`t Is weer voorbij ...

Men zegt dat het voor alles eens de eerste keer moet zijn, wel het is zover. Nog nooit heb ik een eigen organisatie moeten afgelasten. De geplande “Midzomernachtrun” gaat NIET door.

Sinds april ben ik er mee bezig (eigenlijk al vroeger met aanvragen aan de sportdienst, contacteren van AC Lyra) en blijkbaar liep het van in het begin fout. Mijn aanvraag aan de stad via een goedkeuring van de lokale politie liep volledig de mist in. Dus geen “run” maar … dankzij de bemiddeling van onze sportfunctionaris waren de commissaris en de verantwoordelijke van de stad toch bereid om rond de tafel te zitten. Alles werd uitgeklaard en op 15 mei kreeg ik groen licht van het stadsbestuur (schepencollege). Gelukkig maakte men er me attent op dat ik een milieuvergunning nodig heb. Een milieuvergunning? Ja voor de geluidsoverlast die zou duren tot 2 u ´s nachts. Ik vul de papieren in en breng ze persoonlijk (20/5) naar de milieudienst. Op 29/5 krijg ik enkele bijkomende vragen, wat me zeer raar lijkt want op het in te vullen papier voor de milieuvergunning staan deze vragen niet genoteerd.  Uit beleefdheid tracht ik zo goed mogelijk te antwoorden. Ondertussen zijn we 10 juni en ik heb nog steeds geen milieuvergunning in mijn bezit. Voor mij hoeft het allemaal niet meer ik heb er mijn buik van vol. Volgende zondag vertrek ik op verlof naar Italië, zelfs als de vergunning nog aankomt hoe moet ik iedereen nog overtuigen om op 23 juni aanwezig te zijn aan de atletiekpiste. Flyers en affiches daar is het allemaal te laat voor, mensen hebben voor die datum al andere plannen. Het gaat er wel om zoveel mogelijk sponsorgeld voor het goede doel bij elkaar te brengen. Hopeloze zaak dus.

Misschien had ikzelf alles iets vlugger moeten regelen maar ik was ook nog met andere zaken bezig en net zoals er last-minute reizen zijn kan men van last-minute organisaties (alhoewel 3 maanden lijkt me niet echt op het nippertje) spreken.

Dit is echter niet de enige reden. Ondanks mijn zeer uitgebreid sociaal netwerk ben ik er niet in geslaagd om een sponsor te vinden voor de bijkomende onkosten. Ik zou alles zelf kunnen betalen en het nadien recupereren maar dat is de bedoeling niet. Een sponsorloop moet centjes binnenbrengen en niet de uitgaven dekken.   

Dus beste vrienden geen midzomernachtrun, geen opbrengst voor het goede doel.

Ben ik hiervan gefrustreerd neen zeker niet maar het laat me wel nadenken om in de toekomst nog iets in onze stad te organiseren. Ik dacht dat er een administratieve vereenvoudiging (dokumenten en toestanden) in onze stad bestond maar blijkbaar toont de realiteit de andere kant van de medaille.  Ik hoop ook dat mijn naam er niets mee te maken heeft want dat zou pas een slecht signaal zijn. Maar verschieten zou ik er niet echt van doen.

Aan allen die hun bereidwillige medewerking verleent hebben dank van harte en ...  .

Mijn stad bestaat 800 jaar en ging zijn laatste feestweekend in. Meer dan 20 000 bezoekers en inwoners hebben kennis gemaakt met feestmogelijkheden van dat kleine stadje aan de Nete. De naam “Lierke Plezierke” werd weer alle eer aangedaan.

Ik heb dit alles vernomen uit de krant want voor één keer had ik prioriteiten.

Het was “Roparunweekend”, het absolute verwenweekend van het jaar en dit wil ik, ondanks de festiviteiten in mijn stad waar ik gek op ben, voor geen geld ter wereld missen.

Met een beetje rare gevoelens (ik weet niet goed hoe het uit te drukken) ging ik er naartoe. De nieuwelingen in het team werden onmiddellijk in de Lotgenoten-familie opgenomen. Ik had niet anders verwacht want dat is elk jaar zo.

Iedereen was er klaar voor, dat was aan de gezichten en de lichaamstaal duidelijk te merken, maar was ik er klaar voor? Het antwoord viel tussen 20u en 20u30 zaterdagavond. Mijn eerste 2 km-tjes waren niet echt super, misschien te wijten aan het lange zittend en liggend wachten?
    
Het tempo was wel vlot, Martin vertelde me meer dan 11km/uur, maar het (loop)gevoel liet me in de steek. Mijn eerste sessie was niet echt om over naar huis te schrijven, ik liep wel maar daarmee was alles gezegd. Vorig jaar stelde zich ongeveer hetzelfde probleem en naarmate de sessies en de kilometers vorderden werd het alsmaar beter. Positief blijven, het kon enkel maar beteren.  

Rusten en we zien wel. Slapen deed ik bijna niet, maar dat is mijn gewoonte, maar eten. Datgene ik er in stak kwam er terug uit. De warmte, de stress (te weinig training!!!), de gezondheid alles te samen de oorzaak van dit ongemak? Gelukkig was drinken geen probleem, liters water, cola, sportdrank om het vochtgehalte op peil te houden.

Rond 6u zondagmorgen was het weer zover, de 2^de sessie moest onder de loopzooltjes gelegd worden. Nog steeds geen eten  in mijn lichaam maar de eerste loopjes vielen al bij al nog mee. Drinken was de boodschap, door mijn eigen dochter goed ingeprent, en dat lukte aardig. Langzamerhand echter voelde ik mezelf leeglopen. Je kan dit niet vasthouden maar het is zuiver een gevoel, de laatste restjes fut verdwenen als sneeuw voor de zon. Had ik er wel goed aangedaan om hier aan te beginnen? Natuurlijk, als ik één enkele verplichting heb tegenover mezelf is het dit wel. Tegenover anderen moet ik me steeds verantwoorden of dit wel gezond is, werken kan je niet maar wel roparunnen. Laat me eerlijk zijn ik verantwoord mezelf niet meer, iedereen die goesting heeft mag met me ruilen.

Het ritueel herhaalde zich, massage, slapen,drinken en eten (dat zich nog steeds niet met mijn persoontje wenste te vermengen). Klaar voor de 3^de sessie, zo dacht ik. Zonder de waard gerekend, na 2 maal mijn 2km-tjes te hebben afgemaald (???) was mijn vatje volledig leeg. Een auto zonder benzine zo voelde ik mezelf. Tussen Edingen en Zele werd mijn lopersgraf gegraven.      

Voor mij was de Roparun hier ten einde, de geest en het lichaam volledig leeg. En al trachten de anderen me op te beuren, het was al boter aan de galg. Hier zat ik dan een brokje ellende in een busje ergens onderweg. Wat moest ik daar nu mee? Toegeven dat alle gezondheidsperikelen die ik de laatste 8 maanden had ondergaan me voor altijd van het lopen zouden weghouden? Eens voor de spiegel gaan staan en me afvragen of dit wel goed is voor mezelf? Nutteloze vragen want ik heb (soms) een ongelooflijk slecht karakter. Een half uur op een boterham met kaas gekauwd, drinken dat het er langs mijn oren uitkwam om uiteindelijk een banaan naar binnen te murwen. Meer dan 3u heb ik er overgedaan eer iets in mij vertelde dat ik er terug moest aan beginnen. Onze leuze “Pijn is tijdelijk, opgeven is voor altijd” indachtig, vertelde ik in het busje dat ik terug mijn kilometertjes wou afmalen. Vlotjes is iets anders maar het liep voorwaarts en doelbewust. De doortocht in Zele heb ik zelfs openminded meegemaakt.

Massage, slapen, drinken en trachten te eten, maar dat laatste behoorde niet tot de geplogenheden van het moment. Stabroek 4u `s morgens, uit het busje voor de eerste km-tjes, alles overgeven.  Ik heb nog alle reserves aangesproken en mijn loopjes plichtsbewust afgelegd, maar de laatste 80 km waar je moet fietsen en lopen heb ik wijselijk aan mezelf laten voorbijgaan. Enough is enough, mijn 1,93m waren volledig leeg, maar toch voldaan omdat ik er opnieuw aan begonnen was. Ik hoop en denk ook niet dat de anderen zich slecht voelden bij het feit dat ik het voor bekeken hield.

Half twee maandagmiddag bereikten de Lotgenoten de finish in Rotterdam, we did it again. Het enige team (van de 325) waar het merendeel van de deelnemers echt uit kankerpatiënten bestaat werd luidruchtig toegejuichd door een fantastisch Rotterdams publiek.
 

Emoties genoeg maar voor mij persoonlijk was dit een Roparun met een ietwat wrange nasmaak. Het zal allemaal wat moeten bezinken. Het zal wat tijd eisen om mezelf af te vragen waar ik hiermee naartoe moet. De wereld mag me veel afnemen maar lopen is een deel van mijn bestaan en dat afpakken laat me een heel klein beetje sterven. En daar ben ik nog lang niet aan toe.

De toekomst zal raad brengen.

Mag ik me tegenover mijn mede-Lotgenoten ploegmaten verontschuldigen dat dit een zeer persoonlijk Roparunverslag is geworden, maar het luchtte op. En zoals hierboven al gezegd ik hoef me voor niets te verantwoorden.

Toch was het alweer een fantastische ervaring, nieuwe vrienden gemaakt, ondanks alles zeer veel plezier en leute gehad kortom het was er alweer eentje in je geheugen te prenten.

Dank aan jullie allen dat ik deel mocht uitmaken van dit fantastische team 239, Lotgenoten Vlaanderen.

Bekijk alles op www.roparun.nl  en geniet mee van de prestaties van de 325 deelnemende teams die niet enkel een sportieve prestatie hebben geleverd maar die er ook voor zorgen dat :

"Leven toevoegen aan de dagen, waar geen dagen meer kunnen worden toegevoegd aan het leven".

Voila, dat was het dan. Zondag is er een definitief einde gekomen aan alle Lierse  activiteiten in verenigingen waar ik mee samengewerkt heb.

Het sportieve luik van Lier 800 (http://www.lier800.be/pages/programma_opening_zondag.php)  was mijn laatste stuiptrekking dat uit mijn al te kleine hersenpan is ontsproten. Gedurende 15 jaar heb ik mijn uiterste best gedaan om mijn stad en zij die er wonen te pLezIERen.
Bij AC Lyra (http://www.aclyra.com/) heb ik, buiten het trainen en motiveren van een hele hoop lopende medemensen,  mijn gangen mogen gaan in het organiseren van enkele sportieve manifestatie. De bekendste zijn de “natuurlopen” die voor eeuwig en altijd mijn mooiste geesteskind zal blijven. Mijn jeugdinitiatief om kinderen de kans te geven om op woensdagnamiddag van verschillende sporten te proeven, met de ongelooflijke medewerking van onze meter Tia Hellebaut en onze peter Rik Ceulemans, was absoluut een 2de hoogtepunt. Spijtig genoeg na één seizoen moeten opbergen wegens te grote moeilijkheden met mijn gezondheid. Sportinitiatie geven na een dagje chemo is niet vol te houden.    

Ik heb mee aan de wieg gestaan bij de oprichting van de Lierse  “Fietsersbond”. En ondanks dat niet alle schepenen  ons welgezind waren hebben we toch gedeeltelijk bereikt waar we naartoe willen, nl. de fietser zijn plaats geven in het Lierse stadsbeeld. Sinds deze legislatuur mochten we zelfs deel uitmaken van de mobiliteitscommissie, waar het me opviel dat enkelen het voor het zeggen hadden en niet altijd even open stonden voor kritiek. Maar dat is misschien eigen aan de mensheid, ieder van ons heeft wel een deel van de waarheid in pacht.

12 jaar “sportraad” daar kijk ik met een ongelooflijke voldoening op terug. Een voorzitter en een sportfunctionaris die me steeds steunden als ik met een nieuw initiatief op de proppen kwam. En ja dat waren er wel wat. Het tot stand brengen van een dialoog tussen sportraad en stadsbestuur, alhoewel de meesten ons niet echt een warm hard toe droegen. Het installeren van onze beide “natuurlooppaden”, waar we de eersten in de provincie waren en onze schepen me verplichte een interview voor tv te geven. De sportbeurzen  om de 2 jaar die ondanks alle moeilijkheden toch tot een gekende, sportieve manifestatie uitgroeiden. Meewerken aan het bekend maken van onze eigenste sporters door de organisatie van de  “Nacht van de sport” . Door allerhande eigen initiatieven zeven maal op het podium gestaan als genomineerde voor de recreatieve sportprijs van onze stad (en 5-voudig winnaar). Als Liers bestuurslid terecht gekomen in de provinciale sportraad, maar dat is één van de weinige vergissingen die ik begaan heb. Deze raad wordt bestuurd door enkelingen en de rest mag zijn mond eens opendoen maar de belangrijke beslissingen zijn ondertussen al lang getroffen.

Eén persoonlijk minpuntje de persprijs van de stad die heb ik ondanks alles nooit in mijn handen gehad, maar dit is louter persoonlijk, een beetje arrogant egoïsme is me wel toegestaan.

Mijn ziekte (lymfeklierkanker) heeft me gemotiveerd om enkele initiatieven  in deze stad te verwezenlijken, om mensen dichter bij de zaak te betrekken en om er voor uit te komen dat dit geen ver-van-mijn-bedshow is maar iets waar vroeg of laat ieder van ons mee geconfronteerd wordt.

Onze jaarlijkse ontbijtjogging (dit jaar nog 152 eters) en mijn éénmalig project “Kunst tegen kanker” hebben me de maatschappij van een andere zijde laten zien. Ja er zijn nog vele mensen die fantastische goed bedoelingen hebben.  

En dan de politiek… . Nog nooit aan politiek gedaan en plots lijsttrekker  (bij de vorige gemeenteraadsverkiezingen) worden van de Groene partij. Het werd een afknapper (niemand van Groen in de gemeenteraad) maar eentje waar ik met veel plezier op terugkijk. Dan voorzitter  geworden en getracht, en ik denk ook gelukt, om onze partij op de Lierse kaart te houden. Zeer frequent kwamen Lierenaars  met hun problemen bij mij terecht. En steeds heb ik de moeite gedaan om een oplossing te vinden. Tot men ons van bovenaf (in Brussel, hoeveel keren heb ik rond de tafel gezeten om tot een oplossing te komen???) verplichte samen te werken met mensen die ik eigenlijk niet echt kende en mij ook niet als Groen overkwamen. En het meest frappante was uiteindelijk toen ik ontslag nam hadden we plots een Groene schepen en was de samenwerking met Sp.a geregeld (iets waar ik persoonlijk grandioos tegen was, wel met mensen van Sp.a in alle vriendschap rond de tafel gezeten).  Ik moet eerlijk toegeven dat heeft me geraakt en dat is uiteindelijk ook de hoofd reden geworden waarom ik in mijn stad met AL mijn activiteiten gestopt ben.

Lier 800 was de kers op de taart, ik zal niemand meer in de weg lopen maar ik zal steeds kritisch blijven toekijken hoe het er in mijn stad aan toe gaat.

Dat er commentaar zal komen daar ben ik me terdege bewust  van maar enkel zij die het beter gedaan hebben mogen die leveren. Er zijn volgens mijn zeer bescheiden mening veel gemeenteraadsleden die minder voor onze stad gedaan hebben dan ik.

Ooit sprak een wat oudere man (die ik niet kende) me aan en zei Rony jij staat meer in de krant dan onze burgemeester en het is altijd met positief nieuws.

Voila daar heb ik het 15 jaar voor gedaan.  

Het waren 15 fantastische jaren en ik wens al mijn opvolgers veel succes en ik

BEDANK IEDEREEN WAAR IK GEDURENDE AL DEZE JAREN HEB MOGEN MEE SAMENWERKEN.

Val ik nu in het zogenaamde zwarte gat neen belange niet. In mijn, zoals bovenaan vermeld, al te kleine hersenpan zitten nog wel wat uit te werken ideeën. En ik ben ondertussen provinciaal voorzitter van GroenPlus (de 55-plussers) en ook daar heb ik al enkele succesvolle initiatieven achter de rug.

Met mijn eigen sportieve prestaties gaat het niet goed maar ik heb mijn hart verpand aan mijn “Lotgenoten Vlaanderen” en binnen enkele weken lopen we alweer van Parijs naar Rotterdam voor het goede doel.

Groetjes aan iedereen en een duveltje gaan drinken met mij is altijd mogelijk. 





Een interview uit 2008