Recensie.

Sex op oudere leeftijd.

Jef en Frans zijn twee gezworen vrienden die genieten van een welverdiend brugpensioen.Elke woensdagnamiddag kan men ze vinden bij Louis in Café Den Anker. Daar consumeren ze één, of twee of meerdere pinten en bespreken ondertussen wat er in de grote en de kleine wereld allemaal gebeurt.

Jef lijkt vandaag wel helemaal opgefokt en de twee pinten zijn amper besteld of hij steekt van wal :

"Deze voormiddag was ons Sofie op bezoek en nu heeft ze mij daar toch iets gezegd."

"Rustig maar Jef, ge lijkt wel helemaal over uw toeren. Sofie, dat is toch uw oudste hé, die getrouwd is met die gast die in de bank werkt?"

"Ja, juist maar weet gij wat ze tegen ons Julia zei?"

"Neen, Jef, maar ge gaat mij dat sebiet gaan uitleggen zie."

"Ja, Frans, naar het schijnt heeft er nog niet zo lang geleden een artikel in de gazet gestaan over hoe jonge mensen denken over ge weet wel, hé...tussen ouderen."

"Een artikel over wat, Jef?"

"Awel, ge weet wel...sex tussen ouderen."

"Ah, datte, ja daar heb ik weet van, ja. En wat heeft dat met ulle Sofie te maken?"

"Awel hé, ons Sofie die vroeg vlakaf aan ons Julia of dat wij...euh...nog sex hadden, dat waren haar woorden, ja."

"Ah ja, Jef, of dat ge nog poept, vogelt, van bil gaat, van de grond gaat..."

"'t Is al goed Frans, ik weet dat gij daar veel woorden voor hebt maar of dat gij dat ook nog veel doet, da's iets anders zeker hé?"

"Daar zoude gij nog van verschieten, Jef maar dat zal ik eens op een andere keer vertellen. Allé, vertel voort over Sofie."

"Awel, ons Julia antwoordde naar waarheid, ge kent ons Julia hé, ze zei dat we dat nog regelmatig deden en dat we d'er veel meer plezier aan hadden dan vroeger. Oei, oei, ge moest dat gezicht van ons Sofie gezegd hebben. 't Was precies of we hadden er heel haar erfenis doorgejaagd, zo een smoel dat ze trok."

"Ja, Jef, ik verschiet daar niet van. Hoe oude is ulle Sofie?"

"32, waarom?"

"En ze heeft zelf twee klein mannen, hé?"

"Ja, Frans, maar wat heeft dat daar nu mee te maken?"

"Louis, brengt nog eens twee pinten als ge wilt en als ge niet wilt ook. Awel hé Jef, weet gij wat er in dat artikel in de gazet stond?"

"Nee, Frans."

"Daar stond in dat den enen of andere professor van d'één of d'andere universiteit een onderzoek gedaan heeft over hoe dat jonge mensen staan tegenover sex tussen ouderen, om het nu ne keer proper te zeggen. Ja, tegenwoordig onderzoeken ze alles hé."

"Ja, en wat was den uitslag van dat onderzoek?"

"Awel, dat het vooral mensen zijn van in de dertig die dat vies vinden en ulle Sofie is daar bij hé."

"Ja, en stond er ook bij waarom dat da zo is?"

"Nee, Jef of tenminste dat heb ik toch niet gelezen. Maar ik heb daar zo mijn eigen gedacht over, zulle."

"Ah ja, Frans, en wat mag dat dan wel zijn?"

"Kijkt eens hier hé Jef, Als gij in de dertig waart, dus zo een 25 jaar geleden, hadde gij dan veel tijd of goesting om nog veel te verrichten in 't bedde buiten slapen dan?"

"Begot, Frans, neen man. We waren wij 's avonds alle twee, ons Julia en ik, doodop hé. Dat kwam d'er meestal niet van. Als ik eerlijk ben moet ik zeggen dat we dat nu meer doen dan toen omdat we nu meer tijd hebben hé Frans en de gasten zijn uit huis hé."

"Voilà Jef, ge zegt het. Dat is bij mij en ons Francine just hetzelfde. En ge moet een peinzen hé, waar dat wij over spreken dat was 25 jaar geleden hé. Die gasten van in de dertig tegenwoordig met hun koters en hun villa's en hun auto's en hun carrière en wat weet ik allemaal nog, die hebben nog veel minder tijd dan wij toens. Weet gij wat, die zijn gewoon jaloers op ons en dus moet gij u daar niks van aantrekken. Zegt dat maar tegen ulle Julia."

"Ja, Frans, dat ga ik sebiet doen sè want ze was serieus van haar melk over die smoel dat ons Sofie trok maar Louis, brent eerst nog eens twee pinten."

Wekelijks publiceer ik een Top-20 maar eigenlijk zijn dat slechts de eerste 20 nummers van mijn wekelijkse top-500.

In die Top-500 hebben de volgende artiesten de meeste noteringen :

1. The Beatles : 20 nummers

2. Bruce Springsteen : 13 nummers

3. Boudewijn De Groot : 9 nummers

4. William Souffreau : 8 nummers

5. Lieven Tavernier - Bob Dylan - The Kinks - Elvis Costello : 7 nummers

9. The Eagles - The Byrds : 6 nummers.

Hebzucht.

Het kapitalisme is inderdaad gebstoeld op puur winstbejag en ongebreidelde hebzucht. En toch, als de mens wil overleven zal dat kapitalisme moeten afgeschaft worden. Het grote struikelblok daarbij is de vraag hoe we de hebzucht van de mens aan banden kunnen leggen.

M.i. ligt hebzucht in de menselijke natuur. Hoe ver we ook in de tijd teruggaan, altijd weer stellen we vast dat er altijd mensen of groepen mensen gewesst zijn die zich zoveel mogelijk proberen te verrijken ten koste van andere mensen. In de meest recente geschiedenis merken we dat pogingen om een socialistische maatschappij te installeren op die hebzucht gestrand zijn. Ik verwijs hierbij naar de Sovjet-Unie en China. In de Sovjet-Unie was de communistische partij samen met de bureaucratie, nomenclatura oppermachtig. Op die manier ontstond een nieuwe groep rijken die het volledig voor het zeggen had en die alle rijkdom naar zich toetrok. China is in naam nog altijd een socialistisch land, politiek dan toch. Alleen zien we dat de Volksrepubliek, op economisch vlak, het meest brutale kapitalisme in de armen gesloten heeft. Ook daar hebben we dus een stinkend rijke minderheid zien ontstaan en een verpauperde arbeidersmassa. Idem dito voor de voormalige vazalstaten van de Sovjet-Unie. Na de val van de Muur hebben zij allemaal met groot enthousiasme het kapitalisme binnengehaald met als gevolg schrijnende armoede voor een groot deel van de bevolking in al die landen.

Hoe moet die hebzucht dan aan banden gelegd worden? Het meest voor de hand liggende is het oprichten van allerlei controle-instellingen maar dat zijn dan ook weer mensen die daar deel van uitmaken. En toch kan er zich slechts een vrije, socialistische maatschappij ontwikkelen als we er eerst voor zorgen dat alle mensen beschikken over schone lucht, voldoende voeding en een dak boven het hoofd. Dat lijkt me al een hele opgave.

Lezers van deze blog die ideeën hebben over hoe we die hebzucht kunnen aan banden leggen, laat het weten, ze zijn meer dan welkom.

Op mijn Facebook pagina plaatste ik het volgende : "Kapitalisme moet je niet hervormen. Kapitalisme moet je afschaffen." Dit citaat komt uit een interview met Michael Moore in Humo.

De Facebook vrienden hebben hier massaal op gereageerd wat mij niet verbaasde. Bij die Facebook vrienden zijn ook een aantal 'denkers' van klein links en die hebben totaal niet gereageerd wat mij ook niet verwonderde. Dit bevestigt enkel mijn standpunt dat partijpolitiek klein links nog altijd opgesloten zit in een denkpatroon dat niet meer van deze tijd is. Telkens weer willen zij hun eigen grote gelijk bewijzen met het gevolg dat zij voortdurend achter de feiten aanhollen en totaal geen aansluiting vinden met wat er in de wereld leeft. Ik heb het nooit anders geweten en het zal ook nooit anders worden.

De economische crisis slaat overal ter wereld keihard toe. Ons kapitalistisch systeem helpt de wereld compleet om zeep. De armoede neemt hand over hand toe, ook bij ons. Voorwaar, geen mooi beeld en zolang de toestand blijft wat hij is zal dat beeld er niet mooier op worden. Als er niet snel een eind gemaakt wordt aan dat onmenselijke systeem genaamd 'kapitalisme' dan ziet de toekomst er voor onze kinderen zeer somber uit.

Wil ik dan naar een systeem à la Sovjet-Unie, China, Cuba...? Neen, helemaal niet. Al die systemen hebben gefaald. Bij de Sovjet-Unie wil ik toch een kanttekening plaatsen. Is het in Oost-Europa nu zoveel beter nu het wilde kapitalisme er heer en meester is? Ik dacht het niet. En China mag dan wel een 'communistisch' politiek systeem hebben maar op economisch vlak heerst daar een zeer brutaal kapitalisme. Dit bewijst dat kapitalisme zich niets aantrekt van politieke systemen. Het enige dat voor hen belangrijk is de stabiliteit van een land zodat zij rustig geld kunnen scheppen.

Is er dan helemaal geen hoop meer voor de mensheid? Ik denk van wel maar dan moet er paal en perk gesteld worden aan de hebzucht van de mens en dus moet het heersende economisch systeem gewoon afgeschaft worden want kapitalisme is gebaseerd op die ongebreidelde hebzucht. Het is ook onvermijdelijk dat wij in het overrijke noorden een deel van onze materiële welvaart zullen moeten afstaan en er zal een eind moeten komen aan de groei van het aantal mensen dat op deze aarde leeft. Ik ben er mij zeer van bewust dat dit niet populair is maar toch zal het niet anders kunnen.

Het leven van de overgrote meerderheid van de mensen wordt bepaald door de economie en niet door de politiek. De meeste mensen moeten zich iedere dag weer de vraag stellen : "Zal ik vandaag genoeg te eten hebben om morgen nog te halen?" Dit moet veranderen en wel door de voedselproductie uit de handen te halen van grootgrondbezitters en reusachtige privé voedingsconcerns. Geef de voedselproductie terug aan de lokale boeren en ja, voor ons zal dit betekenen dat de voedselprijzen zullen stijgen maar wat dan nog?

Vervolgens, wat heeft de grote massa te zeggen over hoe alles financieel geregeld wordt? Niks, nada. Schaf de beurzen,die tempels van hebzucht, af en maak er herverdelingsinstellingen van goederen en grondstoffen van.

Ook huisvesting, energie, onderwijs, openbaar vervoer, media, cultuur en gezondheidszorg moeten uit de privé sector gehaald worden.

Pas als aan die basisbehoeften voor iedereen voldaan is kan een mens zich verder ontwikkelen. Dat betekent dat er in mijn socialistisch systeem vrijheid van meningsuiting bestaat. Dat kunst en kunstenaars vrij zijn. Dat kritiek mag en moet.

Is dit utopisch? Volgens mij niet. Waarom zou dit een droombeeld zijn? Het is niet omdat iets nooit bestaan heeft dat het ook nooit kan bestaan alleen is het de hoogste tijd om het te verwezenlijken anders is de mens gedoemd te verdwijnen.

 

1   Bob Seeger : Greatest Hits (4)*

2   The Beatles : Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1)

3   The Byrds : The Very Best of The Byrds (2)

4   Armand : Armand (2)

5   Eva De Roovere : De Jager (18)*

6   William Souffreau & The Moonlovers (-)*

7   Eric Clapton : The Cream of Clapton (6)

8   Lieven Tavernier : Doe Het Licht (7)

9   Bob Dylan : Greatest Hits (10)

10 Arno : Le Best Of (5)

11 Creedence Clearwater Revival : Platinum (9)

12 The Beatles : 1962-1966 (8)

13 Bruce Springsteen : Darkness on the Edge of Town (11)

14 Irish Coffee : Irish Coffe I (19)*

15 The Beatles : A Hard Day's Night (12)

16 The Beatles : The Beatles For Sale (14)

17 The Beatles : The Magical Mystery Tour (13)

18 The Kinks : The Story of The Kinks (17)

19 The Beatles : Rubber Soul (-)*

20 The Eagles : The Very Best of The Eagles (-)*

1    John Phillips : April Anne

2    Fountains of Wayne : Hackensack

3    Amy Winehouse : Back to Black

4    Bruce Springsteen : The River

5    Lieven Tavernier : De Laatste Trein naar M

6    Amy MacDonald : This is the Life

7    Nancy Sinatra : Bang Bang

8    Elvis Costello : Alison

9    Irish Coffee : I am Alive

10  Dusty Springfield : You Don't Own Me

11  Katie Melua : Nine Million Bicycles

12  The Grass Roots : Let's Live for Today

13  The Cowsills : The Rain, The Park and Other Things

14  Elvis Costello : Shipbuilding

15  Françoise Hardy : Des Ronds dans l'Eau

16  Bob & Earl : Harlem Shuffle

17  Noir Désir : Le Vent Nous Portera

18  Boudewijn De Groot : Avond

19  Cuby & The Blizards : Window of my Eyes

20  Mano Negra : Out of Time Man

21  Ralph McTell : Streets of London

22  Cat Stevens : Father and Son

23  Arthur Alexander : Anna (go to him)

24  The Young Rascals : Groovin'

25  Southside Johnny & The Asbury Jukes : Talk to me

26  Armand : Ben ik te min

27  The Who : Behind Blue Eyes

28  Jonathan King : Everyone's gone to the Moon

29  Boudewijn De Groot : Naast jou

30  The Turtles : You Showed Me

31  The Fleet Foxes : White Winter Hymnal

32  Amy Winehouse : You Know I'm no Good

33  The Texas Tornados : She Never Spoke Spanish To Me

34  Boudewijn De Groot : Testament

35  Soul Asylum : Runaway Train

36  Frankie Miller : With You in Mind

37  Billy Bragg : Greetings to the New Brunette

38  The Rolling Stones : Sympathy for the Devil

39  Jacques Brel : La Chanson Des Vieux Amants

40  The Nitty Gritty Dirt Band : Mr. Bojangles

41  John Martyn : Over the Rainbow

42  Roland & Wannes Van De Velde : Oorlogsgeleerden

43  Jan De Wilde : De Fanfare van Honger en Dorst

44  The Clash : Police & Thieves

45  Mary Chapin Carpenter : He Thinks He'll Keep Her

46  Pete Morton : The Busker's Song

47  David Bowie : Rock 'n' Roll Suicide

48  Zjef Van Uytsel : Langs de Spiegels van de Tijd

49  Steve Goodman : Banana Republics

50  The Vipers : Sold to the Highest Bidder

51  Roseanne & Johnny Cash : September when it Comes

52  The Small Faces : Itchyco Park

53  Creedence Clearwater Revival : Walk on the Water

54  Los Lobos : Cancion del Mariachi

55  Robert Plant : 29 Palms

56  Leonard Cohen : Alexandra's Leaving

57  Scott Walker : Jackie

58  Bruce Springsteen : Born to Run

59  The Kinks : A Rock 'n' Roll Fantasy

60  Manfred Mann : The Vicar's Daughter

61  The Pretenders : Stop Your Sobbin'

62  The Guess Who : These Eyes

63  Michel Delpech : Le Chasseur

64  The Buoys : Timothy

65  Frank Zappa : Bobby Brown Goes Down

66  Bob Marley & The Wailers : Redemption Song

67  Marvin, Welch & Farrar : Lady of the Morning

68  The Pebbles : The Verger

69  Frank Boeijen Groep : Kronenburg Park

70  Del Amitri : Nothing ever Happens

71  Junior Murvin : Police & Thieves

72  Buurman : God, Ik en Marjon

73  Thin Lizzy : Whiskey in the Jar

74  Billy Stewart : Summertime

75  Richard Hawley : Hotel Room

76  Plain White T's : Hey There Delilah

77  The Bystanders : 98,6

78  Golden Earring : When the Lady Smiles

79  Graham Parker : Disney's America

80  The Beach Boys : God Only Knows

81  Christophe : Les Marionettes

82  Bob Dylan : Masters of War

83  The Byrds : Turn! Turn! Turn!

84  Pink Floyd : Arnold Layne

85  Otis Rush : I Can't Quit You Baby

86  Latin Quarter : Radio Africa

87  Françoise Hardy : La Maison ou J'ai Grandi

88  Boudewijn De Groot : Ik Ben Ik

89  The Beatles : And I Love Her

90  Tim Hardin : How Can We Hang On To A Dream

91  Graham Parker : Temporary Beauty

92  Raymond Van Het Groenewoud : Meisjes

93  Razorlight : Who Needs Love?

94  Johan Verminnen : Mooie Dagen

95  The Eagles : Take It Easy

96  The Byrds : Goin' Back

97  B. J. Kramer & The Dakota's : Bad to Me

98  Eric Clapton : Wonderful Tonight

99  Deus : Nothing really ends

100 Johan Verminnen : Vertel me

De wereld is in crisis. Er is niet enkel de economische crisis of liever gezegd de crisis die veroorzaakt werd door de beheerders van ons economisch systeem namelijk de kapitalisten maar er is ook de klimaatcrisis eveneens veroorzaakt door diezelfde kapitalisten. Zij willen die crises wel oplossen maar zonder dat zij er zelf moeten voor opdraaien. Zij zoeken wanhopig naar middelen om de grote massa van mensen wiens dagelijkse bekommernis het is om eten en drinken te vinden alsnog deze crises te laten betalen. Zoals het er nu naar uitziet zullen zij er nog in slagen ook en daarbij kijken ze niet op een dode meer of minder.

Al wie echt begaan is met de aarde verliest zich momenteel in eindeloze discussies over de juiste aanpak enz. terwijl de heersende klasse niet discussieert maar handelt en al goed op weg is zichzelf te redden. De oplossingen liggen nochtans voor de hand. We gaan even terug naar de basisbehoeften van de mens die op vele plaatsen en voor miljarden mensen niet vervuld zijn.

Wat heeft een mens nodig? In de eerste plaats eten en drinken en dan een dak boven het hoofd, kledij en warmte en doe daar ook nog gezondheidszorg bij. Van dit alles hebben wij in het rijke noorden veel te veel en de rest van de wereld lijdt aan een chronisch tekort. Dit komt omdat al deze zaken gewoon koopwaar geworden zijn en dus wint de meestbiedende of de rijkste of de sterkste.

Economie is dus de grondslag van elke samenleving. Van die economie hangt af of een samenleving zich al dan niet kan ontwikkelen. Een groep mensen wiens dagelijkse zorg het is om eten en drinken te vinden zal zich geen zorgen maken over vrije meningsuiting, internet voor iedereen en dergelijke zaken. Met andere woorden : Hoe een maatschappij politiek, cultureel, ...georganiseerd is is ondergeschikt aan de mate waarin in de basisbehoeften is voorzien.

Dus moeten we eerst de economie volledig herorganiseren en hoe dat moet daar hebben we het de volgende keer over.

Jaar na jaar van bij de eerste winterprik, zijn er meer en meer mensen die letterlijk en figuurlijk in de kou komen te zitten. Jaar na jaar belooft de regering daar iets aan te doen en dat telkens tegen het einde van het jaar. Van welk jaar?

Met één druk op een knop kan een privé-bedrijf in dit land de vervuiling van Zenne, Rupel en Schelde weer op gang trekken. Brussels minister van Leefmilieu Evelyne Huytebroek (Ecolo) voelt zich absoluut niet politiek verantwoordelijk daarin gesteund door de meerderheid. Ecolo een frisse wind in het politieke landschap? Een stinkende scheet, ja!

Het ABVV leidde de onvrede van de militanten over de aanpak van de crisis door de vakbonden in goeie banen middels een betoging rond het thema van de ontslagvergoedingen voor arbeiders, die moeten naar omhoog. Daarna even een gesprek met Onckelinckx en ze halen iets binnen waar een arbeider zelden of nooit recht zal op hebben. Over die dode mus kraait het ABVV victorie en schreeuwt het patronaat moord en brand. Hoe strijdbaar, sorry hypocriet, kan een vakbond zijn? Het ACV collaboreert tenminste openlijk met patronaat en regering.

Enkele dagen terug hoorde ik een politica in het nieuws verklaren dat we allemaal samen de hand aan de ploeg moeten slaan om de crisis te overwinnen. Ik dacht CD&V voorzitter Marianne Thyssen te horen maar het bleek om SP-a voorzitter Caroline Gennez te gaan. Zou Caroline zelfmoordneigingen hebben en bedoeld hebben 'de hand aan zichzelf slaan ipv aan de ploeg'?

Zoals te verwachten viel kan de regering de 500 miljoen van Suez-Electrabel op haar buik schrijven. Straffer zelfs: Suez-Electrabel krijgt middels een op te richten fonds dat zij zelf volledig zullen beheren nog een cadeau van 250 miljoen. Zo worden kapitalisten slapend rijk.

Ondertussen blijven de arbeiders van Opel Antwerpen, ook deze eindejaarsperiode, in de grootste onzekerheid omtrent de toekomst van de fabriek en dus van hun job. Vakbondsbonzen en regeringsleiders zullen er geen druppel champagne minder om drinken.

Voor iedereen die dit leest prettige eindejaarsfeesten en wees gerust: op 1 januari 2010, als we met z'n allen wakker worden zal er heus nog niets veranderd zijn. Als dat geen geruststelling is.

 

Voor de vierde winter op rij was Miel nu dakloos maar nog nooit had hij het zo koud gehad. Het vroor stenen uit de grond en overal was de dikke sneeuwlaag aangevroren. De tijd dat ook hij vanuit een goed verwarmd huis naar een sneeuwtapijt buiten kon kijken was lang voorbij. Eerlijk gezegd herinnerde hij zich die tijd al bijna niet meer of hij wou zich die tijd niet meer herinneren omdat dat soort gedachten hem alleen maar week maakte en weekheid kon je in het leven onder de blote hemel nog meer missen dan kiespijn.

Door een speling van het lot, in dit geval een kaartjesknipper die hem hier van de trein gezet had omdat hij geen vervoerbewijs had, was hij in dit onooglijk stadje beland. Het feit dat hij geen enkel identiteitspapier bij zich had, dat hij uren in het rond stonk en gekleed was in lompen zette de conucteur niet bepaald aan tot enig mededogen. Daar had Miel wel op gerekend want we waren toch in de kerstperiode en iedereen kent toch dat verhaal van mensen van goede wil enzovooorts. Ach wat, dacht Miel, wat zou het ook, mededogen dat is toch iets uit een andere wereld, dat weet ik toch al lang en schudde ook die gedachte van hem af.

En zo dwaalde hij doelloos rond in dit stadje. De weinige mensen die hij kruiste keken de andere kant op of, als ze hem opmerkten, staken ze vlug de straat over maar ook daar was hij al lang aan gewend. Hij had het stadje nu zeker al vier, vijf keer doorkruist en nog steeds had hij geen plek gevonden waar hij een beetje beschut tegen de bijtende zou kunnen slapen. Hij was ook al in twee café's buitengetrapt want geld om iets te drinken had hij niet; hij wou enkel een beetje warmte maar dat was hem niet gegund. Tot overmaat van ramp begon het ook weer te sneeuwen en stak er een ijzige wind op. Miel dacht: "In beweging blijven anders ben je er binnen het uur geweest" en met het beetje energie dat nog in hem zat strompelde hij verder, kop in de grond. Toen hij opkeek zag hij dat hij weer op het marktplein beland was, vlak voor een café waar slechts één klant aan de toog zat. Met de moed der wanhoop waagde hij het binnen te stappen. Het eerste wat hij hoorde was dat er een liedje speelde van zijn grote helden, The Horses. Hij herkende het nummer meteen, het was 'The Graveyard Song' maar dan de live versie uit hun 'Horses on the Road' album. Vervolgens zag hij de patron op hem afkomen en die had niet bepaald de beste bedoelingen, dat kon hij zo wel zien. Hij wou al weer naar buiten gaan, de kou in, toen de man aan de toog zei: "Jef, laat die man nu" en tot Miel "Hé, man, kom er bij zitten en drink een koffie met mij want met z'n tweeën is minder eenzaam dan alleen." Onzeker keerde Miel op zijn stappen terug en nam plaats op het barkrukje naast de man. De man stelde zich voor als de Wiggen en terwijl hij twee koffie's bestelde nam Miel hem tersluiks op. Deze Wiggen was eerder klein van stuk, vooraan in de zestig, pretoogjes, jeans en dikke zwarte pull. Op één of andere manier kwam deze man hem vaag bekend voor maar hij slaagde er niet in hem thuis te brengen.

Toen de twee dampend hete koffie's op de toog stonden, kon Miel het niet laten om met beide handen het kopje vast te nemen en gulzig van het goddelijke vocht te slurpen. Hij verbrandde zijn tong maar de warme koffie kikkerde hem ongelooflijk op. De Wiggen zat hem geamuseerd te bekijken en zei: "Man hoe kom jij er voor en je stinkt uren in het rond. Wat is er met jou gebeurd?" "Zo", dacht Miel, "dat is weer eens wat anders, iemand die op de man af zegt waar het op staat". Hij aarzelde even voor hij antwoordde en zei toen: "Ik ben Miel, dakloos en enkele uren terug van de trein gegooid en dus wacht ik hier tot de vriezeman bij mij het licht definitief uitdoet." De Wiggen begon onbedaarlijk te lachen en Miel werd hierdoor wat kregelig want hij snapte niet wat hij voor grappigs gezegd had. Daar buiten was het bittere ernst. Maar voor hij iets kon zeggen zei de Wiggen: "Neen, Miel, dat is niet grappig maar de vriezeman komt deze nacht helemaal niemand halen, tenminste niet in dit stadje". Hij stond recht, rekende af en deed Miel teken hem te volgen wat hij ook deed want erger dan buiten kon het nergens zijn.

Ver stappen deden ze niet want ze stapten het hotel vlak naast het café binnen. Het was er rustig. Er liepen enkel een paar kelners rond en aachter de bar was iemand bezig glazen op te poetsen. De Wiggen deed Miel teken dat hij in de bar aan één van de tafeltjes moest gaan zitten en zelf stapte hij op de barman af. Hij praatte wat en de barman knikte ernstig van ja en verdween dan naar achteren. Ondertussen kon Miel zich maar niet van de indruk ontdoen dat hij de man kende uit een vroeger leven. Flitsen van beelden kwamen hem voor ogen maar te onduidelijk om er iets te kunnen van maken.Wat hem in dit hotel wel opviel was dat er een soort huiselijke warmte hing die hij in tijden niet meer gevoeld had en dat er niet de gewone muzak speelde maar muziek naar zijn hart van Stones, Beatles, Horses, Irish Coffee, The Moonlovers en nog veel meer. "Verdomme," dacht hij, "wat er ook gebeuren mag ik zit hier nu toch goed, lekker uit de kou en ik begin het al wat warmer te krijgen en die Wiggen blijft daar maar staan." Met de zalige muziek in zijn hoofd liet hij zich onderuit zakken in de zetel en doezelde weg.

Daardoor had hij niet gemerkt dat er weer een man achter de bar stond maar niet de barman. Het was duidelijk dat dit de eigenaar van het hotel was die in een geanimeerd gesprek gewikkeld was met de Wiggen. Na dat gesprek deed de man enkele telefoontjes en riep het aanwezige personeel bij zich. Het was duidelijk dat hij instructies gaf want al snel verdween iedereen naar verschillende kanten van het hotel. Zelf deed hij de deur van het hotel op slot en ook de Wiggen verdween.

Dan stapte de man op Miel af en schudde hem zachtjes wakker. Miel keek verdwaasd op en realiseerde zich toen weer waar hij was. "Meneer", zei een man die hij nog niet had gezien, "zou u zo vriendelijk willen zijn mij te volgen?" Miel was zo verbouwereerd dat hij enkel kon zeggen: "ja, maar waar naartoe?". "Maakt u zich geen zorgen." antwoordde de man en deed teken hem te volgen. Ze stapten een lift in en weer uit op de eerste verdieping. De man opende een deur en ze stonden in één van de hotelkamers. "Neemt u rustig de tijd om u op te frissen en verse kleren aan te trekken. Alles is hier voorhanden.", en hij verliet abrupt de kamer. Het enige wat hij nog zei was: "U wordt over een half uurtje beneden verwacht." Miel begreep er steeds minder en minder van maar deed toch maar wat hem gevraagd was. Wat had hij per slot van rekening te verliezen?

Na een klein half uurtje ging hij fris gewassen en geschoren en met nieuwe kleren terug naar beneden. Op die ene man na die hem naar die kamer gebracht had was het hotel nu helemaal verlaten. Ook van de Wiggen geen spoor te bekennen, het was alsof die in rook was opgegaan. De man bekeek Miel goedkeurend en zei: "Wilt u mij volgen?". Ze gingen door de bar en kwamen in het restaurant en daar was een tafel gedekt voor één persoon. "Neemt u plaats", zei de man, "het eten wordt zo opgediend en over een half uurtje ben ik er terug. Is de muziek naar uw zin?" Miel knikte en zei: "Dat zijn The Horses met Dream Song uit hun Fast Fingers album." "Een kenner", antwoordde de man en verdween.

Het eten was meer dan uitstekend en Miel liet het zich smaken alhoewel hij het moeilijk had om te geloven dat hem dit overkwam. Het was na iets meer dan een half uur dat de man terugkwam en vroeg: "Heeft het gesmaakt?". Miel antwoordde: "oh ja, meneer, heerlijk maar waar...wat..." maar voor hij verder nog iets kon zeggen zei de man: "Volgt u mij terug en zeg maar Peter".

Ze gingen een trap af en kwamen in een grote kelderruimte. Buiten zij tweeën viel er niemand te bespeuren. De man rommelde wat met een sleutelbos en opende toen een gecapitonneerde deur. Daar stonden ze dan, in de repitieruimte van één of andere groep. Dat was duidelijk want er stonden overal instrumenten en een volledige geluidsinstallatie. En er stond één stoel waar Miel moest gaan opzitten. Toen verdween Peter door een deur achteraan in het lokaal en de lichten gingen uit. Na een paar minuten floepten ze weer aan en daar stonden vijf heren van stand waaronder de Wiggen. In deze opstelling herkende hij ze meteen : Dit waren zijn helden, dit waren The Horses. Voor hij zich dat goed en wel gerealiseerd had barstte er een hemels rockend Masterpiece los. Er werd niks gezegd maar des te meer gespeeld. De jongens speelden alsof hun leven er van af hing. 'Woman in trouble', 'I'm alive', 'Lonesome Linda', 'Mystery horse', 'Rambling Pony', 'Train to Eternity', 'The Duke's Theme' en nog veel meer passeerden de revue tot de muziek zachtjes vervaagde en Miel niks meer hoorde.

De volgende dag in de vroege morgen werd door twee politiemannen voor het Heartbreak Hotel op de Markt van Durmeland het bevroren lijk gevonden van klaarblijkelijk een dakloze. De man had nog geprobeerd om het Heartbreak Hotel binnen te geraken maar dat was met de Kerst- en Eindejaarsperiode gesloten. Het was al de zesde dode sedert de harde vrieskou vorige week begonnen was. De regering beloofde al het mogelijke te doen om dit probleem op te lossen en deed een beroep op het mededogen van de bevolking voor deze mensen.

 

Misschien toch maar even over nadenken?

Is dit een mens?

Gij die veilig leeft

In uw beschutte huizen

Gij die 's avonds thuiskomt

Bij warme spijs en dierbare gezichten :

     Bedenkt of dit een man is

     Die werkt in de modder

     Die geen vrede kent

     Die vecht om een stuk brood

     Die sterft om een ja of een nee

     Bedenkt of dit een vrouw is

     Zonder haar en zonder naam

     Zonder herinnering aan wat was

     Met lege ogen en koude schoot

     Als een kikvors in de winter.

Bedenkt dat dit geweest is:

Ik beveel u deze woorden.

Grift ze in uw hart

Waar ge gaat waar ge staat

Bij het opstaan bij het slapen gaan:

Zegt ze voort aan uw kinderen.

     Of uw huis begeve u,

     Ziekte verlamme u,

     Uw nageslacht wende zich van u.

 

(Primo Levi)