Eerste kookles

Gisteren samenkomst aan de Blauwe Kei in Lommel voor een wandeling van iets meer dan 9km. 

Na een ganse morgen telefoneren, je word er gek van wat er allemaal moet geregeld worden, was het hoog tijd om mijn zinnen te verzetten. 

Een deel van de wandeling had ik al eens gedaan met mijn vrouwtje en de kleinkinderen. maar het 2de gedeelte was alweer nieuw voor mij en ik heb weer bijgeleerd. Spriet, neen niet van gras ook geen sprietatoom maar wel de geologische opvolger van turf is spriet. Het dient als verwarming en is, in zijn tijdsbestaan, gelegen tussen turf en bruinkool. Het ligt hier dus vol sprietputten.  

Ook bunkers , zogezegd om de Duitse inval vanuit Nederland tegen te houden, zijn hier massaal aanwezig. Na een ietwat slijkerig en vettig gedeelte kwamen we aan de "Steen der 7 Heerlijkheden". (https://nl.wikipedia.org/wiki/Steen_der_Zeven_Heerlijkheden). Om tenslotte terug aan de Blauwe Kei aan te komen. Afgesloten werd er met een drankje, ik nam een Gauloise blonde (niet echt lekker), om dan terug huiswaarts te keren. Met de auto, was met iemand kunnen meerijden, ik had dit keer de fiets op stal gelaten.  

Morgen is het kidsdag en heb ik in Lier vergadering ivm Cultureel Erfgoed, sport. 

Geniet er nog van en tot één dezer. 

Voor de 2de keer dit seizoen naar "Broodje Mol", de toepasselijke naam voor een optreden en een belegde boterham. Na de koers met Vandegoor nu muziek met Frimout (http://www.frimout-band.be/), een Nederlandstalige band met vooral covers maar ook eigen songs. Het klonk wel luid maar was best aangenaam zeker omdat ze veel door ons gekende nummertjes speelden (Het Goed Doel, Doe Maar, Johan Verminnen enz...). En van hun eigen nummers was er zelfs eentje bij dat ze al eens op de radio durven draaien. 

Ons nieuwe huis begint ook stilaan zijn vaste vorm te krijgen. Alle bezettingswerken  zijn achter de rug, de chauffages zijn gelegd, alle elecrticiteitsmateriaal is geplaatst en de vloertegels lagen klaar om gelegd te worden. Vandaag komt Telenet om de buitenaansluiting te regelen. Volgende week hebben we een afspraak met iemand die onze voor- en achtertuin wil aanleggen.Nu is het vooral geduld hebben met de nutsvoorzieningen, Pidpa is ok maar Eandis en Co dat is andere koek. 

Maar we hebben er goede moed op. Nog een drietal maanden geduld en dan zullen we wel onze intrek kunnen nemen in ons eigen, nieuwe huisje. 

Tot een volgend blogje en geniet er van!!! 

Om de 14 dagen is er bij de Vl@s een dagwandeling en donderdag kon ik met Paul meerijden om een wandeling te maken in Poppel. Een stukje busrit tot net over de grens ging onze wandeling vooraf. Langs Brabantse velden, door Staatsbossen,  soms goed begaanbaar soms wat slijkerig, kortom een wandeling met alles er op en er aan. Iets meer dan 11km in de voormiddag was ons doel om te eindigen in het Schuttershof in Esbeek (https://cafeschuttershof.nl/). Een zogenaamd 'gemeenschaps café' dat deels teert op vrijwilligers werd een aangename kennismaking met een gedreven man die alles daar in goede banen leidt. Esbeek, vooral zijn bewoners, had net weer gemeenschapsgeld samengebracht en lieten momenteel 300 zonnepanelen plaatsen. Iets waar we in België enkel van mogen dromen. 

Het namiddag gedeelte bestond gedeeltelijk uit een kunstwandeling die verband heeft met Andreas Scholten. Een kunstenaar die in het bovengenoemde Schuttershof zijn museum (https://cafeschuttershof.nl/andreas-schotel-museum/) heeft. Ditmaal kwam er wel wat regenwerk bij te pas al beperkte het zich tot wat muggenpis. Na nogmaals een dikke 11km kwamen we terug aan de kerk van Poppel, waar onze auto's geparkeerd stonden. Na nog 2 duveltjes was het tijd om terug af te zakken naar Mol. Een superleuke wandeling in zeer aangenaam gezelschap wat wil je nog meer. 

Ik heb zelfs veel bijgeleerd wat op mijn leeftijd op zich al opmerkelijk is. Maar er lopen nu éénmaal veel slimmere en intelligentere mensen dan ik op deze wereld rond. 

Mijn opperbeste groetjes aan iedereen en geniet van de volgende dagen die er aan komen.  

Na enkele jaren van omzwervingen naar andere blogs heb ik besloten om mijn vroegere schrijfsels terug op te pikken en aan te vullen. Eén van de redenen waarom is omdat vanaf heden mijn leventje weer een totaal andere wending heeft genomen. Geen politiek meer, geen loopsport meer, eindelijk officieel op pensioen en tijd voor nieuwe uitdagingen. 

Naar wekelijkse gewoonte blijven de kleinkinderen donderdagavond slapen en brengen we hen naar school. Dan is het boodschappentijd en hebben we ons wekelijks bezoek aan onze nieuwe, in aanbouw zijnde, woning.  Er was weer flink wat veranderd, de chape is klaar, bezetting moet nog wel flink drogen, alles wat met electriciteit te maken heeft is afgewerkt. Het begint hoe langer hoe meer op een huis te lijken.  

Zaterdag nog eens in Lier geweest. Wij zijn nog steeds, en zullen dat ook blijven, lid van de Moedige Bootvissers. Niet dat we actief zijn maar aan de festiviteiten nemen we met plezier deel. Naar jaarlijkse gewoonte werd het jaar afgesloten met een schitterend diner. Eten en drinken in overvloed, een geweldige orkestje (http://www.knappekoppen.be/home/), fantastisch gezelschap  en nog eens tijd om de beentjes uit te slaan. Kortom het was een formidabele gezellige avond die tot in de vroege uurtjes geduurd heeft.   

Na een iets te korte nacht op weg naar WZC Het Paradijs om den bompa zijn kamer in orde te brengen want vanaf vandaag wordt hij daar een nieuwe inwoner. Nog eventjes goede dag gaan zeggen bij de bomma die daar nu al enkele weken resideert en naar mijn mening er ook gelukkig uitziet. 

Ne een natte rit van Lier naar Mol en een boterham als middagmaal op weg naar de Postelsesteenweg. Bij verrassing onze kids gaan oppikken en op weg naar de Zilvermeercross. Dank zij de vrijkaarten van onze buurman, dank je buurman!!! Geen vedetten, niet al te veel volk, gelukkig ook weinig nattigheid maar we hebben ons geweldig geamuseerd. Wat koers kijken, wat spelen, iets drinken, een hot-dogje  verorberen het hoort er allemaal bij. 

De kids terug thuis, maar wel als slijkduivels, terug afgeleverd. Nog een frietje gegeten en wat tv gekeken en het weekend zat er alweer op. 

Normaal is het vandaag wandelen maar er staat er geen op het programma dus zal het een recuperatiedagje worden. De groetjes en bedankt voor het lezen van mijn eerste artikeltje. Reageren is toegelaten ik zou zeggen hou jullie niet in. 

Aan ieder van jullie die ik nog niet gehoord of gezien heb, mijn ALLERBESTE wensen voor een formidabel 2016. 

Dit schrijfsel gaat enkel over mezelf. Een gans jaar (mijn 60ste levensjaar) heb ik een soort dagboek bijgehouden om eens iets 'over' mezelf te weten te komen. En ik geef eerlijk toe ik heb geen enkele dag overgeslagen. 

Het opstaan en het slapen gaan werd dagelijks genoteerd. In bijna 60% van de dagen ben ik gaan slapen tussen 11u en 12u en 25% na 12u. In 35% van de tijd stond ik op tussen 6 en 7u en in tussen 7 en 8u haalde 50%. Ik denk dat dit gemiddelde slaaptijden zijn. Niet te vroeg opstaan en niet te laat gaan slapen. 

Verrassend was wel dat ik 88 dagen van het jaar ziek geweest ben. Dat is praktisch 1 dag op 4. Dus mezelf een goede gezondheid wensen voor 2016 is zeker aan de orde.

Een halfuurtje lichaamsbeweging per dag is goed voor de gezondheid, zegt men. Ik heb amper 19 dagen gelopen (wat een verschil met vroeger!!!). Heb 148 dagen, iets meer dan de helft van het jaar, gefietst. En dat gaat van boodschappen doen in de stad tot degelijke fietstochtjes. 94 dagen ben ik gaan wandelen (1 dag op 4) en heb ongeveer 700km bij mekaar gestapt. Ook dat is voor verbetering vatbaar.

Wat voedsel betreft, dat is een zeer variabel gegeven. Meer dan 25 soorten groenten heb ik geproefd, met tomaten, bloemkool en witloof op de drie eerste plaatsen. 25 soorten vlees zijn er tussen mijn tandjes gemalen met kip, steak en worst bovenaan de lijst. 20 soorten vis zijn er de revue gepasseerd met hier kabeljauw, mosselen en scampis als het meest gegeten. Bij  de aardappel komt frietjes als eerst uit de bus (ongeveer 50 keer) vervolgens gekookte en gebakken patatjes. En ik heb op 5 dagen na, alle dagen brood gegeten. Ook belegde broodjes waren regelmatig aan de orde. Enkel rijst is een verrassing en is weinig door mezelf verorberd, spaghetti daarentegen veelvuldig. Misschien moet ik sommige eetgewoonten wat bijschaven maar variatie was er toch genoeg.

En tenslotten wil ik het even hebben over mijn drankverbruik (alcoholisch tenminste). Het komt er op neer dat ik dagelijks minstens één drankje met alcohol heb genuttigd. Is dat veel? Ik ben toch geschrokken. Meer dan 20 soorten bier heb ik genuttigd, waarvan ik de meeste trouwens niet lekker vond. Maar mijn lievelingsbier, duvel, is 205 keer door mijn slokdarm gelopen. Ook pils, 115 keer, was sterk aanwezig en voor de rest karmeliet, hoppus en witte lambiek.

Heb ik slecht geleefd? Ik denk van niet, er is veel voor verbetering vatbaar misschien. Heb ik goed geleefd? Ik heb er van genoten van elke minuut, elk uur van elke dag.

Beste vrienden lezers, nog een laatste aankondiging. Dit is mijn allerlaatste artikel op dit blogje. Ik hou het na iets meer dan 10 jaar voor bekeken om mezelf en mijn omgeving in de kijker te zetten. Ik ben een open boek geweest en zal dat altijd blijven maar er is een tiid van komen en er is een tijd van gaan. En de tijd van gaan is gekomen. 

Het was mij zeer aangenaam om dit te doen, hoeveel artikeltjes ik geschreven heb kan ik niet zeggen maar het zullen er zeker meer dan 500 zijn geweest. Met een gemiddelde van 12 000 lezers per jaar (met uitschieters tot boven de 20 000) ben ik zeker tevreden. 

En zoals altijd blijf genieten want het leven is toch al zo kort dat je beter lachend wakker wordt. 

Een ganse week leuke dingen gedaan. Veel gaan wandelen met de 2 loebassen Sado en Lex , 3 dagen hoogbezoek gehad van ons Chrisje. Met haar hebben we kerstnacht gevierd en lekker eten gekookt en gegeten. 

We zijn enkele keren in Mol gaan lunchen, superleuk en lekker. De Onthaasting (http://www.deonthaasting.be/) is en blijft een absolute aanrader. De winkelstraten in Mol liggen er ondergedompeld in een aangename kerstsfeer. En hier zijn nog winkels, veel meer dan in Lier, een stad die aan het uitsterven is. 

Donderdag hebben Chrisje en ikzelf een namiddagje 'koken met plezier' klaargemaakt. Ons voorgerecht  hebben we gepikt van Jeroen Meeus (waarvoor dank) met een eigen toets. Het hoofdgerecht bestond uit knolselderpuree, gestoofd witloof, wildsaus met campignons en hertensteak. Om te eindigen met een fruitsalade met een bolletje ijs. Niet 'te' maar wel lekker, ech lekker!!! daarbij de nodige dranken cava, wijn en uiteraard duvel.

De lijn tussen vreugde en verdriet is soms superdun. Zaterdag vanuit Mol naar Mortsel gespoord om mijn vriend Rik mijn laatste groet over te brengen. Een zeer serene dienst voor een supergeëngageerd man. Mooie teksten van alle voorlezers zijn kinderen, zijn klavertje vier (vier charmante vrouwelijke kleinkinderen), zijn broer (vanuit hetbuitenland per brief) en enkele GroenPlussers. de dienst heeft bijna 2 uur geduurd maar verveelde nooit.

Gisteren dochter en kleinkinderen in Eindhoven van het vliegtuig gaan afhalen. De skivakantie, met zeer, zeer, weing sneeuw zit er alweer op.

En vandaag wordt mijn liefste vrouwtje 57 jaar jong. Tijd om het glas te heffen op de nog vele jaren die moeten komen.

Blijf genieten van mijn laatste blogje van 2015. Hopelijk hebben jullie er van genoten voor mij was het een plezier ze te schrijven. Aan iedere lezer bedankt voor 2015 en ik wens jullie allen het allerbeste toe in 2016.

Het is weer eens wat anders. Om 6u gewekt worden door een constant blaffende hond, waarom weet ik niet, het is eens iets anders. En blijkbaar weet hij nog steeds niet van ophouden. 

Sinds donderdagmorgen zijn we inwoner van Mol geworden, zij het nu nog tijdelijk. De eerste weekdagen liepen voor mezelf niet zoals ik ze me had voorgesteld. Nadat ik me de vorige weken (super)goed had gevoeld en dat ook aan iedereen had verkondigd heeft de miserie (nou ja een te groot woord!!!) weer toegeslagen. Hoesten, proesten, snotteren en snuiten alles is aan bod gekomen. Ik heb echt drie dagen compleet strijk gelegen. Bed in, bed uit, zetel in, zetel uit alles deed pijn en niets interesseerde of smaakte me. 

Ook de kindjes bleken last van droge hoest te hebben en dat is niet leuk vooraleer ze op skivakantie vertrokken. 

Ondanks alles hebben we een superleuke driedaagse gehad, boodschappen gaan doen, een koffietje gaan drinken en vooral veel spelen. Samen de tafel dekken en afruimen doet onze Fynn supergraag. Eigenlijk is hij wel een behulpzaam ventje voor zijn leeftijd. En onze Noud die lacht van 's morgens tot 's avonds. Hoe kan een mens nu slecht gezind zijn met zo'n 2 kleppers in huis. 

Gisteren hebben we iedereen, dochter en kids afgezet op de luchthaven van Eindhoven en een paar uurtjes later kregen we een sms dat ze goed zijn aangekomen in Salzburg en op weg zijn naar hun "groene" skioord.

Vanaf vandaag onder ons tweetjes, tijdelijk toch want we krijgen officieel bezoek hier in Mol. Straks met onze 2 loebassen gaan wandelen en zelf genieten van het nog altijd vrij warme weer. Maar er is niets aan de hand, deze temperaturen zijn de uitzondering die de regel bevestigen.

Blijf genieten en tot ... . 

Maandag voor de eerste maal met GroenPlus Antwerpen een praatcafé georganiseerd. Nu ja organiseren is een groot woord, het was vorige week plots in mij opgekomen dat we al zoveel vergaderen en dat we dat eens even anders zouden aanpakken. En ik denk dat het gelukt is. Het onderwerp "klimaatverandering" leende er zich natuurlijk toe. Er werd af en toe goed gelachen, maar dat moet ook om iedereen scherp te houden. Maar het werden vrij serieuze gesprekken waar we toch één en ander kunnen mee aanvangen. 

Dinsdag was het kernvergadering, maar dat was niet echt spek voor mijn bek. Maar dat valt overal wel eens voor. De donderdag heb ik aan mij laten voorbijgaan, mijn harde schijf stond voor deze week al overvol. 

Normaal moesten we woensdag gaan eten in Silo's (http://www.silos.be/) door Gault-Millau uitgeroepen tot "Brasserie van het jaar". Maar wij hebben moeten afhaken omdat mijn vrouwtje zich echt niet al te best voelde. Een spijtige zaak maar we zullen nog wel eens de kans krijgen om er te gaan smullen. 

Vrijdag was het uiteraard kidsdag. En wat hebben we ons alweer schitterend geamuseerd. De jongste, ondanks een beetje ziek, die lacht van 's morgens tot 's avonds, als je er maar mee bezig bent. En de oudste is een 'echte' deugniet maar eentje waarvan je het eigenlijk allemaal niet kwalijk neemt. We zijn blijven slapen, kwestie van al een voorproefje te nemen voor einde deze week.

We zijn voor het eerst gaan eten in "Het Looks" (http://fvhetly155.155.axc.nl/) met Ingrid en Werner. We hadden ons wel van uur vergist ern waren een uur te vroeg, dat kan iedereen overkomen en we hebben dan maar een duveltje extra gedronken. De menukaart is beperkt en we hebben een driegangenmenu genomen. Ik heb mijn keuze overgelaten aan de chef-kok en dat was een aangename verrassing. Voorgerecht, carpaccio van hertenkalf en eend als hoofdschotel. Om te eindigen met een appeltaartje en speculoosijs. Superlekker en voor herhaling vatbaar.

Zondagmorgend hadden we een filmontbijt geboekt. De Vredeberg was bomvol met eters en ook dat was heerlijk. En de film The Angel's share (https://nl.wikipedia.org/wiki/The_Angels%27_Share) was een onverwacht prachtige en aangename film. Een aanrader ook.

Een nieuwe week is weer aangebroken en zoals altijd geniet van alle momenten en misschien tot ergens ... .   

Naar aanleiding van een artikel in GVA : http://www.gva.be/cnt/dmf20151207_02008731/overzicht-wat-doet-uw-gemeente-tegen-de-klimaatopwarming?hkey=fad90e155931d27bd69877c1c7a31136&utm_source=gva&utm_medium=nieuwsbrief&utm_campaign=avond_metropool&M_BT=204699862608&adh_i=92720e3e41f89780d52e558304905dc5) wil ik toch even reageren.

Geachte krant,

Al jaren ben ik lezer van jullie krant, ik denk niet dat ik al ooit een soort klachtenbrief heb toegestuurd. Maar nu moet er toch iets van mijn lever.

Gisteren lees ik toevallig een artikel, vind er trouwens vandaag in de krant niets van terug, over wat mijn stad, Lier, doet tegen de klimaatopwarming. En alles zou op aangeven van de burgemeester vermeld staan.

Nu wat mijn eigen stad betreft zij hebben eigenlijk NIETS of bijna niets gedaan.

Na 5 minuten opzoekwerk kan ik ongeveer alles wat hij vermeld tegenspreken

Punt 1 : (Vlaamse regering betaald deze subsidie)

LIER EN REG – Plaatsen superisolerende beglazing Verenigingenlokaal en Buitenschoolse Kinderopvang Koningshooikt 2010-2500-EN-01 13.100,00 13.100,00

Dit is nog van de vorige legislatuur dus niet op conto van dit schepencollege

Punt 2 : (provinciale subsidies, hoeveel heb ik niet teruggevonden)

Is een project uit 2012 dus ook in de vorige legislatuur.

Punt 3 : kostprijs wordt nooit vermeld

Kerstverlichting vervangen door Led-verlichting : : verbruik : zelfde als 9 broodroosters (onze burgervader gezegd op RTV), maar wel huurprijs van 51 000/jaarbasis en dit voor 5 jaar (daar kan men ander problemen mee oplossen)

Punt 4 :

Week van de mobiliteit : lachertje, zelfs een autovrije zondag kan er niet af

Punt 5 :

Drie bedrijfswagens op CNG (mee ondersteund door Eandis) Vind maar eentje terug waar zijn die 2 anderen naar toe. Is dus ook niet enkel op naam van de stad maar met de medewerking van Eandis

Punt 6 :

Papiervermindering door automatisering van de opvraging notariële akten (is nieuw maar hoeveel gaat dit opbrengen, weinig tot niets)

Punt 7 :

FSC-convenant gecertificeerd hout en papier : sinds 2009. Ook dit is al van de vorige legislatuur.

Punt 8 :

2 wijkcomposteringen voor 120 gezinnen : er zijn er 16000 in Lier. Mooie poging maar de anderen blijven met hun compost zitten. En vermits er veel ouderen in onze stad wonen is dit niet altijd even makkelijk om dit naar het containerpark te brengen.

Misschien zou het toch even goed zijn om, als je dit soort (trouwens zeer interessante) artikels brengt, even te checken of dit allemaal wel klopt. Zoals gezegd heeft het me 5 minuten opzoekingswerk gekost .

Met vriendelijke klimaatgroeten

Eindelijk nog eens een schrijfsel. Ik heb getracht om elke wandeldag een artikeltje te schrijven over onze gebeurtenissen. Maar daar is nooit een einde aan gebreid. Waarom? Ik weet het eigenlijk zelf niet goed. De laatste dagen in Parijs hebben mij wat overmand en ik weet nog steeds geen antwoord op de vraag wat nu het nut was van onze tocht. 

Van bij de start was ik overtuigd dat ik iets moest doen om mijn dochter en kleinkinderen een "nette" wereld aan te bieden, ondanks dat mijn gezondheid en vermoeidheid er zouden onder lijden. Toen kwamen de aanslagen in Parijs en verdween dit doel al deels op de 2de plaats. Wanneer ook nog alle manifestaties werden afgeschaft bleef er van het "doel" niet veel of niets meer over. En het 'toevallige' bezoek aan de plaatsen van onheil (is dit wel juist uitgedrukt) heeft bovenstaande vraag zeker niet helpen oplossen.  

De "vraag" heb ik voor mezelf nog steeds niet kunnen beantwoorden. Maar ik heb deze tocht wel een plaats kunnen geven in mijn levensvisie. En ik ben blij dat ik het, zij deels, heb meegemaakt. Het was voor mezelf een erg leerrijke ervaring. Heb een aantal mensen wat van naderbij leren kennen en heb ook voor mezelf geleerd dat ik eigenlijke niets maar dan ook niets weet. Ja over sport en wat aanverwanten kan ik mijn mannetjes staan maar over de echte problemen en hoe ze (misschien) op te lossen daar moet ik grandioos voor passen. Misschien ben ik ook niet zo gedreven als anderen.

Vandaag organiseer ik in Chapo in Berchem een Praat-café over het klimaat en misschien vallen daar welantwoorden uit de lucht die bij mezelf aansluiten.

Geniet nog van jullie volgende dagen en hopelijk komt er terug wat regelmaat in mijn schrijfsels.  

Na een goede nachtrust vandaag terug mee gestapt. En het ging verrassend goed. Mesnil-Aubry als startplaats en het zou St. Denis als stopplaats opleveren. Na 5km in Ecouen werden we vervoegd door de rest van de bende. Dirk kan maar 8 personen vervoeren en we zijn nu met 12 dus 2 ritjes maken. Na een 'ongeleid' bezoek, we mochten enkel binnen om een foto te nemen en zonder onze GroenPlus-vlag, aan het kasteel van Ecouen werden de laatste stukjes bos verteerd. Vanaf nu slaat het grijsgrauwe van de banlieus toe.

Voor de laatste keer werden we door Dirk getrakteerd op paprika-soep. In een volgend dorpje stelden we ons voor als Belgen en wat kregen we als antwoord : "Jullie hebben toch geen bazooka's bij". je kan er mee lachen maar het geeft wel aan welke naam we hebben. Is dit misschien de 'kracht van verandering'?

Langs de andere kant werden we aangesproken door een garagist en die trakteerde het 12-koppige gezelschap op een heerlijk tasje koffie en vond het allemaal 'fantastique' wat we presteerden.    

Na een cafe-stopje, dames moeten ook naar het toilet, bereikten we St. Denis (vorige week nog totaal belegerd) en we hebben ons niet onveiliger gevoeld als elders. Drie militairen en wat gewapende politie tegengekomen en that's it. 

De trein op naar Gare du Nord en nog een laatste kilometer naar ons laatste hotelletje (nu ja meer jeugdherberg, met 4 op een kamer, geen donsdeken maar nog een 'seuze'). 

Eventjes Apeldoorn gebeld, mijn vrouwtje en dan naar de Thaï gaan eten. Het was lekker. Verrassend werd ik nog door mijn dochter opgebeld, waarvoor dank. En na met Fons nog een laatste half litertje Pelforth te hebben gedronken nu tijd om te gaan slapen. 

Ook vandaag geen fotootjes, hij heeft zijn geest gegeven. Maar de batterij is nu aan net opladen en morgen worden jullie extra befotoot. 

Geniet en hopelijk tot morgen, onze allerlaatste wandeldag. 

Toch nog besloten om een dagje langer te rusten, nu ja rusten, niet mee te stappen. Het was nochtans prachtig weer vanmorgen, na de middag is er wat regen gevallen. Ben met de laatste bus vertrokken en heb samen met Dirk de Match onveilig gemaakt. Trouwens zeer vriendelijke kassierster die onze dommigheden sereen heeft opgelost. Onze rendez-vous plaats was onvindbaar op het gps-systeem dus maar even aan de locals de weg gevraagd. Ons ergens discreet opgesteld maar binnen de kortste keren hadden we al controle. Maar de vriendelijke man liet ons staan als we maar geen 'couchonerie' uithaalden.

Een klein wandelingetje gemaakt en rond 13u arriveerde onze groep wandelaars, uitgebreid sinds gisteren met Lieve en Liliane. We zijn nu met 13 en de fietsers die sinds maandag onderweg zijn met 10 op weg naar ons einddoel Parijs.

De soep  was weer superheerlijk en de boterhammetjes smaakten lekker. Na een korte pauze en opgevuld met bananen, mandarijntjes en powerbars vertrok de groep voor de laatste 9km naar Mesnil-Aubry.

Met het busje terug naar ons hotel (eigenlijk de naam niet waardig) van gisteren want de mobilhome van Lieve stond daar geparkeerd. En dan op weg naar onze nieuwe slaapplaats, de voorlaatste in een lange reeks. Vanaf morgen slapen we tot het einde in hetzelfde hotel.

De avondlijke rituelen worden bovengehaald, douchen, wat rusten en avondeten en dan het bed in.

Tot morgen, geniet van jullie avondlijke rituelen.    

Vandaag was het een niet-mee-stap-dag. De zware wandeling van gisteren is in mijn knoken blijven zitten en ik voelde dat mijn vatje aan het leeglopen was. Wijselijk besloten om met het busje mee te rijden. En in gezelschap van onze chauffeur Dirk is dat helemaal niet erg. 

Vanmorgen eerst Jeannine naar het station van Creil gevoerd. Zij gaat terug naar Belgïe de vermoeidheid speelde haar parten. De mensen waarmee ik op stap ben zijn niet meer van de jongsten en dat heeft zijn invloed. 

Het zoeken naar een nieuw busje campinggaz was een heel avontuur, maar is uiteindelijk goed afgelopen. We hebben nieuwe gas om 's middags de zelfbereide soep van Dirk te kunnen verorberen. 

Rond 13u30 ontmoeten de stappers ons. Het waren net verzopen waterkiekens, de ganse dag koud en miezerig, er zijn aangenamer toestanden om in te stappen. We hadden eerst het dorpje wat verkend, ergens (goklokaal???) een koffietje gaan drinken en een leuk plaatsje gevonden om ons busje neer te poten. Er werd flink gegeten, de soep was allemaal op, en na het opruimen wij op zoek naar ons hotel-voor-de-nacht. 

Dit is wel het meest minimalistische dat we tot op heden gezien hebben. Hoe krijg je het klaar om op minder dan 1 m2 een lavabo, een toilet en een douche te installeren? Wel ik heb het met eigen ogen mogen aanschouwen.

We gaan ons avondmaal aanvatten en dan mijn bedje in een goede nachtrust te gemoed.

Vandaag geen fotootjes omwille van het niet meestappen en het miezerige weer. 

Tot op heden merken wij hier niets van de toestanden die waarschijnlijk in Parijs van kracht zijn. Vanmiddag gesproken met een groep (+50 pers.) gepensioneerden en zelfs zij begrepen niet wat er in Belgïe aan de hand is. Laten we er van uit gaan dat dit allemaal noodzakelijke ingrepen zijn maar hoelang ga je dit toepassen? Kan het zijn dat men pas binnen enkele weken, maanden een nieuwe aanslag beraamt of helemaal geen nieuwe aanslag. Ik begrijp het allemaal niet. Ons superbang maken voor de rest van ons leven kan toch niet de bedoeling zijn. Misschien ben ik hier voor sommigen mijn boekje te buiten gegaan maar het moest even van mijn lever.

We zijn natuurlijk weer gaan wandelen en vandaag was een superdag, toch voor mezelf. Een habitat waar ik me thuisvoel. Veel bergop en bergaf, veel slijk, een zonnetje dat volhield en uiteindelijk overwon en suparaangenaam gezelschap.

Vertrokken in Verberie (waar we gisteren halthielden) en dan via Robertval, waar de tweede groep aanpikte naar Senlis, ons eindstation. 20km waarvan 12 door een fantastisch bos, maar slijk was er wel. Alles stukgereden door grote machines die in het bos aan het werken waren. Van de l'Oise  naar Mont Pattogne, een zeer geaccidenteerd parcours.

's Middags weer heerlijk Dirk-soep gegeten en donkere boterhammetjes met brie. Het namiddaggedeelte hebben Luc en ik ingekort en we zijn tout droit naar Senlis gestapt. We kwamen uit op een soort autobaan maar we hebben dat netjes opgelost en na nog een halfuurtje stappen bereikten we, te voet, ons hotel.

Iedereen is nu een pintje gaan drinken maar ik heb een heerlijk douchke genomen, mij wat geschoren en nu lig ik wat uit te rusten op mijn bedje (en dat mag je letterlijk nemen, altijd veel te klein).

Tot morgen geniet van je avondlijke avonturen en wij gaan straks nog een hapje eten en dan naar bed. Ach ja nog een kleine anekdote, deze nacht ben ik uit mijn bedje (???) gevallen.  

Rob kan echt niets alleen!!!

Menhir de Rhuis

Fons blijft de mensen milieubewust bekeren tot in Parijs

Gisteren met de trein-thalys-trein terug aangepikt In Compiegne. Heb de 5km van het station naar het hotel te voet afgelegd kwestie van al een beetje terug in form te komen voor de volgende dagen. De regen was wel wat spelbreker maar een lieftallige oude dame heeft me een eindje gespaard en me binnendoor tot aan het hotel gebracht.

Vandaag om 7u terug uit de veren, douchen, een heerlijk ontbijt en dan vanuit het hotel op pad naar Verberie. De ganse morgen gestapt door het bosrijke domein rond Compiegne. Schitterend met enkele steile hellingen en een leuke afdaling naar Bethisy St. Pierre. Daar op de parking van een kasteeldomein stond Dirk ons op te wachten met warme soep en boterhammetjes (zelfs met eigenbereide tonijnsla) met bijval.

Spijtig was ik door onoplettendheid de weg kwijt. En op de momenten dat je iemand nodig hebt is er dus in zulke dorpjes geen kat te zien. En dat mag je letterlijk nemen.

We hebben ter plaatse een moment van bezinning ingelast waar iedereen zijn ei eventjes kwijt kon.

Ondertussen toch een voorbijganger gevonden die ons terug op de juiste weg heeft gezet. De namiddagwandeling begon met een stevig bergopje gevolgd door ettelijke kilometers slijkduiken. Gelukkig is het een ganse dag droog gebleven, de zon heeft zelfs zijn warmte afgegeven. Aangekomen in Verberie heeft Dirk Hilde en Walter gaan afzetten in het station (van Compiegne) om terug te keren naar Belgïe. De anderen hadden ondertussen warme oorden in een plaatselijk café opgezocht en kennisgemaakt met de plaatselijke dronkaards en dorpsidioten. Maar het was supergezellig.

Na een overheerlijk douchke zijn we in de buurt van het hotel gaan eten (Le Poivre Rouge). Lekker eten voor weinig geld. Nog even tijd genomen om mijn blogje aan te vullen en nu onder de lakens want morgen gaan we er alweer stevig tegen aan. Ongeveer 3/4 van de afstand is afgelegd en we komen al wegwijzers tegen die Parijs aanduiden.

Geniet er van en tot morgen!!!     

Morgenstond heeft goud in de mond

Na een dagje 'niet-mee-stappen' nam ik de draad terug op voor mijn laatste etappe want ik zou terugkeren naar huis. Zaterdag pik ik terug aan bij de groep om de laatste volle week terug mee op pad te gaan.

Er werd is wel wat op-en-af werk voorgeschoteld door de weidse velden. Wind, soms miezerige tot druipende regen waren ons deel. De wegeltjes waren dan ook redelijk vettig en Rob heeft dat aan de lijve ondervonden. Plots gleed hij ter aarde, sneller dan ik hem kon tegenhouden. Maar het viel allemaal best mee.

Voor het eerst werden we blijkbaar niet met open armen ontvangen. Dirk had ons middagmaal (verse soep en brood) klaargemaakt in Biastre (aan een schooltje) maar één van de ambtenaren kwam vertellen dat hij in stilte moest verdwijnen. Op bevel van de burgemeester. Begrijpe wie begrijpe kan!!! 

Tijdens onze middagpauze stapt er plots een man op me af die beleefd vraagt wat we aan doen zijn. Ik probeer in het kort, en het Frans, ons verhaal te doen. Ik ga even pen en papier halen zegt hij en ben direct terug. Bleek dat hij een journalist van een lokaal weekblad was die wel interesse had in ons verhaal en na nog een groepsfoto was de zaak geregeld.

Ik nam afscheid van de stappers want ik keer met de trein tijdelijk terug. In Caudry een ticketje gekocht (zeer vriendelijke man) nog even een koffietje gaan drinken en dan op weg. In het eerstvolgende station stonden we al 10 min. stil, maar in Lille had ik maar 13 min. voor mijn aansluiting naar Antwerpen. Maar dan ken je de Franse spoorwegen nog niet. Toen ik in Lille Flandres arriveerden was de trein netjes op tijd. Maar toen daagden de problemen pas echt op. Op het grote aankondigingsbord : ANVERS  Suprimé. Ik hade een klein vermoeden maar voor alle zekerheid even informeren wat 'suprimé' betekent, afgeschaft dus. Daar stond ik gepakt en gezakt. Een bordje info gevonden en gevraagd hoe kom ik in godsnaam in Antwerpen, Lier moest ik zeker niet vragen want daar had de dame in kwestie waarschijnlijk nog nooit van gehoord. De trein naar Tournai en bekijk het dan maar, dit alles in het Frans natuurlijk. 

Na een tijdje gearriveerd in Tournai gevraagd hoe het verder moest maar de dame in kwestie kon me niet helpen. Er vertrok op dat eigenste moment een trein naar Brussel. dat leek me een goed idee vanaf daar wist ik het wel. Alles is goed gekomen en na in Brussel een broodje te hebben verorberd kwam ik rond 9u30 in Lier aan. Vijf uren voor een tripje dat anders 3u en een beetje zou duren. Inderdaad met de trein is altijd een beetje reizen. 

Vanmorgen lekker uitgeslapen en nu enkele dagen nuttig recupereren en dan kan ik er vanaf zondag terug tegen aan. Hopelijk raak ik zaterdag in Compiegne maar dat zien we wel ter plaatse. 

Nog één ding, ik had Kristof Calvo's nieuwe boek 'F*ck de zijlijn' bij en door het vele treinrijden heb ik hem in één trek uitgelezen. Merci Kristof het leest vlotjes. 

Blijf ondankse de slechte wereldse toestanden toch genieten van elk moment. Tot in Compiegne. En diegenen die op de hoogte willen blijven van de avonturen van mijn compagnons zie www.groen-plus.be 

Pont a Pierre bekend voor mij van de Roparun

Afscheid (voor enkele dagen) van een supertoffe groep

Gisteravond onze chauffeur een beetje veel afstand laten afleggen. Vier keer heen en weer rijden om te kunnen eten en terug thuis te raken. Terwijl de pizzeria aan huis leverde. Niet doordacht gewerkt goede vrienden. 

Na een Frans ontbijt, geen kaas, geen vlees, en een tas koffie waar je bijna in kon verdrinken was het tijd om op te stappen. De kortste etappe (16km) van allemaal. Heb het allemaal een beetje aan mij laten voorbijgaan. Mee in het busje, wat praten, een koffietje in een frans cafeetje (eerst met 2 dan met zijn allen) en alles netjes klaargemaakt in onze nieuwe halteplaats Beaudiegnies.

Tegen 14u kwamen de moedige stappers, van de andere kant dan wij ze verwachten, in de chambre d'hôte. De soep en de boterhammetjes stonden klaar om er onmiddellijk in te vliegen.

Kamers verdeeld, een douchke nemen en dan tijd om na het vele stappen wat tijd voor zichzelf te nemen. De soep voor morgen wordt minitieus door Dirk bereid en nu is het tijd voor onze leader om zijn versie van een vegetarische spaghetti klaar te maken. Onderweg hebben we nog streekcake gekocht en die zal dienst doen als dessert.

Terwijl mijn vrouwtje bezig is aan een culinair etentje moet ik het doen met een vegetarische spaghetti. Maar ... die kan lekker zijn!!!

Morgen is mijn laatste, voorlopige, dag in Frankrijk. Keer terug om de rust in mijn lichaam te laten wederkeren. De vermoeidheid is een sterk-remmende factor in mijn dagelijks bestaan. Volgende zaterdag pik ik terug bij de groep aan in Compiegne om de laatste zes dagen terug mee te stappen.

Ik ga er nog wat van genieten, doen jullie dat ook ondanks alle beslommeringen in Parijs. Er is hier de ganse dag geen enkel ander programma te bezichtigen dan de aanslagen.   

Alles wordt overschaduwd en verdwijnt in het niets bij alle die nutteloze aanslagen in Parijs. Meer dan 120 mensenlevens ik begrijp niet dat iemand (IS) daar vreugde in vindt. Eigenlijk heb ik er zelf geen woorden voor om uit te drukken hoe ik mezelf voel. Waarschijnlijk zal dit bij vele anderen ook zo zijn. We zijn op weg naar Parijs voor de goede (klimaat)zaak en ik kreeg een sms'je van mijn vrouwtje dat ze zich ongerust maakt. Dan is het toch al ver gekomen of niet soms?

Het was zelfs zo ver dat we onszelf, in groep, wijsmaakten "Kunnen we de grens wel over?".  En onze volgauto, zou hij niet moeten uitgeladen worden? 

Gelukkig is alles vlot verlopen en hebben we vandaag de laatst km'tjes op Belgische bodem doorgebracht. Vanaf nu zitten we in Frankrijk tot 30 november. 

Het was een leuk parcours via ravel 98, slijkerige op-en-afjes gezegend door miezerige regenbuitjes soms vergezeld van een strak windje. Een dikke 22km hebben we onder onze zooltjes geplaveid. En onze GroenPlus-vlag wapperde in al haar schoonheid over de bewerkte velden.

Ons middagmaal hebben we genuttigd in de aftandse overschot van het station van Dour. Lekkere soep, kaas, bretonse worst en groffe boterhammetjes werden met smaak verorberd en de soep werd af en toe gebruikt om verkleumde handjes wat op te warmen. Onze moraal staat nog altijd in zijn zenith, de voetjes raken soms wat oververhit maar het kwam vandaag weer allemaal goed.

Wij blijven genieten van elke stap die ons dichter bij Parijs brengt. Doen jullie dat ook maar, genieten is en blijft de immer weerkerende boodschap. Tot morgen!!!  

Startplaats dag 4 Quaregnon-Sebourg (Fr)

Lieve met één voet in Belgie en één voet in Frankrijk

Door de Henegouwse velden nog steeds (en dat gedurende 3 dagen) de spoorweg volgende op weg naar illustere dorpjes als Jurbise, Ghlin, Jemappes.

Onderweg een telefoontje gedaan met moeder de vrouw die aan het babysitten was in Mol. Ook mijn oudste kleinzoon aan de lijn gehad, "vokke soep eten en patatjes". Het was een hart onder de riem om hem te horen en het is toch voor hen dat ik het doe.

Tijdens de stappperiodes was er genoeg tijd om diepgaande gesprekken te voeren. dat was de vorige dagen trouwens ook al het geval. Maar deze keer was ik toch even de weg kwijt. Het ging over matriarchen, vikings, mestoverschotten, rode en witte klaver en ga zo maar door. We verloren er zelfs onze weg door. Toch een aantal kilometertjes omgegaan.

Om de vermoeidheid een beetje te bestrijden had ik, ergens ten velde, getrakteerd met abrikozentaart. Iedereeen leek die wel te pruimen (sorry abrikozen)  

Onderweg werden we nog onderschept door 3 boswachters in een jeep maar toen we hen meedeelden dat we op weg naar de klimaatconferentie in Parijs waren was het hek van de dam. Ondertussen hadden we een stevig regenbuitje met passende winden getrotseerd.

Van Quaregnon, waar Walter ons opwachtte om nog enkele beeldjes te schieten, richting Mons, Hotel terminus. Na een verkwikkend douchke gaan we hier seffens eens lekker eten.

Geniet er van en hopelijk kan ik jullie morgen een nieuw blogje voorschotelen.  

Getten aandoen is een moeilijk werk

Even de weg kwijt!!!

Dan maar even uitrusten

Gespot in Niemandsland

Eindigen in de regen