Berichten van 1 oktober 2011 tot 31 oktober 2011

1965 - The Sonics: Here Are The Sonics.

The Sonics is de garagerockgroep par excellence. Het genre en dan meer bepaald deze plaat van The Sonics zou 10 jaar later een enorme invloed hebben op de punk. "Here Are The Sonics" verdient absoluut een plaats in mijn Muziek-Canon al was het alleen maar omdat er met "Strychnine", "Boss Hoss", "Psycho" en "The Witch" 4 nummers opstaan die de tand des tijds moeiteloos doorstaan hebben. Toevallig of niet zijn dit ook de 4 eigen composities.

De 8 andere nummers zijn covers die er beslist ook zijn mogen. Uitschieters hierbij zijn "Dirty Robber" (The Wailers) en "Money (That's What I Want)" (Barrett Strong).

Rating: 12%

1965 - The Animals: Animal Tracks (USA versie)

In 1965 verschenen er van The Animals, de Britse groep rond Alan Price en Eric Burdon, 2 albums met dezelfde titel. Er was een Britse "Animal Tracks" en een Amerikaanse. De Britse versie kwam 4 maanden voor de Amerikaanse uit. Inhoudelijk hadden beide platen echter weinig met elkaar te maken. Het is de Amerikaanse versie die ik opgenomen heb in mijn Canon.

Naast de hits "Bring it on home to me", "We gotta get out of this place" en "Don't let me be misunderstood" bevat de plaat 6 nummers die geschreven werden door Alan Price en/of Eric Burdon. Daarmee bewezen The Animals dat zij niet zomaar het zoveelste Britse r&b groepje waren. Met "The story of Bo Diddley", "Club-A-Go-Go" of nog "For Miss Caulker" bewezen deze heren dat zij ook als songschrijvers van wanten wisten. Met diezelfde twee heren beschikte de groep ook over een zanger, Eric Burdon, met een begenadigde stem en een muzikant, Alan Price, die over meer dan een beetje talent beschikte.

Rating: 29%

1965 - The Byrds: Mr. Tambourine Man



"Mr. Tambourine Man" is de eerste studio-plaat van The Byrds. Geen van de groepsleden had een achtergrond in de rock muziek. McGuinn, Clark en Crosby kwamen uit de folk scene, Hillman had een bluegrass achtergrond en drummer Clarke had enkel conga's gespeeld in wat lokale groepjes.

Alvorens de lp uitkwam hadden The Byrds al een enorme hit met de single en Dylan cover "Mr. Tambourine Man" waarop enkel McGuinn mocht meespelen en waar de zang kwam van McGuinn, Clark en Crosby. Dit was ook het geval voor het b-kantje van de single, het beatleske 'I knew I'd want you'.

Deze 2 nummers belandden ook op de lp maar, in tegenstelling tot wat een hardnekkige legende vertelt, speelden The Byrds op alle andere nummers wel zelf.

De plaat is in die zin belangrijk dat ze de start markeert van een genre dat bekend zou worden als folk-rock. In deze eerste bezetting van de groep was Gene Clark de belangrijkste song leverancier. Hij schreef 5 nummers waarvan 2 samen met McGuinn. De andere songs waren Dylan-covers waaronder ook "All I really want to do" dat hun tweede single succes zou worden, "Don't doubt yourself, babe" was een Jackie DeShannon nummer en ook nog "We'll meet again" dat groot geworden was in de versie van Vera Lynn. Verder vinden we ook nog de tot klassieker uitgegroeide Clark song "I'll feel a whole lot better".

"Mr. Tambourine" betekende in de US ook het eerste serieuze Amerikaanse antwoord op de hegemonie van The Beatles aldaar.

Rating: 67%

De voorbije drie maanden luisterde ik het meest naar de volgende albums:

1. Nina Simone: Here Comes The Sun (11)*

2. Elliott Murphy: Selling The Gold (1)

3. Neil Young: Le Noise (-)*

4. Robert Plant: Band of Joy (17)*

5. Carla Thomas: Carla (13)*

6. Kris Kristofferson: Kristofferson (15)*

7. Mary Weiss: Dangerous Game (10)*

8. Bob Dylan: Bringing It All Back Home (2)

9. The Like: Release Me (19)*

10. The Abyssinians: Forward (4)

11. Taj Mahal: Taj Mahal (14)*

12. The Beatles: Let It Be (7)

13. Allen Toussaint: Southern Nights (3)

14. Ray Charles: The Genius of Ray Charles (5)

15. The Impressions: People Get Ready (16)

16. Jeff Beck & The Big Town Playboys: Crazy Legs (20)*

17. Glen Campbell: By The Time I Get To Phoenix (12)

18. The White Stripes: De Stijl (9)

19. Townes Van Zandt: The Late Great Townes Van Zandt (6)

20. Gary Higgins: Red Hash (-)*

1965 - Bob Dylan: Bringing It All Back Home.



"Bringing It All Back Home", de vijfde studioplaat van Bob Dylan wordt algemeen beschouwd als het begin van de folkrock. Het is ook de plaat die Dylan nog verder verwijdert van de folkpuristen wegens 1 plaatkant volledig gevuld met electrisch versterkte nummers. Tevens gooit hij hier ook het etiket van "protestzanger" van zich af omdat zijn teksten steeds abstracter en persoonlijker worden. De song "Maggie's Farm" kan zelfs beschouwd worden als een afrekening met heel die protestbeweging.

Het rauwe, snerpende "Subterranean Homesick Blues" is zwaar beïnvloed door Chuck Berry's "Too Much Monkey Business" en is de voorloper van de video-clip.

"Mr. Tambourine Man" was eigenlijk bedoeld voor "Another Side Of Bob Dylan" maar belandde uiteindelijk op "Bringing It All Back Home". In de versie van The Byrds zou dit een gigantische hit worden die voor de definitieve doorbraak van de folkrock zorgde.

Van de 11 songs op de plaat vernoem ik ook nog graag "Love Minus Zero/No Limits", één van de mooiste love songs die ik ken.

Ook commercieel deed de plaat het goed. In Amerika schopte dit album het tot op plaats 6 en in de UK werd het zelfs een nummer 1.

Rating: 88%

1965 - Donovan: Fairytale.

In 1965, hetzelfde jaar waarin zijn debuut album uitkwam, maakte Donovan "Fairytale", zijn tweede en naar mijn gevoel ook zijn beste plaat. Veel meer dan op zijn debuut, ging Donovan hier de richting uit van de traditionele Britse folk. Nummers als "Summer Day Reflection Song", "Sunny Goodge Street" of nog "Jersey Thursday" wortelen duidelijk in die Britse folk-traditie. De komende jaren zou Donovan dit terrein blijven verkennen.

Op deze plaat krijgt Donovan de hulp en steun van Shawn Phillips op 12-string gitaar en diezelfde Phillips leverde met "The Little Tin Soldier" ook een song voor de plaat. Op de Britse release van de plaat staat ook een mooie cover van Bert Jansch' "Oh Deed I Do" dat op de Amerikaanse release jammer genoeg sneuvelde ten voordele van het middelmatige "Colours" (dat wel een hit werd).

Met deze plaat wierp Donovan ook het etiket van Britse Bob Dylan van zich af en kreeg hij definitief een eigen gezicht.

Rating: 27%