Archief

De eindejaarsperiode komt er alweer aan. De koopgekte zal weer in alle hevigheid toeslaan. De producenten van allerlei nutteloze, overbodige prullaria zetten ons nog net niet het mes op de keel om toch maar te consumeren. Alhoewel het dit jaar voor een pak mensen heel wat minder zal zijn want de crisis begint zich meer en meer te manifesteren. Duizenden jobs zijn al verloren gegaan.

De kerstboodschap die er één zou moeten zijn van peis en vrede en goede wil geldt duidelijk niet voor de kapitalisten want zij zetten hun oorlog om hun systeem te redden onverminderd voort, Kerstmis of niet. Zoals de zaken er nu voor staan is het een voor hen op voorhand gewonnen oorlog want de arbeidersklasse laat zich tot nu toe weerloos naar de slachtbank leiden. Nochtans is het precies die arbeidersklasse die er voor zorgt dat de renteniers en de kapitalisten hun luxeleventje ongestoord verder kunnen zetten. Wordt het eens geen tijd dat wij allemaal samen eens gaan beseffen dat de grote heren met de dikke sigaren zonder ons niks, maar dan ook niks te betekenen hebben.

Laten we dit jaar van Kerstmis een feest van verzet maken. Verzet tegen de grenzeloze hebzucht en de mateloze uitbuiting, verzet tegen de armoede die ook in ons land steeds harder toeslaat, verzet tegen de arrogantie en zelfgenoegzaamheid van de machtigen die denken zich alles te kunnen permitteren.

Om de betreurde Wannes Van de Velde te parafraseren : "Kerstmis is meer dan die dag dat ze niet schieten".

We zijn vandaag 7 december en het is precies 9 dagen geleden dat ik hier nog iets geschreven heb.

Dat was een bewuste keuze. Naar mijn smaak werd mijn blog iets te populair. Op een bepaald moment was dit blog zelfs de elfde populairste blog in zijn categorie. Toen ik dit zag sloeg de schrik mij om het hart. Ik zag mij al als Piet Populair en dat is nooit de bedoeling geweest. Dus dacht ik : even een time-out en de hype waait vanzelf wel over. En zo geschiedde. En dus ben ik er nu weer helemaal klaar voor.

Mijn lieve lezertjes zullen over een paar dagen weer volop kunnen genieten van de volgende aflevering van mijn "roman fleuve". Ik beloof jullie dat het er eentje wordt dat zal beklijven.

De lieve lezertjes die zich aan die roman ergeren, kunnen en mogen zich alvast voorbereiden op nog meer ergernis.

Even een mededeling : Al wie iets wil te weten komen over verliefdheid en liefde op oudere leeftijd moet beslist Wolke 9 van Andreas Dresen bekijken. Wees er snel bij want erg lang zal deze film waarschijnlijk niet lopen want het is niet wat je noemt een commerciële prent.

Momenteel valt er weinig te melden uit het echte leven. Ik ben een gelukkig mens. De hele rotzooi uit het verleden heb ik netjes achter mij gelaten. En meer dan ooit is het leven meer dan de moeite waard. Voor het eerst in jaren hebben de donkere dagen waarin we nu beland zijn, geen vat op mij. Al maanden schijnt bij mij volop de zon met slechts heel af en toe eens een wolkje dat het zonlicht heel eventjes tegenhoudt.

Vroeger, in een vorig leven, geloofde ik niet dat de mens zijn geluk zelf kan maken. Deze mening moet ik herzien want ik ben het bewijs dat het kan. Gooi alle ballast overboord, ontdoe je van mensen die je negatief beïnvloeden, doe niet mee aan de ratrace en omring je met mensen die echt om je geven. Al wie dit doet is al een heel eind op de goede weg.

En geloof me : Geld speelt hierbij geen enkele rol. Ik ben het levende bewijs. Ik heb een materieel relatief comfortabel leventje gedag gezegd om eindelijk mijn eigen weg te volgen en dit met net genoeg geld om te overleven.

Ik zal wel nooit vrede hebben met deze harde, wrede wereld maar mijn eigen kleine wereld ziet er helemaal anders uit dan die grote wereld. Voor mij is dat de perfecte uitvalsbasis om die steeds harder wordende wereld te bekampen.

Al wie zegt dat mijn wereld niet de echte wereld is, vergist zich schromelijk want ik leef elke dag weer in die wereld en ervaar hem als zeer echt.

Ik weet dat er mensen zijn die mij verafschuwen omdat ik deze stap gezet heb maar dat zijn net die mensen die opgesloten blijven zitten in hun wereldje van angst, nijd, frustraties, materialisme en kleinburgerlijkheid.

Ook aan die mensen zeg ik : Bedankt dat ik jullie ooit gekend heb want jullie hebben me flink geholpen om de stap naar de echte vrijheid te zetten en ik zou zeggen : Probeer het ook eens, gooi die ketenen af en proef van de echte vrijheid.

Ik krijg nogal wat reacties op mijn "roman fleuve". De meeste zijn zeer positief en anderen wat kritischer, waarvoor dank.

Ik heb echter ook één zeer merkwaardige reactie gekregen, duidelijk door iemand geschreven die amper weet hoe een boek er uitziet laat staan dat hij/zij er al ooit ééntje gelezen heeft. Misschien voelt deze mens zich persoonlijk aangesproken maar dat zal dan louter toeval zijn.

Bovendien is het zo dat scheldproza, inhoudloos gezwam en doodsbedreigingen niet op deze blog thuis horen.

Dus beste anonieme lezer : als je nog eens reageert doe dat dan aub in stijl dan maak je kans om je reactie geplaatst te zien.

Kijk eens naar mij. Wat zie je? Een mens? Ja, waarschijnlijk wel een mens. Heeft die mens behoefte aan warmte, liefde, begrip...? Ja, ik denk het wel. Ziet die mens er gelukkig uit? Is die mens gelukkig? Ja, ik denk het wel zelfs al heeft hij het enorm moeilijk om zich in deze wereld staande te houden. Een wereld vol haaien, vol goudzoekers, vol hebbers...een wereld die de zijne niet is.

Maar bestaat zijn wereld dan wel? Ja, toch wel. In zijn hoofd, in zijn hart leeft hij in een wereld zoals hij die wil. En ook, hier en daar zijn er toch nog mensen die ook in die wereld, zijn wereld, leven. Soms is hij cynisch, sarcastisch zelfs maar toch blijft hij geloven dat zijn wereld en die van die enkele anderen uiteindelijk ook de wereld zal worden van die velen die nu leven zonder te beseffen dat ze leven.

Bij dit soort mijmeringen moest hij altijd denken aan de man die marionetten maakte en die hem zei : "Kijk eens, zie je ze daar allemaal lopen. De ene helft is dood en de andere weet niet dat het leeft". En zo was dat maar net.

Karine en Maurice

Terwijl René zich voorbereidde op een leuke en een minder leuke ontmoeting, maakte Karine zich klaar om te vertrekken naar haar winkeltje in het donkere steegje in de stad. Zwaar tegen haar zin, dat wel. Deze winkel was een vergiftigd geschenk van Godelieve en Guillaume, haar ouders. Nou ja, geschenk...maar dan wel een zeer duur. Ze had echter niet kunnen weerstaan aan de zware emotionele chantage die Godelieve op haar toegepast had. Haar moeder, die meer dronken dan nuchter was, had haar hele trukendoos boven gehaald en dat was niet minnetjes. Maar ze zat er nu mee opgescheept en zaak was om er zo snel mogelijk weer van af te geraken. Maar dit was wel makkelijker gezegd dan gedaan. Zeker omdat Karine zelf ook niet van de slimsten is en haar man Maurice ook al niet. Die kon amper lezen en schrijven maar dacht van zichzelf dat hij het warm water had uitgevonden. Mo, zoals hij zich graag liet noemen, was een aartsconservatieve belgische moslim die bij het zien van een glimlachende vrouw al bijna moest kotsen. Ook Karine, volgzaam en zwak als ze is, had haar man dan maar in het geloof gevolgd.

Maar zoals het past in zo goed als alle religies gold ook bij Karine en Mo het motto van luister naar mijn woorden maar kijk zeker niet naar mijn daden. Zij ontkenden het in alle toonaarden maar feit is dat zij het verwerven van materieel bezit hoog in het vaandel voeren. Mo verdeed zijn tijd met prutsen aan brommers door van drie wrakken één wrak te maken en dat vervolgens te verlappen aan één of andere sul. De overblijvende onderdelen spaarde hij op om ze dan later, wanneer hij zijn handeltje in het diepe zuiden zou hebben, te verpatsen aan nog grotere sukkels dan hijzelf.

En Karine, die wist zelfs niet dat ze leefde. 23 was ze maar met de mentaliteit en het uitzicht van iemand van 95. Geen hersens, geen karakter, zeer volgzaam ; kortom Guillaume teruggekomen. Al wie in haar winkeltje binnenkwam zag een troosteloos, zielig hoopje mens zitten zonder enige uitstraling, zonder enig enthousiasme.

Natuurlijk, het kind kon er niet veel aan verhelpen. Wat zou je ook verwachten met Godelieve en Guillaume als ouders. Zij en vooral dan Godelieve hadden er alles aan gedaan om Karine te maken zoals ze was. Ze waren cum laude in hun opdracht geslaagd. En zo hadden zij het voortbestaan van een onmogelijke familie verzekerd.

"Adem mijn adem", zei ze en ze kuste hem hartstochtelijk. Op de achtergrond hoorde hij Fats Domino zingen Ain't that a shame. "Oh, neen Fatsy, dit is helemaal geen schande. Je zit er vreselijk naast."  Dat dacht hij en hij beantwoordde haar kus al even hartstochtelijk. 

"Voel mijn warmte", zei ze en ze leidde zijn hand naar het warmste plekje van haar lichaam. Op de achtergrond hoorde hij The Beatles zingen Hapiness is a warm gun. "Oh ja jongens, jullie slaan de nagel op de kop." Dat dacht hij en hij leidde haar hand naar dat deeltje van zijn lichaam dat er nu helemaal uitzag als de schietensklare loop van een geweer.

"Ik leid je naar de schietstand", zei ze en ze leidde hem er feilloos naartoe. Op de achtergrond hoorde hij Tim Hardin zingen How can we hang on to a dream. "Oh ja Tim, dit is een droommaar dan eentje die echt is en die zal duren zolang hij duurt" en hij richtte de loop van zijn geweer en schoot. De geluidsexplosie die met dat schot gepaard ging was zo alles overweldigend dat hij en zij één moment lang volledig bedwelmd raakten en ze deden dat in mekaars armen.

En zij hoorden John Miles zingen Music was my first love and it will be my last en daar konden zij beiden verder mee.

Voelen Kussen Kijken Praten Smaken Pakken Wat kan je vandaag Dat je gisteren niet kon? Wat kan je morgen Dat je vandaag niet kon?

Voor al de lieve en minder lieve lezertjes die al dachten dat deze sage een stille dood gestorven was, hier komt aflevering vijf.

René

Maandagmorgen. René ontwaakt uit een onrustige slaap. Hij opent zijn ogen en sluit ze meteen weer. Het zonlicht dat door het raam naar binnen valt doet te veel pijn. En ergens diep achter in zijn hoofd is een mannetje naarstig met een hamer aan het werk. Voorzichtig laat hij zich uit bed rollen. Als hij probeert rechtop te staan protesteert ook nog zijn maag. Met veel moeite sleept hij zich naar de keuken en zet zijn eerste kop koffie voor deze morgen. Het bittere goedje kikkert hem op. Eigenlijk zou hij de krant van de deurmat moeten rapen maar dat lijkt hem op dit ogenblik iets te veel moeite. Heel geleidelijk aan komen ook zijn hersenen weer tot leven en de herinnering aan gisterenavond komen naar boven.

Wat was dat nu weer met dat telefoontje? Ah ja, die grap van één of andere tuttebel uit Zuregem. Zijn mobieltje lag voor hem op de tafel en hij beluisterde het bericht nog een keer. En, godverdomme, plots wist hij weer wie die Vera wel was. Hoe kon hij dat gisteren zo over het hoofd zien? Hij kreunde en vervloekte zichzelf en al het bier dat hij naar binnen gekapt had. Natuurlijk het was Vera, de mooie dame uit de Kleine Uilstraat in Zuregem. Met dat klotewijf had hij een korte maar hevige verhouding gehad. Nou ja, laat ons zeggen dat het eerder een neukrelatie geweest was. Bij hem had ze alleszins geen onvergetelijke indruk nagelaten anders had hij zich haar ook wel in zatte toestand herinnerd. Het enige dat hij nog wist was dat er een eind aan de affaire gekomen was omdat hij haar klote-laptopje wou gebruiken om zijn mails te bekijken. Om één of andere voor hem onduidelijke reden was dat verboden terrein en zij was in alle staten toen zij merkte dat hij op haar laptop zat en niet op haar.

Maar goed, zij wou hem vanavond zien? Wel, ze zou hem vanavond zien en ze zou het verdomme geweten hebben ook! Het lef, om hem zo uit te dagen. Maar dat waren zorgen voor vanavond. Wat zou hij vandaag eens gaan doen? Toen herinnerde hij zich dat hij om twee uur een afspraak had met Mia in het Mokahuis. Leuke meid, overigens die Mia en clever ook. Zij zou hem helpen bij het opzetten van een groot evenement rond foto's van een hier onbekende maar steengoede Zuid-Amerikaanse fotografe. Ze was goed met woorden en acteren kon ze ook al. Hij keek uit naar de ontmoeting met haar al was het maar om weer eens een gesprek op niveau te kunnen voeren. Hij bedacht dat hij terloops, terwijl hij toch daar in de buurt was, de ruiten van die kutwinkel van Karine Kaka (want zo noemde hij de dochter van zijn broer Guillaume, om haar te onderscheiden van Karine Pipi wiens heuveltjes hij eens tot leven had gebracht maar dit geheel terzijde en niet ter zake doende) eens ingooien. Ja, dat was een goed idee en het zou eindelijk eens wat leven brengen in dat donkere straatje.

Zo gezegd, zo gedaan. Voor deze gelegenheid moest hij zijn Australische laarzen en hoed hebben. In het vooruitzicht van enige actie op deze anders doodgewone maandag, begaf hij zich op pad, richting Mokahuis.

 

deze woorden schrijf ik voor jou
vreemdeling
bewaar ze in je binnenzak
en wees er zuinig mee
opdat je ze kan proeven op je eenzame tocht

deze woorden schrijf ik voor jou
vreemdeling
bewaar ze waar geen mens ooit komen zal
droog ermee je bittere tranen
op deze reis zonder doel noch reden

in een wereld ver weg van de jouwe
vliegen nachtvlinders
als vaag geschetste dromen
hun laatste adem tegemoet

je schrijft me je tranen
van duurzaam goud
regen maakt mijn hoofd leeg
dierbare vreemde

vul je longen met de
kale ochtenddauw
en proef op je lippen
druppeltjes dromen

           (Kim Snauwaert)