Dendermonde

Vorige zaterdag liep ik toevallig mijn vriend Walter tegen het lijf. Er stond een brede glimlach op zijn gezicht gebeiteld. Nu was ik van Walter wel één en ander gewend maar dit was toch wel een tikkeltje over the top. Toen ik hem vroeg naar de oorzaak van zoveel gelukzaligheid antwoordde hij : "Koffietje?". Ik had wel wat tijd en dus doken wij het eerste café binnen. Ik hoefde Walter zelfs niet aan te porren om met zijn verhaal van wal te steken.

"Ik ben een uurtje geleden gepromoveerd tot eerste dekhengst van de stad en dat op mijn leeftijd," zei hij. Daar had ik niet van terug en natuurlijk wilde ik er alles van weten. "Beste vriend," sprak Walter, "je weet toch dat ik al een tijdje een nieuw lief heb?". Dat wist ik en ik wist ook dat hij zeer gelukkig met haar was. Hij vervolgde: "Wel, mijn lief heeft enkele weken terug met mijn ex gesproken en eerlijk gezegd ben ik wel even blij dat ik van dat kreng verlost ben. De bitch heeft zowat alles, van bord tot bed, aan mij te danken en toch kon ze het niet laten om mij deskundig de grond in te boren. Erg was dat niet want mijn lief heeft wel wat brains in haar hoofd en het is ook niet de oorzaak van mijn pret. Neen, neen, wat mij zo vrolijk maakt is dat ze zei dat ik met wel vijf vrouwen tegelijkertijd een verhouding had. Toen mijn lief mij dat vertelde kwam ik niet meer bij. Mijn reputatie kan echt niet meer stuk en ik vraag mezelf af waar ik de tijd haal om al die vrouwen op hun wenken te bedienen en dan heb ik het nog niet eens over het fysieke aspect van de zaak. Kijk beste vriend, als dat geen zielig wijf is dan weet ik het niet meer." Deze stelling kon ik alleen maar beamen want ik kon mij Walter niet voorstellen als een dekhengst, met de beste wil van de wereld niet. "Maar goed," zei Walter, "ik heb er wel lol in want nu begrijp ik waarom sommige dames mij soms zo eigenaardig aankijken en telkens dat gebeurt krijg ik de slappe lach omdat dat kutwijf mij op die manier een geweldige dienst bewezen heeft."

Hij lachte en zei: "Ober, breng ons nog eens twee deca'tjes."

In Lovenjoel staat een huisje en in dat huisje woont een mannetje. Hij woont daar samen met zijn hond Kefkef. Verder duldt hij enkel het gezelschap van de vogels op voorwaarde dat zij hem 's ochtends wekken met een vrolijk deuntje. Wat er in de wereld allemaal omgaat daar heeft hij geen flauw idee van. De mensen uit het dorp kent hij niet. Hij leeft op het ritme van de seizoenen. De zon komt op en het mannetje komt uit zijn bed. En samen met de zon zegt hij ook dag tegen de dag. Wat geld is weet hij niet. Nog minder weet hij wat bezit is. De tijd heeft geen vat op het mannetje. Een slecht humeur kent hij niet. Praten doet hij enkel met Kefkef en die antwoordt onveranderlijk met wafwaf. Een menselijk wezen heeft het mannetje al in geen eeuwigheid meer gezien en als hij dan helemaal in de verre verte toch iets meent te ontwaren dat op een menselijk wezen lijkt dan trekt hij zich strategisch in zijn huisje terug.

Terwijl de rest van de wereld door de mensen om zeep wordt geholpen, blijft het stukje wereld daar in Lovenjoel waar het mannetje woont, onveranderlijk mooi en puur. Het mannetje zal nog heel lang leven, veel langer dan wie of wat dan ook. Samen met Kefkef wordt hij zo oud als de eeuwigheid.

Waarom wordt deze massamoord ongstraft gelaten?

Waarom doet de internationale gemeenschap alsof haar neus bloedt?

Waarom roept niemand het barbaarse Israël een halt toe?

Wie heeft het recht om 1,5 miljoen Palestijnen op te sluiten in een concentratiekamp?

Het antwoord : Het is al van macht, het is al van geld (vrij naar Walter De Buck)

1		Amy Winehouse – Back to Black (1)
2		Bruce Springsteen – The River (3)
3		Fountains of Wayne – Hackensack (4)
4		Ralph McTell – Streets of London (2)
5		Amy Winehouse – You Know I'm No Good (5)
6		Jan De Wilde – De Fanfare Van Honger En Dorst (6)
7		Boudewijn de Groot – Avond (12)*
8		Plain White T's – Hey There Delilah (7)
9		The Small Faces – Itchycoo Park (9)
10		Golden Earring – When the Lady Smiles (15)*
11		Katie Melua – Nine Million Bicycles (13)*
12		Nancy Sinatra – Bang Bang (My Baby Shot Me Down) (11)
13		Tim Hardin – How Can We Hang on to a Dream (8)
14		Jacques Brel – La Chanson des vieux amants (17)*
15		Otis Rush – I Can't Quit You Baby (10)
16		Razorlight – Who Needs Love? (18)*
17		The Byrds – Turn! Turn! Turn! (To Everything There Is a Season)(19)*
18		Amy Macdonald – This Is the Life (14)
19		Eric Clapton – Wonderful Tonight (-)*
20		Petula Clark – Downtown (16)

Slechts 1 nieuwkomer deze week maar Eric Clapton is er wel één die kan tellen. Presley is met Surrender uit de top-20 verdwenen.

Begin deze week werd ik bij Albert geroepen. Neen, niet Albert van om de hoek maar dè Albert uit Laken; die met zijn kroon op zijn hoofd, ja die. Hij was het zo beu om altijd weer de gezichten van Martens, Van Rompuy, De Haene, Reynders, Di Rupo, Somers, Verhofstadt en tutti quanti...te zien dat hij zich nu richtte tot een echte vertegenwoordiger van zijn volk, ik dus. Hij vertelde mij dat hij verwachtte dat ik politieke, economische en andere crisissen voor eens en voor altijd zou oplossen, niks meer maar ook niks minder.

"Alberto", antwoordde ik, "geef mij 48 uren en de problemen in het koninkrijk zijn opgelost, alleen zal uw koninkrijk dan uw koninkrijk niet meer zijn. U kan vanaf nu van uw pensioen genieten en met u gans uw familie." "Dat is nu eens doortastend te werk gaan" sprak hij enthousiast en voegde er aan toe "Paola en ikzelf vertrekken nu naar zonniger oorden en dat addergebroed van mij moet maar zien hoe ze het redden." "Flink zo, Alberto, dan hebben we dus een deal." Ik keek uit het raam en zag dat Paola al klaar stond om te vertrekken en ik zei tegen Albert : "Alberto, maak je maar geen zorgen en vertrek maar naar je zuiderse oorden want ik zie dat Paola ongeduldig wordt." Albert schudde me de hand en wenste mij veel geluk met dit pokkenland.

Ik toog meteen aan de slag. Per aangetekend schrijven stuurde ik de hele politieke kaste, parlement incluis, voor onbepaalde tijd met vakantie. De zwartzakken uit Vlaanderen zette ik aan het werk en liet ze de smerigste jobs doen die ik kon bedenken. Meteen nationaliseerde ik ook de sectoren van nationaal belang zoals banken, energie, informatica...Carolientje, Freya, Frank en nog wat anderen stuurde ik op cursus om ze uit te leggen hoe socialisme in mekaar zit. Ik riep alle soldaten die waar dan ook in het buitenland hun tijd zaten te verdoen terug en schafte het leger af. Wallonië en Vlaanderen kregen zelfbestuur net als Brussel waar elke taal een officiële taal werd. Ik installeerde een echte democratie waar het volk besliste wat er zou gebeuren. Winsten die door bedrijven gemaakt werden gingen voor de helft terug naar de werknemers en de andere helft werd opnieuw in het bedrijf geïnvesteerd. Onderwijs, gezondheidszorg, openbaar vervoer...ik maakte het voor de gebruiker allemaal gratis. Dit werd gefinancierd door allerlei overbodige instellingen af te schaffen en er waren er nogal wat in dit landje. De basisproducten maakte ik spotgoedkoop en de consumptie draaide ik drastisch terug door het onbetaalbaar maken van al die overbodige spullen. Alle kunstenaars kregen eindelijk een volwaardig statuut zodat zij zich enkel nog moesten bezig houden met hun werk.

Dit alles was op minder dan 48 uren in mekaar gebokst. Het enige wat mij nu nog te doen stond was mijn eigen functie afschaffen wat ik dan ook prompt deed. Mijn laatste woorden tot het volk waren : "You ain't seen nothing yet."

Een nieuw  jaar en dus ook nieuwigheden op dit blog.

Vanaf deze week zet ik mijn eigen muzikale top-20 iedere woensdag op dit blog.

Wegens te groot succes wordt mijn "roman fleuve" geschrapt en vervangen door een wekelijkse column.

Dit zijn de 2 nieuwigheden. Voor de rest blijft alles bij het oude.

"Te dom om slim te zijn, te slim om dom te zijn". Niet dat ik iemand ken die zo is maar gisteren, tijdens een wandeling in de vrieskou, kwam die gedachte zomaar in mij op. Of gisteren, de wandeling of de vrieskou iets met die plots opkomende gedachte te maken hebben zou ik niet weten. Het is volgens mij ook geen erg originele gedachte noch is het er één van groot existentieel belang.

Maar stel eens dat er zo iemand bestaat. Wat moet er in het hoofd van zo iemand al niet omgaan? Dat moet een mens zijn die het in zijn hoofd kan laten vriezen en dooien, die daar meesterwerken aan de lopende band in mekaar flanst. Die mens overtreft in zijn hoofd alles en iedereen.

In het echte leven heeft zo iemand waarschijnlijk geen nagel om aan zijn gat te krabben. Zou dat pijn doen met een nagel aan je gat krabben? Waarschijnlijk wel. Gelukkig dat die mens er dus geen heeft. Dit geheel niet ter zake doende en uiteraard geheel terzijde. Ik durf te wedden dat zo een mens nog nooit iets gepresteerd heeft. Overigens is dat niet-presteren nu ook al een weddenschap waard? Waarom niet, er wordt op alles gewed vooral in Engeland. Ja, de Engelsen zijn dol op wedden. Als ze twee bolhoeden zien voorbij wandelen dan wedden ze zelfs over op wiens hoofd die bolhoeden wel zouden passen: Op dat van de Queen of dat van prins Charles. Rare kwibussen hoor, die Engelsen. Maar hier wordt afgedwaald en tussen Kerst en Driekoningen is dat ten strengste verboden. Naar het schijnt moeten we dezer dagen de ster naar Bethlehem volgen. Maar ik, ik volg die ster helemaal niet want er wordt daar in die regio wat veel over en weer geschoten. Waar hadden we het ook alweer over? Ah ja, te dom en te slim en van die dingen.

Ach, het maakt ook niet uit. Het was zomaar een gedachte die in me opkwam tijdens een wandeling gisteren in de vrieskou.

Het jaar 2008 loopt op zijn laatste benen. Het was op velerlei terreinen een gedenkwaardig en turbulent jaar.

Privé was 2008 het jaar van mijn bevrijding. Ik ben ontsnapt uit het burgerlijk keurslijf dat mij dreigde te verstikken en waar ik mijn hartinfarct aan te "danken" heb. En na een zoektocht van vele, vele jaren heb ik ook inzicht gekregen in mijn eigen persoonlijkheid. Heel geleidelijk en heel traagjes verdwijnen de demonen uit mijn jeugd die zovele jaren mijn leven beheerst hebben. Ik heb op sociaal en politiek vlak de weg naar het revolutionaire socialisme teruggevonden. Op relationeel vlak heb ik gebroken met een verstikkende relatie om vervolgens een aantal waardevolle ervaringen op te doen waaronder twee duidelijke vergissingen. Tenslotte heb ik rust gevonden in een relatie met iemand die stap voor stap met mij meegaat in mijn bewustwordings- en verwerkingsproces van een leven vol ontgoochelingen. Haar liefde voor mij is onvoorwaardelijk en niet verstikkend. Op familiaal vlak heb ik met zowat iedereen definitief gebroken: Het is cliché maar in mijn geval gaat het gezegde dat men zijn familie niet zelf kiest heel duidelijk op. De uitzondering die voor mij de regel bevestigt is een neef en zijn hele lieve echtgenote die een consequent positieve houding aangenomen hebben doorheen alle gebeurtenissen. Op materieel vlak heb ik mij het grootste deel van het jaar niet verbeterd zoals dat dan heet maar ik heb er allerminst onder geleden. Voor het eerst in mijn leven heb ik in 2008 ook mijn honger naar cultuur volledig kunnen bevredigen. Ik heb genoten van theater, concerten, tentoonstellingen, festivals...Kortom : 2008 was voor mij een scharnierjaar vergelijkbaar met 1972 en 1999 en dit tot spijt van wie het benijdt.

Voor de rest was 2008 ook het jaar waarin de wereld ontwaakte uit de droom van de kapitalistische grootheidswaan. Voor zover dit nog nodig was werd weer eens bewezen dat het kapitalisme niet in staat is om armoede, uitbuiting, onderdrukking en racisme weg te werken, voor zover dit systeem dit al mocht betracht hebben. Ik ben er van overtuigd dat bij velen het idee rijpt dat er dringend een ander, menselijker systeem moet ingevoerd worden en laat ons ook strijden opdat de rechtse en extreem-rechtse, ronduit fascistische krachten niet de bovenhand krijgen.

Op muzikaal vlak is er de doorbraak van Fleet Foxes geweest. Hun muziek is gebaseerd op de muziek van grootheden als The Beatles, The Beach Boys, C,S,N & Y...en zij voegen daar een eigen originele dimensie aan toe. Muziek van nu zonder de traditie uit het oog te verliezen.

In Dranouter heb ik op zondag het vierde beste optreden uit mijn leven gezien: Boudewijn De Groot en muzikanten die musiceerden als jonge honden die nog alles te bewijzen hadden. In eigen land was er "Wind en rook" van Lieven Tavernier. Zijn vierde en ongetwijfeld beste cd: Tavernier tot zijn essentie teruggebracht.

En wat voor 2009? Laten we er ons met zijn allen van bewust zijn dat een andere maatschappijvorm mogelijk is maar laten we daarbij niet vergeten dat dit niet zonder slag of stoot zal gaan.

Voor mezelf wens ik niets anders dan op dezelfde ingeslagen weg verder te mogen gaan. Moge het leven al mijn oude en nieuwe vrienden ook in 2009 genadig zijn en net zoals dit jaar zeg ik ook volgend jaar tegen al mijn vijanden: fuck off want jullie zijn quantité négligeable.

annelka's most played albums

	Artist	Album	Original rank	Tracks	Minutes	Difference
1.	Bob Seger	Greatest Hits	8	55	257	7
2.	Arno	Le Best Of	4	62	241	2
3.	Eric Clapton	The Cream of Clapton	8	55	203	5
4.	Eagles	The Very Best of the Eagles	13	44	199	9
5.	The Byrds	The Very Best Of	2	77	196	3
6.	David Bowie	Best of Bowie	13	44	180	7
7.	Bruce Springsteen	The Rising	29	36	174	22
8.	The Beatles	Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band	5	61	167	3
9.	Roy Orbison	The Very Best of Roy Orbison	8	55	162	1
10.	The Beatles	A Hard Day's Night	3	64	155	7
11.	Bruce Springsteen	Darkness on the Edge of Town	29	36	154	18
12.	The Byrds	The Very Best of the Byrds	7	56	147	5
13.	Scott Walker	Scott 2	22	40	133	9
14.	Bob Marley & The Wailers	Legend	33	33	123	19
15.	Van Morrison	The Best of Van Morrison	38	32	121	23
16.	Jimi Hendrix	Experience Hendrix: The Best of Jimi Hendrix	33	33	120	17
17.	Bruce Springsteen	Tunnel of Love	43	31	120	26
18.	The Troggs	Greatest Hits (Dutch)	16	43	118	2
19.	The Small Faces	The Autumn Stone	22	40	117	3
20.	Katie Melua	Piece by Piece	38	32	117	18
21.	Crosby, Stills, Nash & Young	Déjà Vu	46	30	115	25
22.	Charles Aznavour	20 chansons d'or	46	30	104	24
23.	Elvis Presley	Elvis: 30 #1 Hits	18	42	103	5
24.	Elvis Costello	My Aim Is True	27	37	103	3
25.	Buffalo Springfield	Retrospective: The Best of Buffalo Springfield	29	36	102	4
26.	Boudewijn de Groot	Het beste van Boudewijn de Groot	46	30	96	20
27.	The Beatles	Beatles for Sale	27	37	95	-
28.	Johnny Cash	American III: Solitary Man	43	31	95	15
29.	Traffic	Mr. Fantasy	49	29	95	20
30.	Herman's Hermits	Their Greatest Hits	20	41	93	10
31.	The Beach Boys	The Very Best of the Beach Boys	33	33	87	2
32.	The Beatles	With the Beatles	29	36	86	3
33.	Little Richard	Good Golly, Miss Molly	33	33	79	-
34.	The Everly Brothers	A Portrait Of...	38	32	76	4
35.	Buddy Holly	Greatest Hits	38	32	69	3

Voor de fans en ook voor alle anderen : Volgende week komt er een nieuwe aflevering van "Vera of de mooie dame uit de Kleine Uilstraat" met in de hoofdrol deze keer onze alom geprezen en bewierookte Godelieve. Nog even geduld dus.

De aarde draait rond

Hard werken moet

Lui zijn is gezond

Nog steeds schijnt de zon

Lachen is verboden

Ordnung muss sein

De duivel maakt zalig

De hemel is hier

Leven moet nu

Sterven kan altijd

Is hier soms familie

Niemand vraagt dat

Allah is groot

God is heilig

Jawheh zit op de berg

En daar zit hij goed

In het Oostvlaamse Herzele krijgen zo een 250 gezinnen een mooi cadeau. Hun schuld bij het OCMW wordt kwijtgescholden en zij krijgen ook nog eens 250 euro om de eindejaarsperiode wat comfortabeler door te komen. Alleen moet de maatregel op 30 december nog door de gemeenteraad gestemd worden. Dus wordt het op zijn vroegst een nieuwjaarsgeschenk ipv een eindejaarscadeau, maar dit terzijde.

Natuurlijk zullen die 250 gezinnen verguld zijn met deze maatregel en het is hen gegund maar dit lijkt me eerder een maatregel die door één van de ziektes van deze tijd genaamd populisme, ingegeven werd. Ik zie het Lijst De Decker zelfs overnemen als programmapunt.

De vraag is alleen : Zet deze maatregel veel zoden aan de dijk? Mijn antwoord is klaar en duidelijk : NEEN. Armoede is namelijk een maatschappelijk en structureel probleem en behelst veel meer dan enkel een gebrek aan geld.  Armoede is een fenomeen dat inherent is aan onze kapitalistische en burgerlijke maatschappij-structuren. In een andere, zeg maar socialistisch, georganiseerde maatschappij zijn armoede, uitsluiting, discriminatie en racisme uit den boze. Gezondheidszorg, onderwijs, openbaar vervoer, huisvesting en energie zijn er gratis of zo goed als gratis want het zijn basisbehoeften.

Dus moet er gewerkt worden op verschillende niveau's tegelijk. Het is bv de verdomde plicht van de vakbonden om er zorg voor te dragen dat ook in deze tijden van crisis van het kapitalistisch systeem de sociale zekerheid overeind blijft en zelfs versterkt wordt. Het is de verdomde plicht van de ziekenfondsen om er zorg voor te dragen dat gezondheidszorg goedkoper wordt en niet altijd maar duurder zoals nu het geval is. Het is de verdomde plicht van de overheid om er zorg voor te dragen dat er voldoende en kwalititatieve huisvesting voor handen is, dat ons onderwijs werkelijk gratis wordt en toegankelijk is voor iedereen en dat verwarming en electriciteit betaalbaar zijn.

Het is nu al in overvloed bewezen dat al deze organisaties en instellingen op al deze domeinen schromelijk falen en gewoon in de fout gaan. Het enige dat hen nu bezighoudt is de vraag hoe zij ons kapitalistisch systeem kunnen redden en niet hoe zij de schrikwekkend toenemende armoede een halt kunnen toeroepen.

Het is dus tijd dat al de leden van vakbonden, mutualiteiten en andere organisaties uit het zogenaamde middenveld hun leiders ter verantwoording roepen en eisen dat er echt werk gemaakt wordt van wat de echte noden zijn. Eens dat gebeurt zijn populistische maatregelen zoals deze in Herzele niet meer nodig.

Vandaag in De Morgen : "Van maandag 8 tot vrijdag 12 december: 426.299 ontslagen wereldwijd"

Gisteren in dit land: Bekaert (winstgevend bedrijf) zet 267 werknemers op straat. Al zowat 1000 ontslagen bij Arcelor Mittal, Het personeel van KBC mag blijven werken maar moet wel minder verdienen...

Is er iemand die nog enig respect kan opbrengen voor de heren met de dikke sigaren? Hun systeem wankelt en nu proberen zij met alle mogelijke en onmogelijke middelen om dat systeem weer op de rails te krijgen ten koste van miljoenen en miljoenen gewone mensen overal ter wereld.

En wat nog veel erger is: De sociaal-democratische partijen en de vakbonden helpen driftig mee om die crisis van de kapitalisten te beheren.

Mijn stelling is: Meer dan ooit is er nood aan een socialistische maatschappij en de klassenstrijd is terug van nooit weggeweest.

Gisteren liep ik een oude makker tegen het lijf. De laatste keer dat ik hem zag moet 35 jaar geleden zijn geweest en toen was het een joviale kerel met een open blik. Hij en ik, wij zouden samen de wereld eens een lesje leren. Het liep echter even anders dan in onze dromen. Ik zit hier nog altijd met mijn dromen over een andere, betere wereld en hij was er blijkbaar niet veel beter aan toe.

Hij praatte en praatte maar op die monotone toon die ik ken van mensen die van alles afstand genomen hebben. En ik, ik luisterde en hoe meer ik luisterde hoe meer er een déjà vu gevoel in mij opkwam. Hij vertelde over al zijn mislukkingen. Mislukte relaties, een echte klotefamilie, kinderen die hem doodschoppen hadden gegeven, jobs die hij had en weer kwijtraakte, schulden van anderen die hij betaald had, deurwaarders die hem niet met rust lieten, de wereld die naar zijn smaak veel te hard was...Daarbij stonden zijn ogen zo dof als van iemand voor wie het echt allemaal niet meer hoefde.

En ik, ik stond erbij en luisterde en wist niet wat te zeggen. Alles wat ik had kunnern zeggen zou vals en onecht geklonken hebben want ik wist en zag dat hij aan het eind van zijn bobijntje was. Het leven had hem al lang ingehaald. Het enige wat ik deed was hem een schouderklopje geven en hem veel sterkte wensen, sterkte waarvan ik wist dat hij die lang geleden al kwijtgespeeld was.

Het zou me niks verbazen moest ik één dezer dagen horen dat Pierre van ons is heen gegaan en dan zal men clichématig zeggen : Het leven is hem niet genadig geweest.

Guillaume

Guillaume is één van de jongere broers van René. Al zijn hele leven lang wordt hij geleid door zijn vrouw Godelieve. Slechts in één ding is die heel erg goed : Bijna alles en iedereen kan zij naar haar hand zetten en naar haar pijpen laten dansen maar daarover later meer.

Guillaume dus. Hij is altijd al een jongen zonder ruggegraat geweest. Hij leeft maar beseft het amper zelf nog. Maar wat wil je ook als je als tiener geconfronteerd wordt met iemand als Godelieve? Zij is wat ouder dan hij en ze beschouwt het als haar heilige plicht om Guillaume vakkundig te ontmenselijken. Ze beseft het nog niet maar ze is in die opdracht met glans geslaagd. Guillaume heeft niks meer van een menselijk wezen maar alles van een levende dode.

René vindt dit alles maar niks want hij weet dat heel diep verscholen binnenin Guillaume een redelijk mens zit met een hart van goud. Hoe dikwijls heeft Guillaume bij René niet aan de klaagmuur gestaan? Hoe dikwijls heeft hij niet gezegd dat Godelieve hem kapot maakt? Maar hoe dikwijls heeft hij ook niet gezegd dat hij onmachtig is om haar te verlaten? Niet omdat hij van haar houdt, oh neen, dat houden van is er al heel lang niet meer bij. Het gaat bij Guillaume over angst. De angst om te springen in het diepe, de angst om voor zichzelf op te komen, de angst om voor zichzelf eindelijk eens een leven te maken. Nog veel liever nestelt hij zich verder in zijn huidig leventje, hoe miserabel dat ook mag zijn. Telkens René aan Guillaume denkt moet hij ook denken aan Camus en Sartre. Voor die twee zou Guillaume een uitstekend studieobject geweest zijn.

Maar natuurlijk draagt Guillaume een verpletterende verantwoordelijkheid voor alles wat gebeurd en niet gebeurd is. Hij is al zijn hele leven niet in staat om te beslissen, om knopen door te hakken.

Voor René is het overduidelijk : Guillaume is een vogel voor de kat en de kat is in dit geval Godelieve die hem stevig in haar klauwen houdt.