ROZEMARIJN ZELF GEMAAKTE GEDICHTJES UIT HET LEVEN EN EEN DOSIS HUMOR OP ZIJN TIJD.
05-02-2012
Schaatsen....
Vroeger stond ik ook op schaatsen Toen waren ze gemaakt van hout Maar als ik ze kreeg ondergebonden Jemineetje brrr, wat had ik het koud Mijn handjes voelden als bevroren Ik wilde alleen nog terug naar huis Met een ijspegel aan mijn neusje Rende ik snel naar mijn warme thuis Moeder begreep het gelukkig wel Ze zei: mijn kind, ach goeie genade Da's niks voor jou mijn kleine prul En maakte lekker warme chocolade Nu zie ik van achter mijn keukenraam De kinderen genieten op de sloot Maar ik waag me er niet meer aan Ik zou weer klunzen als een idioot
Mijn hooggehakte rode schoentjes Ze staan op zolder in een kast Ik heb ze altijd trouw bewaard En menigmaal nog aan gepast Zo vaak gedragen, erop gedanst Dat is voorbij, het gaat niet meer Met weemoed denk ik eraan terug Heimwee naar vroeger doet soms zeer Toch zijn die mooie rode schoentjes Mij nog altijd heel veel waard Stiekem trek ik ze nog eens aan Gelukkig dat ik ze heb bewaard Misschien heeft iedereen wel iets Wat op zolder is weggeborgen Als je er nog eens naar kijken kunt Verdrijft het eventjes alle zorgen
Mensen oordelen vaak veel te snel Dan denk ik, ken je me eigenlijk wel Je weet niet eens wat ik bedoel Kent mijn verlangens niet en gevoel Luister ook eens naar wat ik zeg Wuif het niet met een glimlach weg Het verleden dat vergeet je maar gauw De mening die telt is die van jou Naar mijn mening wordt niet gevraagd Terwijl het mij nog dikwijls plaagt Verbeeld je niet alles beter te weten Dan heb ik liever dat je me zult vergeten Met mensen als jij kan ik niets beginnen Je zult wat anders moeten verzinnen Ik wil niet meedoen voor spek en bonen Maar wel mijn emoties mogen tonen Accepteer me zo of anders maar niet Want onbegrip bezorgt slechts verdriet
Het kind in mij wil ik niet kwijt Dat nog in dromen kan geloven Zo af en toe duikt ze wel onder Maar komt altijd toch weer boven De weg naar de volwassenheid Was voor haar oneerlijk zwaar Met hulp van 'engelen' op haar pad Kwam het uiteindelijk voor elkaar Nu ben ik ouder en heb geleerd Dat wat me ook zal overkomen Samensmeltend met het kind Blijf ik geloven in mijn dromen
Als ik denk aan vroeger jaren Toen alles nog zo simpel leek Televisie bestond nog niet De vuile was eerst in de week Auto's zag je amper rijden Wie had er toen al telefoon? Geen vriezer en geen droger Het lijkt nu zo doodgewoon Nu hebben we computers En machines voor de vaat We koken met een magnetron Geld komt uit een automaat De vooruitgang hou je niet tegen Maar het gaat me soms te vlug Dan draai ik in gedachten De tijd heel eventjes terug Wij hadden ruimte om te spelen En konden veilig over straat Dat gun ik ook de jeugd van nu Misschien is het nog niet te laat
Even niet denken Want denken doet pijn Laat me toch even Mezelf mogen zijn Veroordeel me niet Al gaat het soms fout Ik wil alleen voelen Dat je van me houdt
