46 - Jacques Prevert - Dejeuner du matin

om te smaken van de vrede
ons beloofd door 't kerstmiskind
wil ik doen als velen deden
wil ik luisteren naar de wind

en ik hoor de storm sneeuwen
op de bomen in het veld
op de jaren, op de eeuwen
zo wordt kerstmis ons verteld

om te smaken van de vrede
wil ik worden als een kind
ach, hoelang is het geleden
dat ik werkelijk heb bemind

en terwijl de mensen geeuwen
- niemand kan de wind verstaan -
blijft het buiten steeds maar sneeuwen
tot de winter is gedaan

(Luc De Mey 1943 -      )
(Foto Xmas by M De Mey)

De Kern

De kern van alle dingen
is stil en eindeloos.
Alleen de dingen zingen.
Ons lied is kort en broos.

En donker zingt mijn bloed,
van heimwee zwaar doorwogen.
Ik zeil langs regenbogen
Gods stilte tegemoet.

(Felix Timmermans 1886 - 1947)
(foto Rainbow and a wee boat - Ardtoe - Scotland   by Angus Clyne)

En voor den uchtend van haar bloei vergaan.
Ik ween om liefde, die niet is ontloken,
En om mijn harte dat niet werd verstaan.

Gij kwaamt, en 'k wist - gij zijt weer heengegaan...
Ik heb het nauw gezien, geen woord gesproken;
Ik zat weer roerloos na dien korte waan
In de eeuwge schaduw van mijn smart gedoken:

Zo als een vogel in den stillen nacht
Op eens ontwaakt, omdat de hemel gloeit,
En denkt, 't is dag, en heft het kopje en fluit,

Maar eer 't zijn vaakrige oogjes gans ontsluit,
Is het weer donker, en slechts droevig vloeit
Door 't sluimerend geblaarte een zwakke klacht.

(Willem Kloos - 1904 - 1960)

(foto how sad!! by Thursday )

Hoe iemand voor een ander bestaat

een vrouw loopt in de stationshal van de ene uitgang
naar de andere, net als iedereen, maar traag.

Je weet nog niet hoe gewaagd haar tempo is
en hoeveel te snel.

Door hun gejaag vervagen de overige passanten
tot strepen in de opname.

Wonderlijk hoe de vrouw door haar traagheid
afzonderlijke reizigers samenvoegt tot haar achtergrond
en hoe er een gebied ontstaat waar je oog op rust.

Net als iedereen loopt de vrouw in een lijn die ongeveer recht is,
tot haar ene voet hapert. Ze zet hem neer

maar iets te laat en er valt een leemte van een seconde
in de zorgvuldig opgebouwde regelmaat.

Haar voeten raken uit de richting, de vrouw
staat bijna stil, praat in zichzelf, doet alsof
haar niets ontschoten is, probeert een uitgang.

Als je even niet kijkt is ze weg.
Merkwaardig hoe ze een leegte beslaat.

(Marijke Hanegraaf 1946 -     )

Voor Hobo en Piano

Zij heeft het riet in huis gehaald waar, altijd
met een zweem van streling, snaren klonken. Zij
wil niet als de klarinet behagen, niet verlokken
als de fluit. Zij stelt. Zo eenzaam heb ik haar
als meisje nooit gehoord. Met haar oprecht en
puur geluid blaast zij zich daaglijks verder weg.
Wat nu? Ik bied haar fluisterende tegenstemmen
op het aangetast gebit van mijn klavier, ik vang
mijn grote kind nog in een uitgerekt accoord
maar ga haar toevertrouwen aan de tegenwind.

(Anna Enquist 1945 -       - uit Kerstmis in februari)

Ergens

ergens hinken angsthengsten
door de stilte van het gras
de wind draagt
het gerucht van vlinders
die verwaand hun vleugels sluiten

mijn reis is ver ten einde
ik ruik de sterren al
en zweef in steeds wijder bogen
om de mensen heen
om aan de schreeuwgrens
neer te strijken ergens
in wat nagelaten verzen

(Adriaan De Roover  1923 -     )

L' Etranger

"Qui aimes-tu le mieux, homme énigmatique, dis?
ton père, ta mère, ta soeur ou ton frère?
    - Je n'ai ni père, ni mère, ni soeur, ni frère.
    - Tes amis?
    - Vous vous servez là d'une parole dont le sens
m'est resté jusqu'à ce jour inconnu.
    - Ta patrie?
    - J'ignore sous quelle latitude elle est située.
    - La beauté?
    - Je l'aimerais volontier, déesse et immortelle.
    - L'or?
    - Je le hais comme vous haïssez Dieu.
    - Eh ! qu'aimes tu donc, extraordinaire étranger?
    - J'aime les nuages... les nuages qui passent... là-bas...
là-bas... les merveilleux nuages!"









De Vreemdeling

"Zeg eens, mysteriuze man, van wie houd je het meest? Van je
vader, je moeder, je zus of je broer?"
    'Ik heb geen vader, geen moeder, geen zus en geen broer.'
    "Van je vrienden?"
    'Daar gebruikt u een woord waarvan ik de betekenis tot
op heden niet ken.'
    "Houd je dan van je vaderland?"
    'Ik weet niet waar dat op aarde zou kunnen liggen.'
    "Van de schoonheid?"
    'Van haar zou ik graag willen houden, Ze is immers
goddelijk en onsterfelijk.'
    "Van geld?"
    'Ik haat het zoals u God haat.'
    "Maar waar houd je dan van, zonderlinge vreemdeling?"
    'Ik houd van de wolken... de wolken die voorbijgaan...
daarginds... daarginds... die wondermooie wolken!"

(Charles Baudelaire 1821 - 1867)

Boombeschrijving

Bomen zijn werkelijk.
Hun bladeren praten werkelijk...,
met woorden veelzeggend en letterloos.

Hun toppen zingen.
Hun stammen zwijgen
hoorbaar.

Hun wortels houden
van de aarde.

Bij een boom
staande moet ik wel
ademen als een boom.

Naar een boom
ziende zie ik
hemel en aarde in elkanders
armen.

Want de boom,
Een boom is een bruiloft.

(Hans Andreus - 1926 - 1977)

Eeuwigheid

Er zijn plekken
waar ik zonder glimlach
niet meer langs kan.
Ooit is daar een grap
verteld, een kus geroofd,
iets voor het eerst gedacht.
Ter hoogte van mijn oor,
bijvoorbeeld,
heb jij me op een nacht
beloofd dat eeuwigheid
een leugen is, maar dat het
daarom tussen ons niet
minder lang gaat duren.
Meer woorden waren er
niet nodig - een mond
spreekt van zichzelf al mooi
en huid heeft een geheugen.
Jij blijft mijn hals, mijn navel,
mijn holte van mijn knie
voor altijd bij.
Zonder glimlach kan ik
aan geen plek voorbij.

(Bart Moeyaert - 1964 -        )