kledij

Klik op foto

Rien à faire

Lappemand feiten:

Een dikke blauwe pijnlijke knie door het paaltje dat in de weg stond en me een ferme koprol in de modder opleverde+ een ciste op de pols die voor een hoop pijn zorgt. Beste Mr. Pech, we zijn goed begonnen, zo gaan we niet verder doen. Dat was het resultaat van een bostraining op het provinciaal domain in Hofstade.

                                                                                                                      Eveline

Cyclocross Luxemburg.

Opwarming

Duidelijk afzien!

                                                                                                                               Eveline

 To do: cross in Luxemburg 27-11-2010

Sengers weekend.

Eindelijk hervatting v/d training

Dinsdag 2 nov. 17.45h.

On recommence

De gevolgen van 2010

Door het toch wel puike seizoen met de 2 zéér belanrijke zeges was er toch enige interesse van enkele "ELITES" dames ploegen. Hierdoor zou ik met enige weemoed de ploeg van de "Dijlespurters" gaan verlaten, maar ja, zulke kans wordt er niet ieder jaar aangeboden en naar het volgende seizoen toe kreeg ik via deze transfert de mogelijkheid  om aan enkele grotere wedstrijden deel te nemen.              

Hierbij werd door m'n begeleider (Dré) wel de eis geplaatst om volledige vrijheid betreffende de keuze van deze grotere wedstrijden zodat het lichaam op een rustige manier naar dit zwaarder werk kan toegroeien.

Het nieuwe team zal zijn "SENGERS LADIES CYCLING TEAM" dit met ondersteuning van zeer ervaren en bekwame mensen uit de wielerwereld en hierdoor zal  de druk voor mijn directe omgeving een stuk verminderen. Daarom was het bijna onmogelijk om deze stap niet te zetten, maar hoop nog veel in contact te kunnen blijven met mijn club van oorsprong. Nu de beslissing genomen is, valt de druk even weg en kunnen we vanaf november terug beginnen opbouwen naar het volgende seizoen, maar dit zal dan zijn bij de "GROTE DAMES" .    

                                                                                                         vp

http://www.sengerslct.be

De droom die een jaar duurde...


Heeft u even tijd?

Een jaarverslag is de balans die een renner voor zichzelf op het einde van een seizoen opstelt. Ik zoek uit wat dit jaar mij bracht, wat de werk punten voor volgend jaar zullen zijn en hoe ik alles ervaren heb.

Aan het begin van het seizoen stelde ik mezelf een aantal doelstellingen. Toen club trainer Bert mij in november vroeg wat ik dit jaar wilde presteren antwoordde ik kort; "bwa goed rijden en misschien wel eens een koers winnen". Afgaand op vorig seizoen stelde ik geen al te hoge eisen. Ondanks de strenge winter kwam ik de koude periode vlot door en begon met een goede conditie aan het seizoen. Gemotiveerd als ik was trainde ik goed. Ambitie? Een goed jaar! "En als ik het in mijn kopje heb, zit het niet in m'n gat" Ik werd clubkampioen in februari, maar het koers seizoen opende ik eigenlijk met een 8ste plaats, de trend was gezet voor mijn doelstelling.

 In mei boekte ik zeer buiten alle verwachtingen in mijn aller eerste overwinning. Een provinciale titel, een droom. Daar had ik m'n doelstelling, nog voor half seizoen.

Ik verlegde mijn doelstellingen. Trainer Dré vroeg minstens 10 top 10 plaatsen. 10?!
U vraagt, ik rijd. Het einde van het seizoen nadert en ik kan terug kijken op 10 top 10 plaatsen op de weg.
Een snelle resumé... ACHT podium plaatsen waaronder vier overwinningen, twee op de weg, twee op de piste. één tweede plaats en 3 derde plaatsen. Her en der top 10 plaatsen die ik voornamelijk aan mijn sprint te danken heb en mooie ere plaatsen bij de elites en nieuwelingen jongens.

MAAR bepalen enkel de prestaties een goed seizoen? Neen! Prestaties, allemaal goed en wel, maar hoe je het ook draait of keert, een renner doet het niet alleen. Ik heb dit seizoen ervaren dat de mensen uit mijn omgeving een onuitwisbare afdruk achter lieten op mijn resultaten. Zonder twijfel kan ik hen alleen maar dankbaar zijn voor de steun, de wijze raad en het altijd klaar staan om mij over elk obstakel te helpen. In eerste plaats mijn ouders en broer die ik wekelijkse mee sleepte naar de koers. Ik moet hen vaak op de zenuwen gewerkte hebben toen ik na de koers ontplofte. Ze mopperden zelden en dat maakt het voor mij een pak gemakkelijker. Trainer Dré deed zijn uiterste best om mij de kneepjes van het vak bij te brengen. Als coach, trainer, mekanieker, ... stond hij steeds voor me klaar .Alles werd voor mij gedaan, waardoor ik alleen nog maar hoefde te trappen. Wat een luxe. Er waren de trouwe supporters en de familie, steeds in voor een babbeltje over de koers. De "hup, hup" berichtjes deden me ontzettend goed. Mijn trainingsmaatjes, die me meesleurden op training. De ploegleider die me onvoorwaardelijke steun bood en me voor het Bk mentaal klaar maakte. De club voor de kansen. Iedereen die ik vergeet.
Voor dit alles, alleen maar een welgemeende DANK JULLIE WEL!!

En als woorden niets doen, zeg het dan met bloemen... Bedankt!

Mijn verslag is redelijk oppervlakkig toch wil ik nog enkele mooie wielermomenten aanhalen van het voorbije seizoen. De stage met de wielerschool en die in Spanje, wekelijkse (soms eenzame) clubtrainingen (en de terrasjes), de trainingen op de piste in Elewijt waar ik ontzettend veel leerde en genoot van het afzien, het (h)echte team gevoel dat ik opbouwde met Nele doorheen het seizoen. Het kunnen geven en nemen, een belangrijke waarde. Waardering durven uitspreken voor mensen die dat verdienen...

Ik sakkerde vaak over de staat van het parcours, de blunders van de koers kregen bijna een vaste rubriek in mijn verslagen. Mijn blog is mijn uitlaatklep, de plaats waar ik vaak kleine frustraties van me afschrijf. Toch waren de commentaren die ik gaf op mensen, dingen, organisaties, vooral opbouwend bedoeld. Mijn oprechte excuses als dat vaak niet zo overkwam.

Vandaag kijk ik terug op 2010 en ben een meer dan tevreden meisje. Als ik had geweten wat ik kon verwachten, dan had ik onmiddellijk getekend. Ik besef dat ik een mooi jaar heb gehad.

Wielrennen is als een tekening die je zelf kleurt, een wielrenner is een kunstenaar die er het beste van moet maken met dat wat hij heeft. Ik kleurde mijn seizoen, -enja ook wel eens buiten de lijntjes- maar ik ben tevreden met m'n tekening en heb volgens mij gecreëerd  waarvoor ik hard gewerkt hebt.

 De kans dat ik dit nog eens meemaak is relatief klein. De "wanne be" coureur in mij zal het volgend jaar niet gemakkelijk hebben om te bevestigen wat ze het afgelopen jaar liet zien gezien de nakende overstap naar de elites. Het zal hoe dan ook wel zwaar worden maar ik beloof dat ik m'n best zal doen. Altijd. De boodschap is stevig te blijven trainen zeker? En misschien een beetje meer discipline om net iets vroeger te gaan slapen...  ("Zegt ze met schaamrode wangetjes")
Ik heb dit seizoen alvast ontzettend veel geleerd zowel over de koers als over de psyche van rensters. Aanvankelijk twijfelde ik vorig jaar ontzettend toen ik de overstap maakte vanuit de skeeler wereld naar het wielrennen. Het was niet de gemakkelijkste beslissing maar ondertussen heb ik nog geen moment spijt gehad. Mijn balans... is absoluut positief! :D

                                                                                    Eveline

Laatse wedstrijd van 't jaar en, number 13.

De dag van de allerlaatste kans...

De meeste mensen weten ondertussen dat ik me de laatste maand toch naar het seizoens einde aan het slepen was. Er was plots veel recuperatie nodig voor lichte trainingen en ik had niet meer het goede gevoel dat ik daarvoor altijd had op de fiets. Een weekje relatieve rust bood raad, en zaterdag zat ik terug goed op de fiets.
(De triatlon uiteraard).
Ik zag snel terug het plezier in van m'n fiets en zag het niet langer als een marteltuig.
Ik ga echter mijn seizoens einde niet te veel meer uitstellen. Het is een mooi jaar geweest. (Daar ga ik niet over uitwijken want mijn jaarverslag volgt later) Ik zet een punt achter het jaar nadat ik zaterdag a.s. in Rotselaar bij de nieuwelingen mijn laatste koers km's gereden heb.
Ik kies voor Rotselaar omdat hier mijn seizoen eigenlijk begon. Toen ik ergens begin maart in koude omstandigheden aan de start stond, stond ik met knikkende kniën te kijken naar de stevig getrainde jongens. Ik had toen nog nooit een nieuwelingen koers uitgereden, maar deed dat die dag wel.
Met een gemiddelde snelheid van 39 km/u, kwam ik aan ergens in het peloton, doelstelling bereikt.
Met de bagage die ik dit seizoen heb opgedaan stel ik m'n doelstelling voor dit weekend iets breder dan uitrijden. Afhankelijk van het gevoel, zou ik toch wel eens graag goed vooraan in het peloton binnenrijden...
Maar dat zien we dan wel weeral.

Technische informatie:
Een koers van 69km, start op de provincie baan (ter hoogte van nr 18) 3110 Rotselaar.
De start is om 15:00u!

Foto's van 27/03/2010 toen armstukken nog een must waren.

Allen daarheen want het is... De dag van de allerlaatste kans.


Eveline, 

TRIATLON TE MECHELEN

Vandaag stond er eens iets anders dan koersen gepland in de agenda. Triatlon.
Nuja, het is eigenlijk niets anders, want ik zou het fiets onderdeel voor mijn rekening nemen. Zuiver op de graad blijft het dan gewoon een wielerkoers. Allen is het tegen de mannen. Echte mannen hé! Geen jongetjes van 15-16 jaar, neen, mannen met dijen zo breed als de straat(handig om uit de wind te zitten, maar verder geen voordelen). Oneerlijk, maar wel een uitdaging!
We stelden aanvankelijk een dijlespurters ploeg op. Jonathan kreeg echter jammer genoeg klierkoorts en moest dus verstek geven voor de 20ste editie van de Dimarco business triatlon. In zijn plaats vond ik toch nog een andere wielrenner bereid, de 8.5km voor zijn rekening te nemen nl, ex-dijlespurter Tom Dezwarte.

Een triatlon begint echter met een zwemonderdeel en daarvoor hadden we topzwemmer Victor Campenaerts. Op voorhand is het gissen naar  wat het zal worden en welke prestatie iedereen zou kunnen behalen. Iedereen staat in de wisselzone te wachten op zijn zwemmer, een zenuwslopend gedoe. 12 minuten passeerden en de eerste zwemmers kwamen uit het water. nr 1 loste af, nr 2 ook... een minuut na de eerste passage kwam onze zwemmer de wisselbox als 6de binnen gespurt. NU AL? aaaah!
Een hectische wissel, maar wel de 7de snelste wissel van al de wissels. AHA!

Ik sprong op mijn fiets en begon als een razende gek te rijden. Ik passeerde de streep waar het publiek enkele rijen dik stond. Mijn naam hoorde ik door de luidsprekers galmen, aanmoedigingen langs de kant.
Papa riep, 't is maar 1 minuut, da's wel overbrugbaar. Jaja, allemaal goed en wel als er een toerist op kop rijdt die een jaar zijn fiets niet heeft gezien, 150 kg weegt, en 20 per uur rijdt. Maar Bart Arenouts even inhalen leek mij geen optie. Ik wachtte het eerst volgende groepje op, maar het razende tempo van 50-55 per uur kon mijn junioren verzetje niet aan. (en mijn benen ook niet hoor). het tweede groepje va 4 renners reed een aanvaardbaarder tempo. Ik pikte in en draaide mooi mee rond. Naar mate de koers vorderde werd onze groep groter. Een renner of 15 draaide goed rond en de snelheid werd opgedreven naar 45-50 per uur. Snelheden die ik op koers niveau niet gewoon ben. Gelukkig was de wisselzone in zicht. En als ik de streep riek, ben ik niet meer te houden. Ik draaide in het pelotonnetje voor de 10de plaats de wisselzone in. 17e over de streep. (van de 225)

Een goede wissel, maar niet de beste. Tom vatte zijn 8.5 km aan. Ik stond uitgeput naast mijn fiets na te hijgen. Ja, ik had serieus afgezien, maar het was oh zo leuk geweest. Toen ik even later gerecupereerd was en even rond keek zag ik een zo goed als lege wisselzone. Waar was iedereen? Stomverbaasd merkte ik dat we bij de eersten waren. Loper Tom deed zijn uiterste best, zag af maar leek goed stand te houden. Hij finishte uiteindelijk als 34ste. Een mooie prestatie voor een wielrenner. (Want wielrenners kunnen toch niet lopen?)
 We finishten als 8ste mixed team. (Das top 10 hé !!)
We waren van de 225 ploegen ongetwijfeld ook een van de jongsten, zoniet hét jongste team.

Ik ben ongetwijfeld zeer tevreden. Het was een fijne ervaring. Zeker voor herhaling vatbaar.
Ook nog even het team bedanken dat zich ontzettend inzette om een pracht prestatie neer te zetten.
Ook de mensen aan de kant voor het super goed supporteren! (Want ik had het ontzettend zwaar!)
Ik heb niets dan positieve woorden gehoord over onze ploeg.

Een moe maar tevreden, Eveline

SLECHTSTE DAG VAN 'T JAAR 

Vandaag vatte ik de koers aan te Waarloos. Aanvankelijk stond ik aan de start boordevol ambitie om een van de laatste keren te kunnen schitteren in mijn Belgische tricolore trui. Ik had echter na 500m al door, dat het met de gezondheid vandaag niet pluis zat. Mijn benen deden pijn mijn longen leken te verschroeien. De torenhoge ambitie zakte al snel in mijn schoenen. Het was aanklampen en harken om te kunnen bijblijven.
(Nu ik toch dramatisch doe, doe ik ineens te goei hé)

Focus bij de start.

Afzien tijdens een passage aan de streep.

Al de eer voor deze mooi foto's bij Nele's broer Tim Seghers

Copyright Tim Seghers

confessions of a race aholic...

Zoals de titel al doet vermoeden heb ik het een en ander te bekennen. Eerder deze week liet ik weten dat ik dit weekend niet zou rijden omwille van externe omstandigheden. Die externe omstandigheid was een volleybal toernooi waar ik vorig jaar ook aan deelnam. Ik besef dat, nu ik het zeg, daar wel weer kritiek op zal komen en dat mensen die zogezegd "professioneel met hun sport bezig zijn" zich niet met zulke dingen moeten inlaten. Volledig akkoord!

Maar ik had het beloofd en belofte maakt schuld. Het was trouwens leuk, en ik heb er geen blessures aan overgehouden. Gezien ik uit de ervaring van vorig jaar weet, dat ik de dag nadien best niet te veel kan uitsteken wegens stramme spieren besliste ik zelf niet te gaan koersen.

Deze beslissing was echter tegen Dré's wil en dus kon ik vandaag starten bij de nieuwelingen jongens te Onze-Lieve-Vrouw Waver. Ik had er niet veel van verwacht eerlijk gezegd want mijn benen voelden deze ochtend tijdens het losrijden al aan als lood. Toen ik de deelnemerslijst van 44 starters zag steeg mijn "moed metertje" lichtjes. Het positieve nieuws werd echter snel te niet gedaan want ik constateerde dat ik in mijn haast mijn puffer was vergeten. Joepie.

Maar ik vatte de koers aan, zoals ik dat altijd doe. Vol goede moed en energiek. Het tempo dat er nog niet in zat werd er in de eerste ronde al onmiddellijk uitgehaald. Mijn benen voelden plots heel wat beter dan verwacht. Ik zag de rondes weg tikken en de aanvallen frequenter worden. Niets scheen te baten en het peloton stevende af op een massasprint. Ik legde beslag op de elfde plaats en was daar best tevreden mee. Ondanks dat ik in de sprint ingesloten zat en maar geen opening vond om door te kruipen, is 11de niet slecht bij de jongens denk ik.

Ik sluit het weekend af met een positief gevoel. Daar waar ik vorig jaar na 1 ronde gelost werd door ziekte, rijd ik vandaag uit, met stramme spieren... Das koers. De quote van de dag: "Als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat.                                                                       " Eveline"

TREMELO

Het seizoeneinde doet zich gevoelen en door veel overtuiging van mijn  mechanieker/coach laat ik mij overhalen om het jaar vol te maken.

Vandaag stond de 4de en laatste manche van de beker van Vlaanderen voor dames jeugd op het programma in Tremelo. Ik zal het redelijk kort houden; het was een koers zoals een ander, demarrage, tussensprint, demarrage, ... massasprint. Ik vertrok met een bang hartje, want 2 weken rust kruipt niet in de koude kleren. Niet tegen staande had ik vandaag eigenlijk wonder wel hele goede benen! Ik had het moeilijk voorin te komen, maar toen ik daar in de laatste ronden dan eindelijk raakte, bleef ik er ook. Ik draaide bij de eersten het rechte stuk op, en finishte als 5de junior. Een echte sprint zat er niet meer in, de kracht was totaal uit de benen weggevloeid.

Maar door dit resultaat verbeterde ik m'n klassement, van plaats 8 naar 6 hierdoor sluit ik het seizoen af dicht bij de kannonen, ondanks de 2 slechte resultaten in het begin van 't seizoen. Nu begrijp ik waarom Dré er zo op doorhamerde om deze wedstrijd nog met een behoorlijke uitslag te betwisten.

                                                                                                                                   Eveline

Het maximum uit een spurt met lege benen

Hervatting na ziekte!

Dit weederop treden had ik mij gans anders voorgesteld! Eindelijk een beter gevoel om terug te gaan koersen, ondanks het snakken naar het seizoenseinde, toch met veel moed en overtuiging aan de wedstrijd begonnen. Nu bleek dit uiteindelijk nogal flink mee te vallen de benen waren duidelijk terug in orde dus was de boodschap niet te gek doen en mij nog eens uitleven in de sprint. Doch het lot besliste er anders over, net over half koers, op het ogenblik dat ik aan't drinken was verloor er plots 2 plaatsen voor mij een collega de controle over haar stuur en jawel de helft van het al kleine peloton was uitgeschakeld. Daar mijn stuur volledig vervrongen was kon ik nog amper over de meet rijden om nog een klassement te hebben en de koers was over! Dit is duidelijk een seizoen met "UP & Downs"

                                                                                              PS: Dré zal weer weten wat te doen!!!!

Koers, the way it goes. (Lebbeke)

Gisteren trok ik na een koers vrije week terug de fiets op. Ik stond met 23 andere meisjes aan de start van de 60km lange koers in Lebbeke. De wind waaide hard, en de staat van het parcours bestond voornamelijk uit kloven en putten. Ergens in the middle of no where is dat niet echt verwonderlijk natuurlijk. Papa was niet te spreken over de afwezigheid van een café... De koers werd aangevat en het begin tempo lag naar mijn gevoel onder de 30 km/u. De wind zal daar wel voor gezorgd hebben. Na enkele ronden werden de debatten dan eindelijk geopend en kon ik aan mijn job beginnen. "Rijd je zot".

Ik reed vijf van de 10 ronden aandachtig mee en sprong zo ongeveer op alles wat bewoog. Na vijf ronden kreeg ik eindelijk de kans even te drinken toen ze voor mij hard tegen de grond kletterden. Ik zou -indien ik mijn twee handen aan het stuur had gehad- wel over gesprongen zijn, maar gezien dat niet het geval was, vloog ik er gewoon los op. Geen ontkomen meer aan. Shauni Corthout die na haar bekken breuk in Steenokkerzeel (zie archief) eindelijk voor het eerst terug aan de start stond had de pech er ook weer bij te liggen. Gelukkig zonder veel erg (n.v.d.r). Ik vermoed dat de vijf meisjes die vielen ook weer terug op de fiets konden, maar tegen dan waren de vogels natuurlijk al gevlogen en zat de koers er op...

11 meisjes stormden door en vochten voor de overwinning die in de sprint beslist werd. Het pleit werd beslecht in het voordeel van Lisa Bogaert voor Shana Van Glabbeke en Morgane Van Lierde. Proficiat daarvoor.

Na een nachtje slapen meet ik nu de schade van gisteren op. Blauwe plekke, paar kleine schrammetjes en stijve spieren, maar mijn fiets kreeg er harder van langs. Het stuur staat helemaal krom, en vol met krassen. Dat geeft mij de gelegenheid maandag nog eens te gaan shoppen bij Van Eyck. :D (En zo heeft elk nadeel z'n voordeel).

Vandaag tracht ik de stijve spieren los te krijgen en zal ik weer op de koers te vinden zijn, aan de kant weliswaar....

                                                                                                              Eveline