Berichten van 1 februari 2009 tot 28 februari 2009

Het is zover. Het is een feit, eindelijk. De tijd heeft mij ingehaald. Ik weet wel dat de tijd het uiteindelijk van alles en iedereen wint maar op het moment dat het mezelf overkwam stond ik er toch even stil bij. En vanaf nu zal de tijd seconde per seconde voorsprong nemen en zal ik de rol moeten lossen en op het eind zal de tijd mij genadig opwachten en mij meevoeren naar een tijdloze ruimte. Ik zal geen achtervolging op de tijd inzetten maar gewoon op mijn eigen tempo verder leven. Vanaf nu laat ik het gevecht tegen de tijd over aan al die lui die denken dat zij in een tijdloze tijd leven. Zij zullen nooit de rust en de vrede kennen die ik nu ervaar en dat is goed om later, als de tijd het ogenblik gekomen acht, volledig op te gaan in het vredige niets.

Maar ondertussen laat ik de tijd rustig voor mij uithollen wetende dat hij mij op het einde van de rit zal omarmen.

Ik herinner mij niets meer over de zomer van het jaar 1958. Ik was zes toen en op één sptember zou ik naar de grote school vertrekken. Ik denk dat de meeste jongetjes leerden lezen en schrijven in het dorpsschooltje maar voor mij hadden mijn ouders andere plannen. Ik werd in een nonnen-internaat geplaatst. School, klooster en internaat domineerden, samen met de kerk, het slaperige dorpje in het hart van de Vlaamse Ardennen. Toen ik er onlangs terugkeerde leek de tijd er stilgestaan te hebben. Alleen zijn klooster en internaat nu omgebouwd tot een soort woonerf en zijn de nonnen verdwenen. Enkel een versleten bordje achteraan in de kerk herinnert nog aan vroegere tijden. Het is alsof het dorp heel die klooster- en nonnenperiode uit zijn geheugen wil bannen. Is het schaamte om alles wat daar binnen die kloostermuren gebeurde? Of is het gewoon slordig omspringen met de eigen geschiedenis?

Het was in elk geval zo dat ik daar op één september 1958 werd afgeleverd om er de volgende zes jaren het grootste gedeelte van mijn tijd te slijten. Door de week zou de korte broek en de nylonschort mijn tenue worden en op zondag werd ik in een matrozenpakje gestoken. De eerste uren van die eerste september leken de zusters mij wel vriendelijke wezens, tenminste toch voor de korte tijd dat ook de ouders in de buurt waren. Maar hoe een kind zich kan vergissen bleek al snel eens de laatste kinderen afgeleverd waren en alle ouders weer waren vertrokken naar hun o zo belangrijke bezigheden waar geen plaats voor kinderen was.

Ik vond het een beetje raar dat de nonnen met mekaar in een vreemde taal converseerden. Dat bleek Frans te zijn. Even vreemd was het dat er geen sprake was van een bende joelende en spelende kinderen. Vanaf de eerste dag zou en moest er discipline zijn. De regels waren barbaars en werden strikt toegepast. De nonnen vonden er een sadistisch genoegen in om zoveel mogelijk lijf- en andere straffen uit de delen. Enige vorm van protest hielp niet want niemand hoorde ons. Sommige kereltjes plasten uit protest of uit schrik gewoon in bed. De nonnen toonden echter geen enkele vorm van mededogen. De "beddepisser" werd voor de ganse school genadeloos te kijk gezet met de natte lakens op het hoofd.

Zowat alles waar een jongetje beter van wordt was verboden. Praten was uit den boze tenzij de non van dienst uitdrukkelijk haar toestemming gaf. Met zijn tweetjes over de speelplaats wandelen mocht niet want daar was de duivel mee gemoeid. Met de armen gekruist over de borst en boven de lakens slapen moest. 's Nachts gebruik maken van het toilet was streng verboden. Lachen en spelen mocht enkel op bevel. Kortom alles was verboden. Ons leventje stond volledig in het teken van God, Jezus, de Moeder Maagd, Onze-Live-Vrouwke, het Heilig Hart en daaraan verbonden alle andere heiligen en bijna heiligen. De kapel van het klooster en de dorpskerk vormden het epicentrum van ons bestaan en dat voor zes lange jaren.

(wordt vervolgd)

Ongeveer 30 jaar geleden heb ik voor het eerst Houtekiet van Gerard Walschap gelezen. Toen vond ik het gewoon een goed boek. Nu bij herlezing van dit in 1939 geschreven boek, vind ik het een meesterwerk. Echt een aanrader voor al wie begaan is met het lot van de maatschappij.

In één woord : GRANDIOOS!!!!!

Er gebeurt wat bij onze zuiderburen. Het verzet tegen het feit dat de kapialisten hun crisis willen afwentelen op en laten betalen door de arbeidersklasse neemt steeds grotere vormen aan, getuige daarvan de grote betogingen en stakingen op 29 januari.

Daarnaast is dit weekend ter linkerzijde een nieuwe politieke partij opgericht onder impuls van de LCR (Ligue révolutionaire communiste - trotskisten) en rond de steeds populairder wordende trotskist Olivier Besancenot. De LCR heeft zichzelf ontbonden en is opgegaan in de NPA (Nouveau Parti Anti-capitaliste). Dit is duidelijk geen fusie van allerlei partijen en partijtjes ter linkerzijde van de PS maar een partij die van onderuit gegroeid en ontstaan is. Ze komen naar buiten met een duidelijk anti-kapitalistisch programma en gaan voor een waarlijk democratisch socialisme.

Ik kan niet anders dan dit initiatief toejuichen en hopen dat men ook in dit landje eens nadenkt over de wenselijkheid en de mogelijkheid van een dergelijk initiatief. Men weet maar nooit want als het regent in Parijs dan druppelt het toch in Brussel?

De voorbije weken hoor en lees ik overal oproepen om meer te consumeren om op die manier de crisis van het systeem te bestrijden.

Ik word lichtjes ongemakkelijk bij deze oproepen en plaatsvervangende schaamte overvalt me. Op een ogenblik waarop 100.000'en mensen wereldwijd hun job verliezen en er nog een veelvoud hiervan aan ontslagen in de pijplijn zit, deze oproep lanceren is de schaamte voorbij. De arbeidersklasse zou dus deze crisis van het kapitalisme moeten oplossen en dit zowel langs de debet- als langs de creditzijde. Langs de ene kant moet zij inleveren op jobs en dus op inkomen en langs de andere kant moet zij nog meer uitgeven, consumeren dus. Begrijpe wie kan!!

Bestaat er dan geen andere manier om deze crisis te overwinnen? Jawel, er is een andere mogelijkheid. Als we allemaal samen eens zouden inzien dat er een andere manier van produceren en consumeren bestaat dan zouden we daar ook allemaal samen beter van worden en niet zoals nu een kleine toplaag.

Naast een politiek, sociaal, ecologisch en cultureel democratisch socialisme bestaat er ook een economisch socialisme. In die economie wordt de productie afgestemd op de noden van de massa en er wordt van onderuit beslist wat en hoeveel er geproduceerd wordt. Bovendien wordt er in dat systeem echt duurzaam geproduceerd dus met respect voor de mens en zijn omgeving.

Zij die menen dat het kapitalistisch systeem het enige zaligmakende is, dwalen en helpen mee de ondergang van deze wereld te bewerkstelligen.