en mét het jongetje met de schop) een bewerking is van Huub Oosterhuis, toongezet en gebaseerd op een tekst uit het bijbelboek Jesaja.  Oosterhuis is iemand die vooral de 'ietsisten' aanspreekt en ik heb zo'n sterk vermoeden dat onze Brugse Magdalenakerk eveneens een dergelijk publiek aanspreekt.