Archief

Het is lang geleden dat ik nog iets verteld heb over mijn project. Nu ja, dat betekent natuurlijk niet dat er niks beweegt. Eindelijk zijn alle vergunningen in orde en nu zijn we bezig aan een zoektocht naar plaatselijke mensen die nog wat dingen voor ons kunnen regelen. Zelf ben ik ook begonnen aan een taalcursus want van dat lokale taaltje daar begrijp ik geen gebenedijd woord. Maar goed, de dingen beginnen steeds concreter te worden en we zien dat het goed is. Laat de storm in kapitalistenland dus maar woeden.

Er is crisis in de wereld van het kapitalisme. Ik zou blij moeten zijn ware het niet dat de zuurverdiende centen van een massa mensen in gevaar zijn. En nu meten de regeringen, dus de staat dus wij, bijspringen en dat betekent doodeenvoudig dat wij met z'n allen het gelag zullen moeten betalen. En dat allemaal omdat in de VSA een boel mensen hun hypothecaire lening niet meer kunnen terugbetalen. En wie treft schuld? Wie heeft die slechte kredieten verstrekt? Juist, ja : de banken en verzekeringen. Meteen ging de bal aan het rollen. De beursjongens verloren het vertrouwen in de banken en meten kelderden de aandelen en dus ontstond er paniek en mensen wilden hun spaarcentjes terug.

Het enkele jaren geleden heilig verklaarde monetair systeem blijkt dus ook al een luchtbel te zijn. Maar natuurijk hebben allemaal die blitse jongens en meisjes aan de top hun schaapjes al lang op het droge. Allemaal die o zo knappe koppen hollen nu van hot naar her om te redden wat te redden valt. Alleen vrees ik dat we nog maar aan het begin van een allesomvattende crisis staan waarbij de grote massa zal geslachtofferd worden.

Wordt het nu eventjes geen tijd dat links, en dan beoel ik niet alleen de links georiënteerde politieke partijen maar breed links, met een geloofwaardig alternatief op de proppen komt? Wordt het geen tijd dat de goeie ouwe Marx weer eens uit de kast gehaald wordt? Wordt het geen tijd dat de mensen eindelijk eens de waarheid verteld wordt? Wordt het geen tijd dat er eens klaar en duidelijk gesteld wordt dat heel ons systeem er enkel op uit is om een zeer kleine elite stinkend rijk te maken?

Het is de hoogste tijd dat al wie het hart op de juiste plaats heeft zich laat horen en dat ongebreidelde kapitalisme een krachtig halt toeroept!

Ons project neemt meer en meer concrete vormen aan. Deze week naar het ministerie van Buitenlandse Zaken geweest voor een aantal inlichtingen en documenten. Ik moet zeggen dat de ambtenaren daar bijzonder behulpzaam waren, zeker als je weet dat het hier om een niet-maatschappij bevestigend project gaat. Eén van mijn partners heeft dan weer prospectie gedaan in de stad waar wij ons gaan vestigen en ook dat ziet er goed uit. Ook het weinige geld dat we nodig hebben is al in ons bezit. Het is nu wachten op de nodige vergunningen. De aanvragen hiervoor moeten we nog indienen. We zullen eerst nog eens moeten brainstormen over hoe we de zaken precies gaan formuleren.

René

"Je wordt geboren en daar begint het gedonder al", zei René, meer tegen zichzelf dan tegen de andere eenzame drinker aan de toog van café Binnenbeen. Hij vervolgde : "Het enige dat je kan is bleiten maar een familie krijg je er al meteen bij ; een vader en een moeder en in mijn geval nog wat broers op de koop toe." Hierbij trok hij een gezicht alsof hij ieder moment zou moeten braken. "Jeanine, geef er ons nog één dan drinken we op ongewenste familie" en hij verviel in een toestand waarbij woorden overbodig waren.

Een stuk of vijf pinten later en in ietwat benevelde toestand trok hij naar huis. De straten van de stad waren leeg op dit uur en bovendien regende het. Dat maakte er zijn humeur niet beter op. In zijn appartement was het kil en donker en zonder het ligt aan te steken startte hij zijn computer op. Hij opende zijn mailbox en naast de gebruikelijke rommel was er toch één bericht dat zijn aandacht trok. De mail kwam van een zekere Vera en die woonde in de Kleine Uilstraat in Zuregem. Zij sommerde hem zomaar om naar haar toe te komen. Eerst dacht hij dat het hier ging om een grap maar toen zag hij het telefoonnummer. Hij keek op de klok en zag dat het al voorbij middernacht was. "Wat dan nog", dacht hij, "als die Vera mij zo een brutale mail mag sturen dan mag ik haar wel op dit uur bellen". Hij voegde de daad bij het woord en tikte het nummer in op zijn mobieltje. Het was net of zij zat te wachten op zijn telefoontje want bijna onmiddellijk werd er opgenomen en een wat zwoele vrouwenstem zei : "Ik ben Vera en jij bent Meneer René. Jij kent me niet maar ik ken jou wel en ik verwacht je morgenavond om acht uur stipt bij mij thuis. Het adres staat, zoals je gelezen hebt, in de mail. Kom zeker niet te laat." en zij haakte in. Verbouwereerd staarde René naar zijn GSM en hij belde haar opnieuw en opnieuw. Het enige wat hij te horen kreeg was De laatste trein naar M van Lieven Tavernier, één van zijn lievelingsliedjes. Zou dit toeval zijn of kende zij ook zijn muzikale smaak? "Nu ja, ik zie en hoor het morgen wel. Het zal wel één of andere grap zijn" mompelde hij in zichzelf. Hij kleedde zich uit en stapte in bed maar hij kon moeilijk de slaap vatten. Die brutale Vera uit de Kleine Uilstraat in Zuregem bleef maar door zijn hoofd spelen. Hij besloot haar morgen eens een lesje in arrogantie te geven en met die gedachte viel hij uiteindelijk in een onrustige slaap.

Vanaf nu zullen jullie, op onregelmatige basis, hier een soort soap of roman fleuve of noem het zoals je wil, kunnen lezen. De eerste aflevering volgt één dezer dagen en het verhaal is volledig ontsproten uit mijn zieke brein.

Dus : Gelijkenissen met bestaande toestanden en/of personen berusten op loutere toevalligheden. Misschien zullen sommigen onder jullie zich aangesproken of zelfs geschoffeerd voelen maar dat moet dan maar.

Tot binnenkort!

Er heerst een zalige drukte in mijn leven. Alleen jammer dat het schrijven er een beetje bij inschiet. Maar zoals men in het Frans zegt : "First things first".

Ik ben heel veel op stap geweest voor mijn nieuw project en het ziet er alsmaar beter uit. De mensen met wie ik samenwerk zijn ook zeer enthousiast. Alles gaat zijn gangetje en wij denken over enkele maanden alles rond te hebben. Wij nemen dus rustig onze tijd en gaan niet over één nacht ijs. Het enige dat ik nu al kan verklappen is dat ons project op vrij korte termijn zelfbedruipend moet zijn.

Volgende keer onthul ik terug een ietsje meer.

Als ik schrijf over een buitenlands project dan heb ik het niet over ergens op mijn luie krent gaan zitten maar dan gaat het over een goed doordacht socio-economisch plan. Overigens zal het geen realisatie worden van mij alleen maar is het in samenwerking met een aantal echt betrouwbare mensen die ik al vele jaren ken en die ook op een doordachte manier van aanpakken weten. Bovendien is het ons niet te doen om snel poen te scheppen maar zijn het plannen die passen in onze collectivistische, anarcho-communistische opvattingen. Dus, wie goed leest zal begrijpen dat je van zoiets nooit rijk zal worden. Of het plan zal slagen of falen hangt totaal niet af van het feit of er al dan niet geld ingepompt wordt. Een beetje mist spuiten mag in dit geval wel, dat is juist het leuke van de hele zaak. Voorlopig is dit wat ik kwijt wil en beetje bij beetje zal het mysterie (waw, wat een woord voor iets zeer banaal) wel ontrafeld worden. Alleen moet en mag niemand denken aan één of ander exotisch land of iets spectaculairs. Het gaat echt wel om iets zeer kleinschalig in een al even kleinschalig land. Dus, gras dat elders groener is dan hier? Ik denk er nog niet aan want waar men ook gaat of komt, overal is er groen gras en verdord gras...

Ik schaam me dood omdat ik deze blog zo verschrikkelijk verwaarloosd heb. Maar er zijn verzachtende omstandigheden. Al mijn projecten lopen als een trein en dan vooral mijn buitenlandse plannen. Ik kan er nog maar weinig over zeggen maar dat het zal inslaan staat buiten kijf. Ik ken zelfs een aantal mensen die stikjaloers zullen zijn. Zij dromen al hun hele leven over "het" buitenland maar zullen het nooit realiseren. Dromen omzetten in werkelijkheid, dat is de kunst. Dus, beste lezertjes, vergeef me als de berichten niet zo snel komen maar wees maar zeker dat ik jullie op de hoogte zal houden van hoe het er in zonniger oorden aan toe gaat.

Mijn leven zit nu wel echt in een stroomversnelling. Alles gaat razendsnel. Dit bewijst maar weer eens dat een mens nooit mag stoppen met dromen want als de wil er is dan kunnen dromen gerealiseerd worden. Ik heb blijkbaar veel te lang vertoefd in ongezonde middens waar dromen taboe waren en waar kleinzieligheid, valse godsdienstbeleving, afgunst, nijd en achterdocht de plak zwaaien.

Ik wist best dat er ook een andere wereld bestaat want heel lang geleden heb ik al eens in zo een wereld geleefd maar door eigen zwakheid, misplaatste liefde en verkeerd verantwoordelijkheidsgevoel ben ik terechtgekomen in een milieu dat het mijne niet was en nooit zal zijn.

Blijkbaar ben ik voor een aantal mensen nog altijd een zeer interessant persoon want mijn doen en laten wordt door hen met argusogen gevolgd. Hebben zij dan niet voldoende aan hun eigen problemen en aan hun eigen leven dat zij ook nog het leven van anderen moeten volgen. Ach, het zijn sukkels die de pedalen verloren zijn en allerlei hulpmiddelen nodig hebben om zich goed te voelen.

Ik zou zeggen : Live a life! 

Het is alweer een poosje geleden dat ik nog iets van mij heb laten horen maar het is dan ook razend druk geweest. Op een paar weken tijd verhuizen, een internationaal project opstarten, een winkel opstarten en studeren ; dat is geen sinecure.

Als je dan ook nog geconfronteerd wordt met een hoop tegenkanting dan wordt het extra moeilijk natuurlijk. Maar die tegenkanting geeft mij precies de drive om er keihard tegenaan te gaan en om al diegenen die het slecht met mij voorhebben een poepje van eigen deeg te laten ruiken. Allemaal spartelen ze als vissen op het droge.

Eindelijk heb ik de vrijheid veroverd waar ik al een leven lang voor knok en dat voelt goed. Ik heb mij eindelijk volledig kunnen onttrekken aan een benepen, bekrompen milieu waar angst en achterdocht heerst.

Ik prijs mij gelukkig dat ik geen rekening meer hoef te houden met al die hypocrisie, met al die mensen vergeven door alcohol, door een valse godsdienstbeleving, door schijnheiligheid en door kleinburgerlijkheid.

Voor die velen is het leven een last maar voor mij is het leven een feest.