Berichten van 1 december 2009 tot 31 december 2009

1   Bob Seeger : Greatest Hits (4)*

2   The Beatles : Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1)

3   The Byrds : The Very Best of The Byrds (2)

4   Armand : Armand (2)

5   Eva De Roovere : De Jager (18)*

6   William Souffreau & The Moonlovers (-)*

7   Eric Clapton : The Cream of Clapton (6)

8   Lieven Tavernier : Doe Het Licht (7)

9   Bob Dylan : Greatest Hits (10)

10 Arno : Le Best Of (5)

11 Creedence Clearwater Revival : Platinum (9)

12 The Beatles : 1962-1966 (8)

13 Bruce Springsteen : Darkness on the Edge of Town (11)

14 Irish Coffee : Irish Coffe I (19)*

15 The Beatles : A Hard Day's Night (12)

16 The Beatles : The Beatles For Sale (14)

17 The Beatles : The Magical Mystery Tour (13)

18 The Kinks : The Story of The Kinks (17)

19 The Beatles : Rubber Soul (-)*

20 The Eagles : The Very Best of The Eagles (-)*

1    John Phillips : April Anne

2    Fountains of Wayne : Hackensack

3    Amy Winehouse : Back to Black

4    Bruce Springsteen : The River

5    Lieven Tavernier : De Laatste Trein naar M

6    Amy MacDonald : This is the Life

7    Nancy Sinatra : Bang Bang

8    Elvis Costello : Alison

9    Irish Coffee : I am Alive

10  Dusty Springfield : You Don't Own Me

11  Katie Melua : Nine Million Bicycles

12  The Grass Roots : Let's Live for Today

13  The Cowsills : The Rain, The Park and Other Things

14  Elvis Costello : Shipbuilding

15  Françoise Hardy : Des Ronds dans l'Eau

16  Bob & Earl : Harlem Shuffle

17  Noir Désir : Le Vent Nous Portera

18  Boudewijn De Groot : Avond

19  Cuby & The Blizards : Window of my Eyes

20  Mano Negra : Out of Time Man

21  Ralph McTell : Streets of London

22  Cat Stevens : Father and Son

23  Arthur Alexander : Anna (go to him)

24  The Young Rascals : Groovin'

25  Southside Johnny & The Asbury Jukes : Talk to me

26  Armand : Ben ik te min

27  The Who : Behind Blue Eyes

28  Jonathan King : Everyone's gone to the Moon

29  Boudewijn De Groot : Naast jou

30  The Turtles : You Showed Me

31  The Fleet Foxes : White Winter Hymnal

32  Amy Winehouse : You Know I'm no Good

33  The Texas Tornados : She Never Spoke Spanish To Me

34  Boudewijn De Groot : Testament

35  Soul Asylum : Runaway Train

36  Frankie Miller : With You in Mind

37  Billy Bragg : Greetings to the New Brunette

38  The Rolling Stones : Sympathy for the Devil

39  Jacques Brel : La Chanson Des Vieux Amants

40  The Nitty Gritty Dirt Band : Mr. Bojangles

41  John Martyn : Over the Rainbow

42  Roland & Wannes Van De Velde : Oorlogsgeleerden

43  Jan De Wilde : De Fanfare van Honger en Dorst

44  The Clash : Police & Thieves

45  Mary Chapin Carpenter : He Thinks He'll Keep Her

46  Pete Morton : The Busker's Song

47  David Bowie : Rock 'n' Roll Suicide

48  Zjef Van Uytsel : Langs de Spiegels van de Tijd

49  Steve Goodman : Banana Republics

50  The Vipers : Sold to the Highest Bidder

51  Roseanne & Johnny Cash : September when it Comes

52  The Small Faces : Itchyco Park

53  Creedence Clearwater Revival : Walk on the Water

54  Los Lobos : Cancion del Mariachi

55  Robert Plant : 29 Palms

56  Leonard Cohen : Alexandra's Leaving

57  Scott Walker : Jackie

58  Bruce Springsteen : Born to Run

59  The Kinks : A Rock 'n' Roll Fantasy

60  Manfred Mann : The Vicar's Daughter

61  The Pretenders : Stop Your Sobbin'

62  The Guess Who : These Eyes

63  Michel Delpech : Le Chasseur

64  The Buoys : Timothy

65  Frank Zappa : Bobby Brown Goes Down

66  Bob Marley & The Wailers : Redemption Song

67  Marvin, Welch & Farrar : Lady of the Morning

68  The Pebbles : The Verger

69  Frank Boeijen Groep : Kronenburg Park

70  Del Amitri : Nothing ever Happens

71  Junior Murvin : Police & Thieves

72  Buurman : God, Ik en Marjon

73  Thin Lizzy : Whiskey in the Jar

74  Billy Stewart : Summertime

75  Richard Hawley : Hotel Room

76  Plain White T's : Hey There Delilah

77  The Bystanders : 98,6

78  Golden Earring : When the Lady Smiles

79  Graham Parker : Disney's America

80  The Beach Boys : God Only Knows

81  Christophe : Les Marionettes

82  Bob Dylan : Masters of War

83  The Byrds : Turn! Turn! Turn!

84  Pink Floyd : Arnold Layne

85  Otis Rush : I Can't Quit You Baby

86  Latin Quarter : Radio Africa

87  Françoise Hardy : La Maison ou J'ai Grandi

88  Boudewijn De Groot : Ik Ben Ik

89  The Beatles : And I Love Her

90  Tim Hardin : How Can We Hang On To A Dream

91  Graham Parker : Temporary Beauty

92  Raymond Van Het Groenewoud : Meisjes

93  Razorlight : Who Needs Love?

94  Johan Verminnen : Mooie Dagen

95  The Eagles : Take It Easy

96  The Byrds : Goin' Back

97  B. J. Kramer & The Dakota's : Bad to Me

98  Eric Clapton : Wonderful Tonight

99  Deus : Nothing really ends

100 Johan Verminnen : Vertel me

De wereld is in crisis. Er is niet enkel de economische crisis of liever gezegd de crisis die veroorzaakt werd door de beheerders van ons economisch systeem namelijk de kapitalisten maar er is ook de klimaatcrisis eveneens veroorzaakt door diezelfde kapitalisten. Zij willen die crises wel oplossen maar zonder dat zij er zelf moeten voor opdraaien. Zij zoeken wanhopig naar middelen om de grote massa van mensen wiens dagelijkse bekommernis het is om eten en drinken te vinden alsnog deze crises te laten betalen. Zoals het er nu naar uitziet zullen zij er nog in slagen ook en daarbij kijken ze niet op een dode meer of minder.

Al wie echt begaan is met de aarde verliest zich momenteel in eindeloze discussies over de juiste aanpak enz. terwijl de heersende klasse niet discussieert maar handelt en al goed op weg is zichzelf te redden. De oplossingen liggen nochtans voor de hand. We gaan even terug naar de basisbehoeften van de mens die op vele plaatsen en voor miljarden mensen niet vervuld zijn.

Wat heeft een mens nodig? In de eerste plaats eten en drinken en dan een dak boven het hoofd, kledij en warmte en doe daar ook nog gezondheidszorg bij. Van dit alles hebben wij in het rijke noorden veel te veel en de rest van de wereld lijdt aan een chronisch tekort. Dit komt omdat al deze zaken gewoon koopwaar geworden zijn en dus wint de meestbiedende of de rijkste of de sterkste.

Economie is dus de grondslag van elke samenleving. Van die economie hangt af of een samenleving zich al dan niet kan ontwikkelen. Een groep mensen wiens dagelijkse zorg het is om eten en drinken te vinden zal zich geen zorgen maken over vrije meningsuiting, internet voor iedereen en dergelijke zaken. Met andere woorden : Hoe een maatschappij politiek, cultureel, ...georganiseerd is is ondergeschikt aan de mate waarin in de basisbehoeften is voorzien.

Dus moeten we eerst de economie volledig herorganiseren en hoe dat moet daar hebben we het de volgende keer over.

Jaar na jaar van bij de eerste winterprik, zijn er meer en meer mensen die letterlijk en figuurlijk in de kou komen te zitten. Jaar na jaar belooft de regering daar iets aan te doen en dat telkens tegen het einde van het jaar. Van welk jaar?

Met één druk op een knop kan een privé-bedrijf in dit land de vervuiling van Zenne, Rupel en Schelde weer op gang trekken. Brussels minister van Leefmilieu Evelyne Huytebroek (Ecolo) voelt zich absoluut niet politiek verantwoordelijk daarin gesteund door de meerderheid. Ecolo een frisse wind in het politieke landschap? Een stinkende scheet, ja!

Het ABVV leidde de onvrede van de militanten over de aanpak van de crisis door de vakbonden in goeie banen middels een betoging rond het thema van de ontslagvergoedingen voor arbeiders, die moeten naar omhoog. Daarna even een gesprek met Onckelinckx en ze halen iets binnen waar een arbeider zelden of nooit recht zal op hebben. Over die dode mus kraait het ABVV victorie en schreeuwt het patronaat moord en brand. Hoe strijdbaar, sorry hypocriet, kan een vakbond zijn? Het ACV collaboreert tenminste openlijk met patronaat en regering.

Enkele dagen terug hoorde ik een politica in het nieuws verklaren dat we allemaal samen de hand aan de ploeg moeten slaan om de crisis te overwinnen. Ik dacht CD&V voorzitter Marianne Thyssen te horen maar het bleek om SP-a voorzitter Caroline Gennez te gaan. Zou Caroline zelfmoordneigingen hebben en bedoeld hebben 'de hand aan zichzelf slaan ipv aan de ploeg'?

Zoals te verwachten viel kan de regering de 500 miljoen van Suez-Electrabel op haar buik schrijven. Straffer zelfs: Suez-Electrabel krijgt middels een op te richten fonds dat zij zelf volledig zullen beheren nog een cadeau van 250 miljoen. Zo worden kapitalisten slapend rijk.

Ondertussen blijven de arbeiders van Opel Antwerpen, ook deze eindejaarsperiode, in de grootste onzekerheid omtrent de toekomst van de fabriek en dus van hun job. Vakbondsbonzen en regeringsleiders zullen er geen druppel champagne minder om drinken.

Voor iedereen die dit leest prettige eindejaarsfeesten en wees gerust: op 1 januari 2010, als we met z'n allen wakker worden zal er heus nog niets veranderd zijn. Als dat geen geruststelling is.

 

Voor de vierde winter op rij was Miel nu dakloos maar nog nooit had hij het zo koud gehad. Het vroor stenen uit de grond en overal was de dikke sneeuwlaag aangevroren. De tijd dat ook hij vanuit een goed verwarmd huis naar een sneeuwtapijt buiten kon kijken was lang voorbij. Eerlijk gezegd herinnerde hij zich die tijd al bijna niet meer of hij wou zich die tijd niet meer herinneren omdat dat soort gedachten hem alleen maar week maakte en weekheid kon je in het leven onder de blote hemel nog meer missen dan kiespijn.

Door een speling van het lot, in dit geval een kaartjesknipper die hem hier van de trein gezet had omdat hij geen vervoerbewijs had, was hij in dit onooglijk stadje beland. Het feit dat hij geen enkel identiteitspapier bij zich had, dat hij uren in het rond stonk en gekleed was in lompen zette de conucteur niet bepaald aan tot enig mededogen. Daar had Miel wel op gerekend want we waren toch in de kerstperiode en iedereen kent toch dat verhaal van mensen van goede wil enzovooorts. Ach wat, dacht Miel, wat zou het ook, mededogen dat is toch iets uit een andere wereld, dat weet ik toch al lang en schudde ook die gedachte van hem af.

En zo dwaalde hij doelloos rond in dit stadje. De weinige mensen die hij kruiste keken de andere kant op of, als ze hem opmerkten, staken ze vlug de straat over maar ook daar was hij al lang aan gewend. Hij had het stadje nu zeker al vier, vijf keer doorkruist en nog steeds had hij geen plek gevonden waar hij een beetje beschut tegen de bijtende zou kunnen slapen. Hij was ook al in twee café's buitengetrapt want geld om iets te drinken had hij niet; hij wou enkel een beetje warmte maar dat was hem niet gegund. Tot overmaat van ramp begon het ook weer te sneeuwen en stak er een ijzige wind op. Miel dacht: "In beweging blijven anders ben je er binnen het uur geweest" en met het beetje energie dat nog in hem zat strompelde hij verder, kop in de grond. Toen hij opkeek zag hij dat hij weer op het marktplein beland was, vlak voor een café waar slechts één klant aan de toog zat. Met de moed der wanhoop waagde hij het binnen te stappen. Het eerste wat hij hoorde was dat er een liedje speelde van zijn grote helden, The Horses. Hij herkende het nummer meteen, het was 'The Graveyard Song' maar dan de live versie uit hun 'Horses on the Road' album. Vervolgens zag hij de patron op hem afkomen en die had niet bepaald de beste bedoelingen, dat kon hij zo wel zien. Hij wou al weer naar buiten gaan, de kou in, toen de man aan de toog zei: "Jef, laat die man nu" en tot Miel "Hé, man, kom er bij zitten en drink een koffie met mij want met z'n tweeën is minder eenzaam dan alleen." Onzeker keerde Miel op zijn stappen terug en nam plaats op het barkrukje naast de man. De man stelde zich voor als de Wiggen en terwijl hij twee koffie's bestelde nam Miel hem tersluiks op. Deze Wiggen was eerder klein van stuk, vooraan in de zestig, pretoogjes, jeans en dikke zwarte pull. Op één of andere manier kwam deze man hem vaag bekend voor maar hij slaagde er niet in hem thuis te brengen.

Toen de twee dampend hete koffie's op de toog stonden, kon Miel het niet laten om met beide handen het kopje vast te nemen en gulzig van het goddelijke vocht te slurpen. Hij verbrandde zijn tong maar de warme koffie kikkerde hem ongelooflijk op. De Wiggen zat hem geamuseerd te bekijken en zei: "Man hoe kom jij er voor en je stinkt uren in het rond. Wat is er met jou gebeurd?" "Zo", dacht Miel, "dat is weer eens wat anders, iemand die op de man af zegt waar het op staat". Hij aarzelde even voor hij antwoordde en zei toen: "Ik ben Miel, dakloos en enkele uren terug van de trein gegooid en dus wacht ik hier tot de vriezeman bij mij het licht definitief uitdoet." De Wiggen begon onbedaarlijk te lachen en Miel werd hierdoor wat kregelig want hij snapte niet wat hij voor grappigs gezegd had. Daar buiten was het bittere ernst. Maar voor hij iets kon zeggen zei de Wiggen: "Neen, Miel, dat is niet grappig maar de vriezeman komt deze nacht helemaal niemand halen, tenminste niet in dit stadje". Hij stond recht, rekende af en deed Miel teken hem te volgen wat hij ook deed want erger dan buiten kon het nergens zijn.

Ver stappen deden ze niet want ze stapten het hotel vlak naast het café binnen. Het was er rustig. Er liepen enkel een paar kelners rond en aachter de bar was iemand bezig glazen op te poetsen. De Wiggen deed Miel teken dat hij in de bar aan één van de tafeltjes moest gaan zitten en zelf stapte hij op de barman af. Hij praatte wat en de barman knikte ernstig van ja en verdween dan naar achteren. Ondertussen kon Miel zich maar niet van de indruk ontdoen dat hij de man kende uit een vroeger leven. Flitsen van beelden kwamen hem voor ogen maar te onduidelijk om er iets te kunnen van maken.Wat hem in dit hotel wel opviel was dat er een soort huiselijke warmte hing die hij in tijden niet meer gevoeld had en dat er niet de gewone muzak speelde maar muziek naar zijn hart van Stones, Beatles, Horses, Irish Coffee, The Moonlovers en nog veel meer. "Verdomme," dacht hij, "wat er ook gebeuren mag ik zit hier nu toch goed, lekker uit de kou en ik begin het al wat warmer te krijgen en die Wiggen blijft daar maar staan." Met de zalige muziek in zijn hoofd liet hij zich onderuit zakken in de zetel en doezelde weg.

Daardoor had hij niet gemerkt dat er weer een man achter de bar stond maar niet de barman. Het was duidelijk dat dit de eigenaar van het hotel was die in een geanimeerd gesprek gewikkeld was met de Wiggen. Na dat gesprek deed de man enkele telefoontjes en riep het aanwezige personeel bij zich. Het was duidelijk dat hij instructies gaf want al snel verdween iedereen naar verschillende kanten van het hotel. Zelf deed hij de deur van het hotel op slot en ook de Wiggen verdween.

Dan stapte de man op Miel af en schudde hem zachtjes wakker. Miel keek verdwaasd op en realiseerde zich toen weer waar hij was. "Meneer", zei een man die hij nog niet had gezien, "zou u zo vriendelijk willen zijn mij te volgen?" Miel was zo verbouwereerd dat hij enkel kon zeggen: "ja, maar waar naartoe?". "Maakt u zich geen zorgen." antwoordde de man en deed teken hem te volgen. Ze stapten een lift in en weer uit op de eerste verdieping. De man opende een deur en ze stonden in één van de hotelkamers. "Neemt u rustig de tijd om u op te frissen en verse kleren aan te trekken. Alles is hier voorhanden.", en hij verliet abrupt de kamer. Het enige wat hij nog zei was: "U wordt over een half uurtje beneden verwacht." Miel begreep er steeds minder en minder van maar deed toch maar wat hem gevraagd was. Wat had hij per slot van rekening te verliezen?

Na een klein half uurtje ging hij fris gewassen en geschoren en met nieuwe kleren terug naar beneden. Op die ene man na die hem naar die kamer gebracht had was het hotel nu helemaal verlaten. Ook van de Wiggen geen spoor te bekennen, het was alsof die in rook was opgegaan. De man bekeek Miel goedkeurend en zei: "Wilt u mij volgen?". Ze gingen door de bar en kwamen in het restaurant en daar was een tafel gedekt voor één persoon. "Neemt u plaats", zei de man, "het eten wordt zo opgediend en over een half uurtje ben ik er terug. Is de muziek naar uw zin?" Miel knikte en zei: "Dat zijn The Horses met Dream Song uit hun Fast Fingers album." "Een kenner", antwoordde de man en verdween.

Het eten was meer dan uitstekend en Miel liet het zich smaken alhoewel hij het moeilijk had om te geloven dat hem dit overkwam. Het was na iets meer dan een half uur dat de man terugkwam en vroeg: "Heeft het gesmaakt?". Miel antwoordde: "oh ja, meneer, heerlijk maar waar...wat..." maar voor hij verder nog iets kon zeggen zei de man: "Volgt u mij terug en zeg maar Peter".

Ze gingen een trap af en kwamen in een grote kelderruimte. Buiten zij tweeën viel er niemand te bespeuren. De man rommelde wat met een sleutelbos en opende toen een gecapitonneerde deur. Daar stonden ze dan, in de repitieruimte van één of andere groep. Dat was duidelijk want er stonden overal instrumenten en een volledige geluidsinstallatie. En er stond één stoel waar Miel moest gaan opzitten. Toen verdween Peter door een deur achteraan in het lokaal en de lichten gingen uit. Na een paar minuten floepten ze weer aan en daar stonden vijf heren van stand waaronder de Wiggen. In deze opstelling herkende hij ze meteen : Dit waren zijn helden, dit waren The Horses. Voor hij zich dat goed en wel gerealiseerd had barstte er een hemels rockend Masterpiece los. Er werd niks gezegd maar des te meer gespeeld. De jongens speelden alsof hun leven er van af hing. 'Woman in trouble', 'I'm alive', 'Lonesome Linda', 'Mystery horse', 'Rambling Pony', 'Train to Eternity', 'The Duke's Theme' en nog veel meer passeerden de revue tot de muziek zachtjes vervaagde en Miel niks meer hoorde.

De volgende dag in de vroege morgen werd door twee politiemannen voor het Heartbreak Hotel op de Markt van Durmeland het bevroren lijk gevonden van klaarblijkelijk een dakloze. De man had nog geprobeerd om het Heartbreak Hotel binnen te geraken maar dat was met de Kerst- en Eindejaarsperiode gesloten. Het was al de zesde dode sedert de harde vrieskou vorige week begonnen was. De regering beloofde al het mogelijke te doen om dit probleem op te lossen en deed een beroep op het mededogen van de bevolking voor deze mensen.

 

Misschien toch maar even over nadenken?

Is dit een mens?

Gij die veilig leeft

In uw beschutte huizen

Gij die 's avonds thuiskomt

Bij warme spijs en dierbare gezichten :

     Bedenkt of dit een man is

     Die werkt in de modder

     Die geen vrede kent

     Die vecht om een stuk brood

     Die sterft om een ja of een nee

     Bedenkt of dit een vrouw is

     Zonder haar en zonder naam

     Zonder herinnering aan wat was

     Met lege ogen en koude schoot

     Als een kikvors in de winter.

Bedenkt dat dit geweest is:

Ik beveel u deze woorden.

Grift ze in uw hart

Waar ge gaat waar ge staat

Bij het opstaan bij het slapen gaan:

Zegt ze voort aan uw kinderen.

     Of uw huis begeve u,

     Ziekte verlamme u,

     Uw nageslacht wende zich van u.

 

(Primo Levi)