Allegro

Jag spelar Haydn efter en svart dag
och känner en enkel värme i händerna.

Tangenterna vill. Milda hammare slår.
Klangen är grön, livlig och stilla.

Klangen säger att friheten finns
och att någon inte ger kejsaren skatt.

Jag kör ner händerna i mina haydnfickor
och härmar en som ser lugnt på världen.

Jag hissar haydnflaggan – det betyder:
»Vi ger oss inte. Men vill fred.«

Musiken är ett glashus på sluttningen
där stenarna flyger, stenarna rullar.

Och stenarna rullar tvärs igenom
men varje ruta förblir hel.

Allegro

Ik speel Haydn na een zwarte dag
en voel een simpele warmte in mijn handen.

De toetsen zijn willig. Milde hamers slaan.
De klank is groen, levendig, kalm.

De klank zegt dat vrijheid bestaat
en dat iemand de keizer geen belasting betaalt.

Ik steek mijn handen diep in mijn haydnzakken
en doe als iemand die de wereld in alle rust beschouwt.

Ik hijs de haydnvlag - dat betekent:
"Wij geven ons niet over. Maar willen vrede."

De muziek is een glazen huis op de helling
waar stenen rondvliegen, stenen rollen.

En de stenen rollen er dwars doorheen
maar iedere ruit blijft heel.

(Tomas Tranströmer - 1931-2015)
(Door hemzelf voorgedragen op youtube)

Contragewicht

Er is een land dat ik met pijn verliet,
Er is een land dat ik met pijn bewoon.
Een derde land daartussen is er niet.
Mijn leven volgt een zonderling patroon:

Want waar ik heenga voel ik me niet thuis
En waar ik thuis ben wil ik telkens weg.
De grens wordt smal tussen geluk en kruis,
Steeds minder denk ik wat ik hardop zeg.

Ik heb, om aan dit noodlot te ontkomen,
Een derde land verzonnen in mijn hoofd,
Een land vertrouwd met leugens en fantomen.

Aan diepgewortelde en zware bomen
Hangen honkvast de loden trossen ooft
Van al mijn vederlicht geworden dromen.

( Gerrit Komrij 1944 - 2012 : uit  Luchtspiegelingen)

Wacht even, ga zitten.
Niet bewegen.
Gebruik de stilte
hier van binnen.
Altijd nieuw. En luister
naar het geruis
van vergeten woorden
in je hoofd. Verzoenend
de regen, het tikken
tegen de ruiten,
de verre drukte. En even
is daar in die leegte
een onbenoemd moment,
een onbegrensde tijd.

(Nina Van Roosbroeck         )

De bomen komen uit de grond
en uit hun stam de twijgen
en iedereen vindt het heel gewoon
dat zij weer bladeren krijgen
we zien ze vallen op de grond
en dan opnieuw weer groeien
zo heeft de aarde ons geleerd
dat al wat sterft zal bloeien

(Toon Hermans   1916 - 2000)
(Foto: Mich De Mey)

Een Zwemmer is een Ruiter


Zwemmen is losbandig slapen in spartelend water,
is liefhebben met elke nog bruikbare porie,
is eindeloos vrijs zijn en inwendig zegevieren.


En zwemmen is de eenzaamheid betasten met vingers,
is met armen en benen aloude geheimen vertellen
aan het altijd allesbegrijpende water.


Ik moet bekennen dat ik gek ben van het water.
Want in het water adem ik water, in het water
word ik een schepper die zijn schepping omhelst,
en in het water kan men nooit geheel alleen zijn
en toch nog eenzaam blijven.


Zwemmen is een beetje bijna heilig zijn.


(Paul Snoek 1933 - 1981)

Een Naam

Waar komt die grote hand vandaan?
Wie is de man die haar wil werpen?
Toont hij ze al eeuwen
of pas vandaag?

Heeft die hand vlinders gevangen,
een boot over het water geduwd,
een paard gestolen of
gewoon een vreemde borst gestreeld?

Zie ze wachten op het werpen
de hand een vogel in de lucht
om op de plaats van de legende
een naam te geven
aan de stad
bij de stroom.

(Ina Stabergh  1945 -        )
(Foto: Brabo by Mich De Mey)

Melopee

Onder de maan schuift de lange rivier
Over de lange rivier schuift moede de maan
Onder de maan op de lange rivier schuift de kano naar zee
Langs het hoogriet
langs de laagwei
schuift de kano naar zee
schuift met de schuivende maan de kano naar zee
Zo zijn ze gezellen naar zee de kano de maan en de man
Waarom schuiven de maan en de man getweeen gedwee naar zee

(Paul Van Ostaijen 1896 - 1928)