Uitslagen 2011

Belsele

Midden blok, tussen twee examens door, pauze gewijs, heb ik dan toch maar een koers meegepikt dit weekend.
Belsele, een goed halfuur met de auto, was best wel te doen om niet te veel tijd te verliezen. Hoewel het de laatste weken niet altijd vlot lukt om trainingen schitterend af te werken door chronische tijdsgebrek voel ik dat er toch -eindelijk- weer een opwaartse beweging in de conditie curve zit. Het werd zo wel eens stilaan tijd.

Net voor de start viel de regen nog met bakken uit de lucht, de junioren die op dat moment reden, zullen het geweten hebben. Voor onze 80 km lange (korte) koers bleef het gelukkig droog. Al zat er na die bui wel heel wat meer zuurstof in de lucht! Ik koerste vooraan en deed m'n best om mee te rijden waar nodig en mogelijk.
Tegen het einde kreeg ik m'n klopke maar reed toch uit. Met 6 man voorop reed ik nog naar een 25e plaats op de klinker-aankomst. En al is het geen "wauw-prestatie", ben ik relatief tevreden over de manier waarop ik gekoerst heb. Werk is er natuurlijk nog veel maar het gaat in de goede richting denk ik. 

                                                                                                                             Eveline  

Begijnendijk & Kieldrecht (Prosperpolder)

Een begeleider met vragen?

Zoals de tittel laat vermoeden, stond ik daar met een bang hartje aan het vertrek van deze wedstrijd, dit na de vroege aftocht van m'n poulain in Snaaskerke. En ja dit was een echte waaierkoers, met een 150vertrekkers werd de boel na pakweg 5 à 6 km'rs in 5 waaiers getrokken. Dat was het resultaat van (zéér) veel wind en smalle wegen. Natuurlijk zaten de besten (UCI ploegen) vooraan, 2 Sengers Ladies in de 2de groep, die na enig verweer werk terug konden aansluiten en Eveline met 2 kompanen in de 3de waaier. Maar wat zag ze er terug goed uit op de fiets, dit in tegenstelling van 14 dagen geleden. Ze had goed begrepen hoe het moest, want ze draaide in het bolleke goed mee zodat ze niet op de ketting zat waar de deur altijd open staat. Na de 1ste grote ronde (28km) waren er al pakweg 30 rensters die al in de douche stonden, en na 60km werd ook haar peloton een 25tal uit koers genomen, anders zou de organisatie in problemen komen voor de aanvang van de lokale rondjes. Uiteindelijk zijn er maar 69 aangekomen, maar wat klonk ze na afloop positief ondanks geen resultaat. Ik hoor nog steeds haar woorden " Dit ligt me blijkbaar wel, dat zijn mijn koersen, alleen nog wat sterker worden". Dat is de spirit zo hoor ik het graag.

                                                                                               De begeleider

Heroptreden enigzins anders voorgesteld ! ! !

Het terug in wedstrijd treden was voorzien voor zondag in Waarschoot, dit na enige gezondheidsperikelen. Maar door problemen om een volledige ploeg samen te stellen werd op mij beroep gedaan voor zaterdag de "7de dorpenomloop van Aalburg" NL te rijden.  Dus hierbij neem ik m'n verantwoordelijkheid op om een herstart te maken ten dienste van de ploeg. Het zal natuurlijk een harde noot worden, maar als sporter leer je met zulke omstandigheden om te gaan, m.a.w. we schrapen al ons kunnen bijeen en zullen wel zien wat er van komt. Het gevolg hiervan kan zijn dat er voor zondag in Waarschoot zal gepast worden als ik zaterdag de volledige km'rs kan afmalen.

Snaaskerke (Gistel)

BREDENE & VELDHOVEN NL

Ik heb een druk weekend achter de boeg, met twee zware koersen.
Hoewel het aanvankelijk niet op mijn programma stond, startte ik gisteren in Bredene (eigenlijk Knokke maar de aankomst lag wel zo'n 50 km verder). Ik kreeg een duidelijk missie mee, waar ik helaas niet toe kwam.
Na 30 km lag er in het parcours een venijnige kasseistrook van een dikke twee km. We waren goed gebriefd en wisten duidelijk wat er zou gaan gebeuren. Ik moesten echter in de aanloop naar het beruchte ding al een ferme cartouche verspelen waardoor ik al snel plaffoneerde op de kasseibaan. Als 20ste was ik op gedraaid op het kleine stukje hel, en draaide zo'n 60 posities verder weer er af. Niets voor mij die "hel" toestanden.
Tussen de auto's kon ik terug komen tot het derde peloton dat ondertussen ontstaan was. De kassei strook had heel wat slachtoffers gemaakt en indien de wind niet in de rug had gezeten richting plaatselijke toer, had hier de koers zeker in een definitieve plooi gelegen. Er gebeuren een aantal samensmeltingen maar 3 omvangrijke pelotons bleven elkaar najagen. Ik besloot er dan maar snel een goede training van te maken want eens de kassei voorbij kwam ik er snel weer door. Ik had zeker geen slechte dag en draaide gewoon goed mee rond in ons groepje. Het maakte allemaal niet veel uit, sprinten voor een 60e plaats stelt toch niets voor. Na 90km werden we uit koers gehaald. We hadden op dat moment 2minuten achterstand op een veel omvangrijker tweede peloton. Wat er alleen maar op duidt dat het bij ons zeker ook niet stil viel.
Wie er gewonnen is, vind je op www.wielerbondvlaanderen.be en ik ging moe naar huis.

Rust kon ik wel gebruiken. Het waren 90 zware kilometers geweest en vandaag stond er al weer een koers op het programma. Veldhoven in Nederland in de buurt van onze sponsor AO Smidt. Ik voelde al voor het vertrek dat mijn benen zwaar aanvoelden van de dag voordien maar ach, dat rij je er toch zo uit?
Er stond 75 km geprogrammeerd. Bitter weinig voor een hoop elite dames. Die koers werd vervolgens nog eens ingekort omdat de doortocht van onze mannelijke elite collega's in het gedrang zou komen.
Er kunnen moeilijk twee omvangrijke peloton's passeren op een kleine baan door een centrum. 65 km reden we dus. In het begin had ik het moeilijk. Mijn ritme vond ik maar langzaam. Half koers leek ik op te fleuren maar na enkele krachtige aanvallen (van andere rensters) voelde ik dat mijn benen vandaag toch niet hun beste dag kenden. Toen ik ook nog twee ploegmaten tegen de grond zag gaan voelde ik mij zeker niet meer op mn gemak! Sofie vloog uit de bocht en kon door platte band haar koers niet meer verder zetten. Arys was er erger aan toe! Zij viel tegen de drang hekken en werd naar het ziekenhuis afgevoerd. Hopelijk valt de schade nogal mee en kan ze snel weer koersen! Spectaculair zag het er alvast wel uit!
Het plan was vervolgens dat ik me op de sprint zou concentreren. Claudia leidde me zo goed mogelijk naar voor maar op de rotondes voor de aankomst was het een en al chaos. Opschuiven was nog moeilijk en voor de hoofdprijzen sprinten zat er ook al niet meer in. Vos en consorten hadden al lang het hazenpad gekozen en waren naar verluid tegen 60km/u de laatste ronden rond gereden. Gekken! We haalden uiteindelijk toch ook een koers gemiddelde van ruim boven de 40. Ik eindigde ergens in het peloton en moet het daar dit weekend maar mee doen.
Tevreden over mijn weekend? Bwa, hieruit heb ik weeral veel geleerd.

Volgende week zaterdag rijd ik ergens een kermiskoers in ik-ben-de-naam-tijdelijk-kwijt.
Maar ik weet het nog wel te zeggen. Als ik er aan denk.

Eveline

PS: de plaatsen vind je bij uitslagen 2011

Jolien D'Hoore wint massaspurt voor 1ste jaars Eveline Dergent.

De eerste koers voor Dames Elite in het Waasland was een voltreffer. Ondanks dat heel wat dames in Luxemburg aanwezig waren, kreeg Sport & Feestcomiteit Duizend Appels op het Wijnveld in Sinaai toch 96 rensters aan de start. Om 16u15 werden ze de weg opgestuurd voor twaalf ronden van 7,25 km. of een totaal van 87 km.

In de openingsronden werd de eerste schifting doorgevoerd. Verschillende rensters moesten de rol lossen. De Nederlandse Baukje Doedee ging even voor het peloton uitrijden. Anja Buysse (Sengers Team) volgde haar voorbeeld. Iets voor halfweg koers, leek het serieuzer. Amy De Ridder, Dunja Ceulemans, Elien Vercamer, de Engelse Laura Trott en het Nederlandse duo Karin Truijan-Baukje Doedee kregen al snel twintig seconden van het peloton. Maar na drie ronden Fel actervolginswerk van een knap Sengers Ladies Cycling Team kwam het tot een hergroepering. Er volgden nog verschillende aanvalspogingen. Niemand slaagde erin om uit de greep van het peloton te blijven. Het ganse pak, een kleine 70 rensters, kwam op de aankomststreep afgestormd. Jolien D'Hoore toonde zich duidelijk de snelste voor Eveline Dergent die het teamwerk met een mooie 2de plaats bedankte.

To do

Ja Watte !!!! Waren dat echt junioren ????

Goed gemutst naar een koerske bij de heren junioren in het nabij gelegen Buggenhout-Opstal, ook in deze reeks zijn er blijkbaar weinig wedstrijden dit bleek uit het vertrekkers totaal. Ja met zo 'n 152 gingen we er aan beginnen waaronder 2 dames, niets vermoedend trok ik met m'n mannelijke collega 's de boel op gang en dat was toch wel het juiste woord. Was dat dan toch waar, dat de aankomst juist om de hoek lag? Potverdorie m'n tellertje ging vlot boven de 50km/h. en evenzeer ging het licht uit na amper 27min. zat er al 23km op, jawel hoor 1 ronde telde 7,3km en op 27min hadden we er 3 gedaan. Ik dacht echt dat ik bij de profs aan't meerijden was, dus over en out, van een korte ervaring gesproken daarom werd de oplossing gevonden om achter Dré z'n scooter huiswaarts te keren zodoende had ik toch nog iets in de benen.

Wat een wielrenner lijden kan !!!!!!!

Altijd al geweten, Amstel, das altijd gezeik! ;)
De Amstelgold race voor vrouwen bij de kenners beter bekend als de Park hotel Rooding Hills classic. Een naam en koers om U tegen te zeggen. Het doorlezen van het road book doet de haren al overeind komen.
De omgeving is een streling voor het oog maar een marteling voor de benen. Geen sinecure voor een niet-klimmer. Omdat Ilona ziek had afgebeld had ik maar toegezegd om de koers toch te rijden. Hoewel André me waarschuwde over intensiteit van de race was ik koppig genoeg om toch naar Nederland af te zakken.
Wie nu nog durft te beweren dat het bij onze noorder buren vlak is neem ik graag eens mee naar Valkenburg.

Ik was gewaarschuwd en moest de koers zien als een goede training. Vrijwillige marteling noemt dat dan. Met bergen als Eyzerenbosweg of Cauberg en deelneemster zoals kers vers wereld kampioene scratch Marianne Vos zag het er niet rooskleurig uit. Hoewel we allen hoopte dat ze tot in de vroege uurtjes gefeest zou hebben wisten we wel zeker dat ze vandaag niet zou twijfelen. Al in de eerste ronde gaf Vosje er een lap op. Ze degradeerde de concurrentie die toch ook redelijk sterk was tot een hoopje amateurs.
En vanachter stond de deur wijd open.

Van bij het vertrek kreunde het peloton op de glooiende wegen. De voorbode van wat komen zou. Ademhalingen piepten het deed duidelijk niet alleen bij mij pijn. De eerste 25 km reed ik vooraan in het peloton, nog redelijk goed zelfs. Oké, ik zat ook in 't donkerrood maar ik volgde. Tot op een gegeven moment er een veertje kraakte. Niets kwam er nog uit. Mijn benen wilden niet meer. Onmiddellijk viel me op hoelang het peloton op dat ogenblik al gerekt was. Hoe veel rensters er al voor mij de groupetto hadden moeten laten rijden.  Ik verloor de voeling met het peloton maar kon door m'n apen toeren in de afdaling nog een keer de aansluiting maken. Op de eyzerbosweg was het gedaan, er werd gedemarreerd en ze waren weg. Koers liegt niet. Bergen schiften het kaf van het koren. Geen greintje medelijden. Ik stond geparkeerd en foeterde nog een weg omhoog. Van links naar rechts over de weg. Nog wat extra km's maken hé!
Ik was enig ziens toch blij de parking te zien na 35 km...


Wat doet zo'n koers met een mens? Een dag later...(Een stukje uit m'n persoonlijke koers analyse)

EYSERBOSWEG OEF PFFFFT ......BOEM

Amstel Goldrace voor vrouwen, vergeten doen dit we niet!!!!! Met een goeie 160 stonden ze aan de start, waarschijnlijk veel goede wil maar dit zag ik voor m'n poulain echt niet zitten. Na de 4de beklimming in amper 1uur wedstrijd was het voor een 100tal rensters al over en out. Oorzaak de "Eyserbosweg" en hier moesten ze nog 2x over en dan naar de Cauberg ook 2x met al wat er nog tussenlag 20hellingen in totaal. Dit moest Eveline ondergaan als opgeroepene omdat ze 1ste reserve was, waren die andere dan echt ziek of slimmer?????? Op onze terug weg kwam de ontnuchtering en hoorde ik het verdict"misschien had ik toch beter met de jongens gaan koersen" Wat ik al van voor de start dacht maar wijselijk voor mezelf had gehouden.

                                                                                          De begeleider

Dan Toch Morgen "Valkenburg..."

Van't weekend

IC  Strijen 162 deelnemers  voor 89km

Stand van zaken.

Een Seizoenstart die niet loskomt !!!!

Het wil maar niet lukken, verleden week eindelijk gestart op een parcours dat me niet echt ligt en dan nog wel uit koers genomen ondanks dat we met 12 rensters maar 40sec. achter lagen op de groep. Dus was de optie deze week beter, maar niets was minder waar. Vermits m'n ouders op zaterdag terug kwamen van hun vakantie en Dré bellet was werd gekozen voor de wedstrijd op zondag in Deerlijk, maar bij het ontwaken voelde ik het al "griepsymtomen", zware benen, keelpijn verstopte neus en een loom gevoel. Dik tegen mijn zin m'n entourage verwittigd en uitzieken, het kan nu eenmaal niet anders, ik had het seizoen begin enigzins anders voorgesteld.

Start seizoen 2011

Een koersverslagje, 

 Na een lange winter was het dan eindelijk zo ver, de eerste koers van het seizoen. Ik had de wielergids grondig uitgepluist en nauwgezet in de gaten gehouden om te checken wanneer ik voor het eerst kon starten dit seizoen. Wanze stond als eerste op de lijst en gezien mijn steeds toenmende ongeduldigheid en groeiende koershonger moest het dat maar worden. En dat "bergje" kon zo erg toch niet zijn? België biljart vlak. 
(zeg toch maar gerust Berg)

Onderweg naar Wanze kantelde het weer volledig om. Van zonning naar bewolkt met een stevig windje, wat een tegenvaller.

Er stond veel volk aan de start, sterk volk. Met enkele profteams wist de organisatie een mooi deelnemers veld te creëren wat het spektakel alleen maar groter zou maken.
Ik had het parcours niet volledig verkend -gezien we wat in de file  hadden gestaan- en merkte in de eerste ronde dat de afdaling toch bijster lang was. (en als je naar beneden rijdt, moet je ook weer omhoog).
Het vlakke stuk was geen probleem maar anderzijds moet ik wel toegeven dat ik geen berggeit ben.
Het klimmetje ging me niet af en hoewel het peloton "en groupe" klom moest ik harken om bij te blijven.

Ik heb enkele ronden meegereden maar moest dan toch de pijp aan Maarten geven. Slechte benen, korte nacht en een lastige overgang naar de Elite categorie, het zal er allemaal wel aan bijgedragen hebben.
Ik neem de koers mee als een goede leerschool, een herinnering die me nog wel een tijdje zal bijblijven.
Hoewel André allicht een zwaar ontgoochelde Eveline had verwacht viel dat al bij al wel beter mee dan verwacht. (Ja ik heb de laatste jaren veel geleerd over het verwerken van een minder resultaat.) Het is het einde van de wereld niet en dus is er volgende week weer koers. Een nieuwe kans op het vlakke.



Na de koers, moet toch gefotoshopt zijn(?) want ik zat stik dood.