Archief

Vandaag gezien in Lokeren: The cover ups of Alabama.

Johan Heldenbergh en Mieke Dobbels, acteurs en voor de gelegenheid ook countryzangers en muzikanten Patrick Riguelle, ja hij, Nils De Caster en Mario Vermandel (ook bekend van Lieven Tavernier) en Pol Depoorter brengen een onvergetelijke voorstelling. Alleen dit: Het verhaal kruipt onder je huid en blijft daar zitten.

Er zijn nog voorstellingen in Berchem, Genk, Leuven, Gent, Brugge, Roeselare...kijk maar eens op de site van Cie Cecilia. Koop een ticket en ga kijken. Je zal er geen spijt van hebben.

Een doordeweekse regenachtige middag ergens in Vlaanderen. Ik klap mijn boek dicht en verlaat het stationsbuffet. Op de stationsklok in de gang naar het perron is het precies 10 minuten voor het uur. Over precies 6 minuten vertrekt mijn trein. Ergens in het midden van de gang sla ik linksaf en op het einde van die gang ga ik rechts de roltrap op. Op het perron zegt een scherm mij in witte letters op een blauwe achtergrond dat mijn trein om 4 minuten voor het uur zal vertrekken vanop dit perron. Op dit moment staat op de sporen een andere trein die andere mensen naar ergens een andere plaats in Vlaanderen zal brengen. De walm van mazout slaat in mijn neus. Her en der op het perron staan en zitten andere mensen, jongens en meisjes, mannen en vrouwen. Ook zij wachten op een trein die hen naar hun bestemming moet brengen. Ik stap door naar helemaal achteraan het perron. Ik stap zover door tot er geen mens meer in mijn omgeving te bespeuren valt. Een stem vertelt mij dat de trein zo meteen het station binnen rijdt. Ik kijk langs de sporen en in de verte zie ik een stip die snel groter wordt. Met een rotvaart dendert de trein het station binnen en het is alsof hij nooit zal stoppen. Maar dan bedenkt hij zich en komt piepend en knarsend tot stilstand. In de allerlaatste wagon stap ik in en tot mijn tevredenheid stel ik vast dat niemand mijn voorbeeld volgt. In deze wagon zitten slechts een zevental andere mensen. Als ik hen voorbij loop kijken ze zelfs niet op. Ik installeer mij in een hoekje, zet mijn pet af en klap mijn boek open.

We zijn nog maar net vertrokken of een vrouwenstem zegt mij door de intercom dat ik op de trein zit naar een andere plaats in Vlaanderen dan deze. Ze zegt zowaar dat de volgende halte het station is waar ik moet uitstappen. Ze wenst mij verder nog een prettige reis, alsof ze het meent. Precies 10 minuten na het vertrek stopt de trein in het station van mijn bestemming. Ik klap mijn boek dicht, rits mijn jas dicht en zet mijn pet op. Ik stap af en merk dat er nog 5 mensen na mij uitstappen. Ik zet er stevig de pas in en haal nog 11 mensen in voor ik de trappen naar de uitgang afdaal. Dat betekent dat er nog 16 mensen na mij het station verlaten.

Ik neem het sleuteltje van mijn fietsslot om dat slot te ontsluiten. Ik stap op mijn fiets en begeef mij richting het leven.

Het is zover. Het is een feit, eindelijk. De tijd heeft mij ingehaald. Ik weet wel dat de tijd het uiteindelijk van alles en iedereen wint maar op het moment dat het mezelf overkwam stond ik er toch even stil bij. En vanaf nu zal de tijd seconde per seconde voorsprong nemen en zal ik de rol moeten lossen en op het eind zal de tijd mij genadig opwachten en mij meevoeren naar een tijdloze ruimte. Ik zal geen achtervolging op de tijd inzetten maar gewoon op mijn eigen tempo verder leven. Vanaf nu laat ik het gevecht tegen de tijd over aan al die lui die denken dat zij in een tijdloze tijd leven. Zij zullen nooit de rust en de vrede kennen die ik nu ervaar en dat is goed om later, als de tijd het ogenblik gekomen acht, volledig op te gaan in het vredige niets.

Maar ondertussen laat ik de tijd rustig voor mij uithollen wetende dat hij mij op het einde van de rit zal omarmen.

Ik herinner mij niets meer over de zomer van het jaar 1958. Ik was zes toen en op één sptember zou ik naar de grote school vertrekken. Ik denk dat de meeste jongetjes leerden lezen en schrijven in het dorpsschooltje maar voor mij hadden mijn ouders andere plannen. Ik werd in een nonnen-internaat geplaatst. School, klooster en internaat domineerden, samen met de kerk, het slaperige dorpje in het hart van de Vlaamse Ardennen. Toen ik er onlangs terugkeerde leek de tijd er stilgestaan te hebben. Alleen zijn klooster en internaat nu omgebouwd tot een soort woonerf en zijn de nonnen verdwenen. Enkel een versleten bordje achteraan in de kerk herinnert nog aan vroegere tijden. Het is alsof het dorp heel die klooster- en nonnenperiode uit zijn geheugen wil bannen. Is het schaamte om alles wat daar binnen die kloostermuren gebeurde? Of is het gewoon slordig omspringen met de eigen geschiedenis?

Het was in elk geval zo dat ik daar op één september 1958 werd afgeleverd om er de volgende zes jaren het grootste gedeelte van mijn tijd te slijten. Door de week zou de korte broek en de nylonschort mijn tenue worden en op zondag werd ik in een matrozenpakje gestoken. De eerste uren van die eerste september leken de zusters mij wel vriendelijke wezens, tenminste toch voor de korte tijd dat ook de ouders in de buurt waren. Maar hoe een kind zich kan vergissen bleek al snel eens de laatste kinderen afgeleverd waren en alle ouders weer waren vertrokken naar hun o zo belangrijke bezigheden waar geen plaats voor kinderen was.

Ik vond het een beetje raar dat de nonnen met mekaar in een vreemde taal converseerden. Dat bleek Frans te zijn. Even vreemd was het dat er geen sprake was van een bende joelende en spelende kinderen. Vanaf de eerste dag zou en moest er discipline zijn. De regels waren barbaars en werden strikt toegepast. De nonnen vonden er een sadistisch genoegen in om zoveel mogelijk lijf- en andere straffen uit de delen. Enige vorm van protest hielp niet want niemand hoorde ons. Sommige kereltjes plasten uit protest of uit schrik gewoon in bed. De nonnen toonden echter geen enkele vorm van mededogen. De "beddepisser" werd voor de ganse school genadeloos te kijk gezet met de natte lakens op het hoofd.

Zowat alles waar een jongetje beter van wordt was verboden. Praten was uit den boze tenzij de non van dienst uitdrukkelijk haar toestemming gaf. Met zijn tweetjes over de speelplaats wandelen mocht niet want daar was de duivel mee gemoeid. Met de armen gekruist over de borst en boven de lakens slapen moest. 's Nachts gebruik maken van het toilet was streng verboden. Lachen en spelen mocht enkel op bevel. Kortom alles was verboden. Ons leventje stond volledig in het teken van God, Jezus, de Moeder Maagd, Onze-Live-Vrouwke, het Heilig Hart en daaraan verbonden alle andere heiligen en bijna heiligen. De kapel van het klooster en de dorpskerk vormden het epicentrum van ons bestaan en dat voor zes lange jaren.

(wordt vervolgd)

Ongeveer 30 jaar geleden heb ik voor het eerst Houtekiet van Gerard Walschap gelezen. Toen vond ik het gewoon een goed boek. Nu bij herlezing van dit in 1939 geschreven boek, vind ik het een meesterwerk. Echt een aanrader voor al wie begaan is met het lot van de maatschappij.

In één woord : GRANDIOOS!!!!!