Project Hebe (3)


Op donderdagmiddag gebeurde er iets waardoor de nieuwsgierigheid van de meisjes nog groter werd.
Ze zaten aan de picknicktafel bij hun mobilehome.
Noor las een tijdschrift, Hanne lag met haar voeten op een tweede stoel en Fien was een berichtje aan het beantwoorden.
Floris kwam alleen terug op de camping aan.
Dat was vreemd.
Hij droeg zijn rugzak niet meer, maar had wel een kleine bruine envelop in de hand.
Hij keek even rond, alsof hij wilde controleren of iemand hem had gezien.
Daarna liep hij rechtstreeks naar de tent.
Een paar minuten later kwam Sebastiaan tevoorschijn.
De twee mannen spraken met elkaar.
Hoewel de meisjes de woorden niet konden verstaan, viel het hen op dat het gesprek er ernstig aan toeging.
Sebastiaan gebaarde met zijn handen en wees vervolgens in de richting van het bos.
Floris schudde zijn hoofd.
Daarna verdwenen ze allebei in de tent.
'Dat was vreemd,' zei Noor.
Hanne was ondertussen rechtop gaan zitten.
'Hebben jullie dat gezien?'
'Wat?' vroeg Fien.
'Die envelop.'
'Ja, en?'
'Ze hebben iets gevonden.'
Fien keek haar aan.
'Hoe weet je dat?'
'Dat weet ik niet. Maar ik ben er zeker van dat ze iets zoeken.'
Noor legde haar tijdschrift neer.
'Misschien hebben ze echt een schat gevonden.'
Hanne sprong recht.
'Ik ga het uitzoeken.'
'Wat ga je doen?' vroeg Fien.
'Gewoon even kijken.'
'Hanne, nee!'
Maar Hanne was al vertrokken.
Ze liep langs de tent en deed alsof ze op weg was naar het sanitairgebouw.
Ter hoogte van de ingang hoorde ze stemmen.
'...we hebben niet veel tijd meer,' zei Sebastiaan.
'Dat weet ik,' antwoordde Floris.
'Ze verwachten resultaten.'
'We hebben het materiaal nog niet allemaal.'
'Dan moeten we sneller werken.'
Er volgde een korte stilte.
'En de meisjes?' vroeg Floris.
Hanne bleef stokstijf staan.
De meisjes?
Over wie hadden ze het?
'Dat komt later,' antwoordde Sebastiaan.
Hanne voelde een lichte rilling over haar rug lopen.
Plots hoorde ze beweging in de tent.
Ze haastte zich verder en deed alsof ze haar telefoon aan het bekijken was.
Een paar seconden later ging de tent open.
Sebastiaan kwam naar buiten.
Hij keek even in haar richting.
'Alles goed?' vroeg hij vriendelijk.
Hanne glimlachte.
'Ja hoor.'
'Zoek je iets?'
'Nee, ik ging gewoon naar het sanitair.'
Sebastiaan glimlachte opnieuw en verdween terug in de tent.
Hanne liep verder, maar haar gedachten draaiden op volle toeren.
De meisjes?
Wat hadden ze met de meisjes te maken?
Ze besloot voorlopig niets te zeggen.
Misschien had ze het verkeerd begrepen.
En bovendien wilde ze niet meteen verdacht overkomen.
Maar die avond, toen de drie vriendinnen opnieuw samen op hun bankje zaten, vertelde ze toch wat ze had gehoord.
Noor keek verbaasd.
'Over ons?'
'Dat weet ik niet zeker.'
Fien legde haar telefoon weg.
'Wat hebben ze precies gezegd?'
Hanne herhaalde het gesprek zo nauwkeurig mogelijk.
Fien dacht even na.
'Dat vind ik niet prettig.'
'Waarom niet?' vroeg Noor.
'Omdat ze het over ons hadden zonder dat wij erbij waren.'
'Misschien wilden ze ons morgen uitnodigen om mee te wandelen,' opperde Noor.
Hanne begon te lachen.
'Dat zou pas leuk zijn.'
Fien keek haar ernstig aan.
'Of misschien is er iets waar we beter niet bij betrokken raken.'
Hanne sloeg een arm om haar schouders.
'Komaan, Fien. We zijn op vakantie. We gaan toch niet overal problemen achter zoeken?'
Fien glimlachte flauwtjes.
'Nee. Maar ik wil ook niet dat we ze zelf gaan opzoeken.'
Aan de overkant van het kampeerterrein ging op dat moment de verlichting in de tent van Sebastiaan en Floris aan.
De twee mannen zaten tegenover elkaar aan een kleine tafel.
Tussen hen lag een schrift.

Floris keek naar het schrift.
'Ben je zeker dat dit een goed idee is?'
Sebastiaan sloot het dossier.
'We hebben geen keuze meer.'
'Ze zijn nog zo jong, Sebastiaan.'
'Maar geschikt volgens de criteria. Dat is wat telt.'
Floris zweeg.
Buiten, op enkele tientallen meters afstand, maakten drie meisjes zich klaar om te gaan slapen.
Ze hadden geen idee dat hun zomervakantie ondertussen een heel andere wending had genomen.







