Berichten van 1 juli 2008 tot 31 juli 2008

Er is een geweldig goede cd uit vanThe Fleet Foxes, een groepje uit Seattle (USA). Prachtige muziek met dank aan The Beach Boys, Brian Wilson, The Beatles en vele anderen. Die gasten hebben die invloeden verwerkt tot een geheel eigen stijl. Ontzettend knap en wie dit jaar nog beter wil doen zal van goeden huize moeten komen.

In Oostende begint Theater Aan Zee met als curatoren dit jaar de onvolprezen theatermaker Arne Sierens en rasmuzikant Gabriel Rios. Zelf pik ik de voorstelling Altijd Prijs mee maar wie dezer dagen in Oostende (of aan de kust) is, kan van nog veel meer moois genieten. Google Theater Aan Zee maar eens enje vindt alles wat er te zien en te horen is.

Iets verder weg nog, 25 september, is er het concert van Gentenaar Lieven Tavernier in de Handelsbeurs in Gent. Voor wie houdt van intimiteit en goeie songs is dit beslist een aanrader. Tavernier is m.i. de beste songschrijver die we hebben maar jammer genoeg krijgt hij te weinig erkenning.

Zo, ik ben terug na de drukste periode van het jaar. Het was heerlijk : Overdag keihard werken en daarna de nacht in met leuke mensen. Heerlijke Gentse Feesten waren het en dat op alle gebied. Dedagen en de nachten vlogen voorbij en nu is het een beetje moeilijk om over te schakelen naar het normale ritme. Dus heb ik er gisteren maar een overgangsdag van gemaakt en ben bij vrienden blijven hangen en heb er genoten van de zon in een glas witte wijn.

En zondag is er alweer het Dranouter Folkfestival waar ik uitkijk naar Billy Bragg, Boudewijn De Groot en vooral Lieven Tavernier, onze eigenste Dylan.

En ja, nog iets, sommige mensen huldigen het adagio : de vijand van mijn vijand is mijn vriend(in). Hoe zielig kunnen mensen zijn, hoe meelijwekkend en belachelijk. Bovendien hebben dat soort mensen de neiging om anderen de les te lezen maar, ach, ze zijn zo doorzichtig. Misschien vinden zij het wel leuk om zo door het leven te stappen. Ach, ze doen maar, het zal mij niet beletten om mijn eigen weg te gaan en om de tijd die ik hier nog heb in te vullen met dingen die er echt toe doen. Zo dit moest ik even kwijt. Wie het schoentje past trekke het aan is in dit geval zeer toepasselijk. 

Voor de hel hier morgen losbarst, nog snel iets schrijven want de komende tien dagen zal van schrijven niet zo veel in huis komen.

Mijn leven heeft dus inderdaad een volledig nieuwe wending genomen en ik hoop wel dat dit de laatste keer mag zijn maar ik durf er niet op te rekenen. Voor de zoveelste keer waag ik de sprong in het duister en reken ik op mijn goed gesternte opdat het goed zou aflopen. Eigenlijk maak ik mij over die afloop ook geen zorgen. Het is nu dat er allerlei boeiende dingen gebeuren en dat wil ik nog even zo houden. De enige zekerheid die ik heb is dat ik mij weer in het milieu bevind waarin ik me thuis voel. Ik heb mij veel te lang laten opsluiten in de kleinburgerlijkheid. Alleen moet ik niemand een steen werpen want ik ben er zelf verantwoordelijk voor dat ik daar zoveel tijd verloren heb.

Voor de tijd die me hier nog rest kies ik volop voor mijn eigen leven. Ik besef dat ik op niet veel bijval van de goegemeente zal moeten rekenen maar dat zal mij een zorg wezen. Niettegenstaande het feit dat ik niets bezit, voel ik me zo vrij als een vogel in de lucht. Voortaan is de wereld mijn thuis en dat is een heel fijn gevoel.

De kranten staan weer bol van het nieuws over de val van de regering. Alsof wij gedurende meer dan één jaar al een regering gehad zouden hebben. Leterme & co hebben niets, maar dan ook niets gepresteerd. De voorbije 400 dagen was één grote vaudeville. Ik begin stilaan te geloven dat onze politici leven in een door hen zelf gecreëerd land, een virtueel land. Blijkbaar hebben zij geen flauw benul van het feit dat een hele grote groep mensen steeds verder wegglijdt in het moeras van de armoede. Vanuit hun ivoren torens zien zij niet dat een nog grotere groep het maand na maand moeilijker krijgt om de eindjes aan mekaar te knopen. Zij gaan er van uit dat staatshervorming en B-H-V zaligmakend zijn voor het heil van de mensen.

Onze hele politieke klasse is toe aan een dwingende heropvoeding. Hoog tijd dat ze eens leren hoe het leven echt in mekaar zit.

 

 

Ik schaam me dood. Ik merk dat het al van 2 juli geleden is dat ik hier nog iets geschreven heb. Er is nochtans veel gebeurd in die tijd.

Het leven is nog altijd een feest. Ik heb een dagje aan zee doorgebracht met een mij zeer dierbaar persoon, dezelfde als in Amsterdam. Het was alweer een dagje om in te kaderen. Mooi weer en alles ging alweer vanzelf. Kletsen, wandelen, eten, lachen, ernst...

Er was ook iemand die smoorverliefd was op mij, alleen ik niet op haar. We hebben toch geprobeerd maar al snel bleek dat het nooit zou lukken. Dus hebben we al snel de weg naar de uitgang gevonden.

Wat ik wel heb is, om het met toneelmaker Arne Sierens te zeggen, een diepe wonde in mijn hoofd die voortdurend om genezing vraagt. Het is de wonde van de liefde en die is ondertussen zo iep geworden dat ze nog moeilijk te helen valt, vrees ik. Ik ben zo stilletjesaan mijn geloof in de liefde aan het kwijtspelen. Mensen leggen de lat gewoon veel te hoog en dat maakt het allemaal zo moeilijk.

Maar goed, niet getreurd, ook zonder de liefde valt er nog genoeg in het leven te beleven en wie weet moet ik mijn mening hierover ooit nog herzien? Hoop doet leven, dat wordt toch gezegd.

Het leven zit vol onverwachte wendingen, enfin het mijne toch.
Wat gisteren nog een vaststaand feit was, staat vandaag alweer op losse schroeven.
Zo blijft leven natuurlijk wel boeiend en zit verveling er absoluut niet in.
Maar het is wel leven op het randje van de afgrond en er is maar een heel klein duwtje nodig om die afgrond in te duiken.
Natuurlijk weet ik ook wel dat wie zich niet conformeert aan de heersende normen en waarden al snel een outcast wordt, maar dat neem ik er graag bij. Ik hou tenminste mijn gemoedsrust en op een bepaald moment gaan we allemaal dood.
Geboren worden en sterven, meer stelt het leven echt niet voor. En nog nooit heeft iemand welk bezit dan ook meegenomen in het graf dus heeft bezit ook geen enkele betekenis en is het streven er naar volslagen tijdverspilling en getuigt het van hoogmoed.
Wat hebben we meer nodig dan eten, drinken, een dak boven ons hoofd en wat menselijke warmte?