Mengelmoes
Spring eens binnen
Gedicht ; Vechtend
Hier nog een gedichtje dat mijn dochter als kind schreef in het ziekenhuis:
Vechtend
Tegen de kolkende zee
Tegen de stroom in.
Vechtend
Tegen de draaiende wind
Wapperende haren
Vechtend
Voor een beetje zon
Hoop!
Ann De Moor
Gedicht ; Angst
Hier een versje van mijn dochter over hoe een kind zichzelf bang kan maken.
Angst.
De wind ruist door de straten.
Ik ben alleen gelaten.
De bliksem flitst door het huis.
Een griezelfilm op de buis.
De regen tikt tegen de ruit.
De wind die fluit.
Ik hoor gelach en gekreun.
Vanachter in het huis een dreun.
Overal is iets te horen.
Overal worden monsters geboren.
Eén zit er in de kast,
Een ander in de mast.
Eén kruipt er in de boom.
Oo, was dit maar een droom.
Ik hoor iets aan de deur,
Geritsel en gesleur.
Een man in een zwarte jas.
Stel je voor dat het dracula was.
Mijn hartje klopt snel.
Daar gaat de bel.
De deur gaat open,
…ik zal maar hopen…
“Hallo, wie is er daar ” ?
“ ’t Is niets m’n kleintje ,’ t is mama maar .”
Ann De Moor
Gedichten Ann
Gedichten Ann De Moor
Vele van mijn trouwe bezoekers hebben al meermaals gevraagt wanneer mijn dochter nogeens gedichtjes schrijft . De gedichten van haar die ik tot hiertoe op mijn blog heb gezet zijn allemaal gedichtjes die zij schreef als kind en tiener en waren daarom ook in mijn bezit , maar de gedichten die ze als volwassen vrouw heeft geschreven lost ze niet .
Haar uitleg daarvoor is “ ze zijn te zwaarmoedig” ik denk eerder dat ze niet wil dat ik haar diepste zieleroersels lees .Zal toch nogmaals proberen er enkele los te krijgen .
Zo nu zijn jullie op de hoogte en laat ons hopen dat ze er een paar geeft ( want nu heeft ze mijn nieuwschierigheid natuurlijk geprikkeld .
Gedicht
.
Gedicht
Er komt nu voor een poos misschien
aan 't venster van je dagen
wat minder zon naar binnen zien
dan je wel kan verdragen
maar met een glimlach die geneest
veel meer dan medicijnen ...
zal zij , terug van weg geweest ,
straks volop weer verschijnen .
Jos van der Veken
Gedicht ; Ziekenhuis
Ik lig er eenzaam en alleen ,
Het is namelijk voor mijn been .
Ik krijg natuurljk wel bezoek
En als ik me verveel lees ik een boek .
Hier is een T.V.
Dat valt dan wel mee .
De verpleegsters zijn heel lief
En nu eindig ik mijn brief .
Maar toch vind ik het niet fijn
Om in een ziekenhuis te zijn .
Maar nu ben ik wel iets vergeten dat mami heeft verteld
En daar ben ik erg goed mee gesteld .
“ Hierna mag ik naar huis
want dan is alles weer pluis .”
Maar toch vind ik het niet fijn
Om in het ziekenhuis te zijn .
Hierna ben ik weer op vrije voet ,
Dat geeft me weer wat moed .
Maar toch vind ik het niet fijn
Om in een ziekenhuis te zijn .
Ann De Moor , 1984
Gedicht ; Dieren en mensen .
Ik hou o zo veel van dieren
het geeft niet wat : olifanten of mieren .
Ze kunnen toch zulke schattige snoetjes trekken .
En dan die vogels met al die rare bekken .
Het doet er niet toe wat .
Ik ben niet bang voor een muis of een rat .
Een haas , een kameel , een giraf of een konijn
ik vind ze allemaal even fijn .
Maar het doet me pijn
dat de kinderen honden en katten plagen
en dat de volwassen mensen op beren en zeehonden jagen .
De dieren vinden dat heus niet fijn
dat mensen zo afschuwelijk zijn .
Ann De Moor ; 1988
Gedicht Een plekje heel apart
.
.
Gedicht: De wens van meneer banaan
Er was eens een banaan met één vurige wens ,
hij wilde zo graag eens naar de maan .
Hij zei tot zijn vriendin die behoorde tot de gepruimte :
" o , ik wil zo graag eens naar de ruimte . "
Na één week in de schaal
verspreide zich het verhaal
van de banaan die zo graag naar de maan wou gaan .
Alle fruitjes lachten hun eigen krom .
Wat was die banaan toch dom .
Hij had alleen maar even uit zijn vel te schieten
en hij kon eeuwig van de stilte op de maan genieten .
Ann De Moor , 1989
