Top 20 Week 41

De voorbije drie maanden luisterde ik het meest naar de volgende albums:

1. Nina Simone: Here Comes The Sun (11)*

2. Elliott Murphy: Selling The Gold (1)

3. Neil Young: Le Noise (-)*

4. Robert Plant: Band of Joy (17)*

5. Carla Thomas: Carla (13)*

6. Kris Kristofferson: Kristofferson (15)*

7. Mary Weiss: Dangerous Game (10)*

8. Bob Dylan: Bringing It All Back Home (2)

9. The Like: Release Me (19)*

10. The Abyssinians: Forward (4)

11. Taj Mahal: Taj Mahal (14)*

12. The Beatles: Let It Be (7)

13. Allen Toussaint: Southern Nights (3)

14. Ray Charles: The Genius of Ray Charles (5)

15. The Impressions: People Get Ready (16)

16. Jeff Beck & The Big Town Playboys: Crazy Legs (20)*

17. Glen Campbell: By The Time I Get To Phoenix (12)

18. The White Stripes: De Stijl (9)

19. Townes Van Zandt: The Late Great Townes Van Zandt (6)

20. Gary Higgins: Red Hash (-)*

1965 - Bob Dylan: Bringing It All Back Home.



"Bringing It All Back Home", de vijfde studioplaat van Bob Dylan wordt algemeen beschouwd als het begin van de folkrock. Het is ook de plaat die Dylan nog verder verwijdert van de folkpuristen wegens 1 plaatkant volledig gevuld met electrisch versterkte nummers. Tevens gooit hij hier ook het etiket van "protestzanger" van zich af omdat zijn teksten steeds abstracter en persoonlijker worden. De song "Maggie's Farm" kan zelfs beschouwd worden als een afrekening met heel die protestbeweging.

Het rauwe, snerpende "Subterranean Homesick Blues" is zwaar beïnvloed door Chuck Berry's "Too Much Monkey Business" en is de voorloper van de video-clip.

"Mr. Tambourine Man" was eigenlijk bedoeld voor "Another Side Of Bob Dylan" maar belandde uiteindelijk op "Bringing It All Back Home". In de versie van The Byrds zou dit een gigantische hit worden die voor de definitieve doorbraak van de folkrock zorgde.

Van de 11 songs op de plaat vernoem ik ook nog graag "Love Minus Zero/No Limits", één van de mooiste love songs die ik ken.

Ook commercieel deed de plaat het goed. In Amerika schopte dit album het tot op plaats 6 en in de UK werd het zelfs een nummer 1.

Rating: 88%

1965 - Donovan: Fairytale.

In 1965, hetzelfde jaar waarin zijn debuut album uitkwam, maakte Donovan "Fairytale", zijn tweede en naar mijn gevoel ook zijn beste plaat. Veel meer dan op zijn debuut, ging Donovan hier de richting uit van de traditionele Britse folk. Nummers als "Summer Day Reflection Song", "Sunny Goodge Street" of nog "Jersey Thursday" wortelen duidelijk in die Britse folk-traditie. De komende jaren zou Donovan dit terrein blijven verkennen.

Op deze plaat krijgt Donovan de hulp en steun van Shawn Phillips op 12-string gitaar en diezelfde Phillips leverde met "The Little Tin Soldier" ook een song voor de plaat. Op de Britse release van de plaat staat ook een mooie cover van Bert Jansch' "Oh Deed I Do" dat op de Amerikaanse release jammer genoeg sneuvelde ten voordele van het middelmatige "Colours" (dat wel een hit werd).

Met deze plaat wierp Donovan ook het etiket van Britse Bob Dylan van zich af en kreeg hij definitief een eigen gezicht.

Rating: 27%

1965 - The Beatles: Rubbber Soul.

Op 12 october 1965 trokken The Beatles de studio in en ze kwamen er op 11 november van hetzelfde jaar weer uit met wat hun zesde en tot dan toe beste studio-album werd: "Rubber Soul".

Deze lp betekende een grote stap voorwaarts in de muzikale en tekstuele ontwikkeling van de groep. Weg waren de 'boy loves girl' pop-songs en in de plaats kwamen gesofisticeerder, doordachter en van dubbele bodems voorzien lyrics. Voorbeelden? "Norwegian Wood", "Drive My Car", "Girl" en "I'm Looking Through You". Het is aan de teksten duidelijk te merken dat Dylan grote invloed had op zowel Lennon als McCartney.

Ook muzikaal zet de groep een hele stap voorwaarts. Het klassieke rock 'n' roll instrumentatrium werd uitgebreid met de sitar van Harrison en de uitgebreide percussie van Ringo Starr. Er was ook de keyboard solo van producer George Martin op "In My Life". Ook hier weer waren de invloeden van Dylan en The Byrds duidelijk merkbaar.

Naast "Revolver" en "Sgt. Pepper's" hoort deze plaat bij het beste van wat The Beatles ooit gemaakt hebben en bijgevolg bij het allerbeste van wat de rock muziek ons ooit gebracht heeft.

Rating: 95% 

1965 - Nina Simone: Pastel Blues



Nina Simone die haar carrière startte in 1954, was één van de belangrijkste en invloedrijkste zangeressen van de vorige eeuw maar zij was veel meer dan zomaar een zangeres. Ze was ook songschrijver, arrangeur, pianiste en burgerrechtenactiviste.

Met haar schitterende vertolking van Billie Holiday's "Strange Fruit" op het uit 1965 daterende album "Pastel Blues", geeft ze aan dat engagement ook muzikaal uitdrukking.

De titel, "Pastel Blues", is een beetje misleidend omdat hij doet vermoeden dat het om een bluesplaat gaat wat niet helemaal het geval is. Er staan net zo goed jazz-, soul- en folk-nummers (het prachtige, tien minuten durende "Sinnerman") op. Naast "Strange Fruit" heeft ze voor de plaat nog een Billie Holiday nummer opgenomen: "Tell me more and more and then some". Ook "Nobody knows you when you're down and out" van Bessie Smith wordt hier op een originele doch respectvolle manier door Simone onder handen genomen. Van de negen nummers op de plaat is ook "Be my husband" meer dan het vermelden waard. Dit oude bluesnummer werd herschreven en bewerkt door haar toenmalige echtgenoot Andy Stroud en door Simone a-capella gebracht enkel begeleid door haar eigen handgeklap en een hi-hat.

Dus staat er op deze plaat meer dan genoeg lekkers om van een top-album te kunnen spreken.

Rating: 63% 

De voorbije 3 maanden luisterde ik het meest naar de volgende albums:

1. Elliott Murphy: Selling The Gold (10)*

2. Bob Dylan: Bringing It All Back Home (2)

3. Allen Toussaint: Southern Nights (3)

4. The Abyssinians: Forward (8)*

5. Ray Charles: The Genius of Ray Charles (-)*

6. Townes Van Zandt: The Late Great Townes Van Zandt (4)

7. The Beatles: Let It Be (12)*

8. The Clash: Sandinista! (1)

9. The White Stripes: De Stijl (11)*

10. Mary Weiss: Dangerous Game (-)*

11. Nina Simone: Here Comes The Sun (-)*

12. Glen Campbell: By The Time I Get To Phoenix (18)*

13. Carla Thomas: Carla (-)*

14. Taj Mahal: Taj Mahal (-)*

15. Kris Kristofferson: Kristofferson (-)*

16. The Impressions: People Get Ready (-)*

17. Robert Plant: Band of Joy (-)*

18. The Beatles: Revolver (-)*

19. The Like: Release Me (-)*

20. Jeff Beck & The Big Town Playboys: Crazy Legs (-)

1965 - The Rolling Stones: Out Of Our Heads (US versie)



In de US was dit het vierde album voor The Stones en in de Uk het derde. De lp's hadden dan wel dezelfde naam maar de tracklists waren wel heel verschillend. Ik verkies de Amerikaanse versie omdat daar het onsterfelijke 'Satisfaction' op staat  naast nummers als 'Play with Fire', 'The Under Assistant West Coast Promotion Man', 'The Last Time'... Het album bevestigt tevens het songschrijverstalent van het duo Jagger/Richards.

In de US werd dit voor The Stones ook hun eerste nr. 1 album en bovendien haalde het ook platinum.

Rating: 48%

1965 - The Who: My Generation.



Vroeg in het jaar 1965 had The Who met de hitjes 'I Can't Explain' (met backing vocals van The Ivy League en met de toen onvermijdelijke Jimmy Page op slaggitaar) de neus al aan het venster gestoken maar met hun debuut-album nestelde de groep zich definitief tussen de groten van die tijd.

Zelf zou de groep zich enigszins distantiëren van de plaat maar nu, zoveel jaren later, wordt dit debuut nog altijd beschouwd als één van de beste rockplaten ooit en dat is, volgens mij, zeer terecht.

Van de 12 nummers op het album werden er maar liefst 8 geschreven door Pete Townshend. Er waren 2 covers van James Brown, 'Please, Please, Please'  en 'I Don't Mind', 'I'm A Man' van Bo Diddley en 'The Ox' was een gezamenlijke inspanning van Townshend/Moon/Entwhistle en Nicky Hopkins, die op de plaat instaat voor het toetsenwerk.

Veel heavy metal bands en punk rock groepen zijn schatplichtig aan het titelnummer dat de nr. 2 zou bereiken op de hitparade en het lijflied zou worden van een hele generatie jongeren dakzij het onsterfelijke '...I hope I'll die before I get old...'. En wat later power pop zou genoemd worden is dan weer schatplichtig aan een nummer als 'The kids are alright'. Als we daar nog 'A Legal Matter' en  'La-La-La-Lies' aan toe voegen, hebben we genoeg om rustig van een klassiek rockalbum te kunnen spreken.

Rating: 70%

De voorbije drie maanden luisterde ik het meest naar de volgende albums:

1. The Clash: Sandinista (9)*

2. Bob Dylan: Bringing it all back home (15)*

3. Allen Toussaint: Southern Nights (16)*

4. Townes Van Zandt: The Late Great Townes Van Zandt (11)*

5. Öysterband: The Shouting End of Life (6)

7. C.W. Stoneking: Jungle Blues (3)

8. The Abyssinians: Forward (20)*

9. The Byrds: Sweetheart of the Rodeo (7)

10. Elliott Murphy: Selling the Gold (-)*

11. The White Stripes: De Stijl (18)*

12. The Beatles: Let it Be (-)*

13. Love: Forever Changes (4)

14. Fleet Foxes: Helplessness Blues (2)

15. Tom Rush: Tom Rush (5)

16. Warren Zevon: The Wind (1)

17. John Gorka: Out of the Valley (-)*

18. Glenn Campbell: By the Time I Get to Phoenix (-)*

19. Sagittarius: Present Tense (-)*

20. Cat's Eyes: Cat's Eyes (-)*