Nog geen drie seizoenen heb ik op mijn actief maar ik ben toch al bezig mijn eigen traditie te introduceren.
De voorbije twee jaar opende ik de eerste helft van het voorjaar met een hoop pech.
Vorig jaar zat daar onder meer een pad breuk in en wat valpartijen. Dit jaar is het blijkbaar niet anders.
Als het parcours of het weer al eens niet volledig tegen zitten dan wel het materiaal.
Vandaag koerste ik in Borsele. Ik kreeg aanvankelijk te horen dat mijn banden waren opgeblazen om te winnen. Ze moesten vliegen! Oke, buiten beschouwing gelaten dat er 13 UCI ploegen aan de start stonden met grote namen. Mijn dag doelstelling was gebasseerd op de voorbije uitslagen gewoon goed uitrijden en hopelijk mij in de sprint ergens vooraan plaatsen. Wonderen kunnen we niet verwachten als eerste jaars elite en het pollen seizoen dat momenteel in top conditie verkeerd. Ik had van bij de start een goed gevoel. Mijn medicatie tegen de allergie scheen goed aan te slaan en ik peddelde mee in het onrustige peloton. Er wordt veel gewrongen maar ik kon me ondanks alles toch voorin handhaven.
Na ruim een halve ronde vond ik de vering van mijn fiets plots toch iets te goed worden. Ik had al snel door dat dat lek betekende al deed ik er nog even over om te ontdekken dat het vooraan was en niet achteraan.
Onze volgwagen had nummer 22 en volgde een paar minuten achter de kop van het peloton. Tegen dat iedereen mij effectief gepasseerd was en ik een nieuw wiel had waren we inderdaad al wel een einde verder en leek terug de aansluiting maken bij het peloton op een voldwongen Sisyfus opdracht .
Ik sakkerde en vloekte... Nu dat het gevoel eens goed zat en het parcours me lag! Het reserve wiel bracht me niet verder dan de passage aan de streep. 25 km alleen verder bollen zag ik niet zitten en ik dropte mijn fiets in handen van papa. Op het moment van mijn materiaal pech trokken ze vooraan alles op een lint en dan is terug komen aansluiten vrijwel onmogelijk. De achterstand vergrote spectaculair en het kaarske ging sneller en sneller uit. Ik was teleur gesteld! Zwaar teleur gesteld! Het is niet eerlijk! En ik kan natuurlijk beweren en verzinnen wat ik wil, maar ik was vandaag gewoon in orde. En al is het misschien niet voor de grootste prijzen, ik was er geweest!
Volgende week koers ik in Sinaai waar ik vorig jaar strande op een tweede plaats achter huidig ploegmaat Sofie Leemans. Ik had er de goede benen maar had het toen wat fout in geschat. Ondertussen ken ik het parcours en hoop ik er dit jaar toch een rol van betekenis te kunnen spelen.
Eveline
Maandag 25 april 2011
Paasweekend 2011
donderdag 21 april 2011
Dottenijs/dottignies
Vandaag zijn we -zoals aangekondigt- toch nog eens op de koers geraakt! Koers ritme was ondertussen ver zoek geraakt en de snelheid was er wat uit maar onder het prachtige zonnetje had ik er wel zin in.
Mijn longen sputterden van 's morgens al wel tegen maar waarom heb je die nodig als de benen in orde zijn?
Wel, je hebt ze hoe dan ook nodig! Het parcours was niet selectief in de mate van de zware koersen die ik reeds voor de wielen kreeg geschoteld maar niet tegen staande was het parcours verre van vlak!
We moesten een hoogte verschil van 40m overwinnen waarvan het eerste deel valsplat was en het tweede deel toch een mooi knikje. Kwestie van ergens te beginnen was dit een mooie koers! :)
Met drie Sengers meisjes stonden we aan het vertrek. Lien, Anja en ik hadden van deze dag in de week mooi gebruik gemaakt om wat koers ritme op te doen voor de komende dagen. Met 50 vertrekkers starten we voor 95 km (15x6.5km). Ik beleefde vandaag geen gemakkelijke dag. Verre van zelfs. Maar dat wist ik natuurlijk op voorhand. De elites rijden wel een beetje sneller dan de jeugd en de speeltijd is duidelijk voorbij. De eerste mooie aanval werd door een razend peloton te niet gedaan. Het stukje omhoog werd tegen ruim 40 per uur genomen. Ik hoef geen tekening te maken om te verduidelijken hoe snel we ook weer beneden waren zeker? Het ging vooruit en na drie ronden wist ik niet hoelang ik het nog zou uithouden. Mijn benen deden weinig pijn maar mijn longen branden! Vergelijk het met gloeiend hete drank die de slokdarm verbrand, 2h30 lang... Na 3 ronden kwam ik er dan toch wat door. Mijn hartslag zette een significante daling in en stagneerde een aantal slagen onder de overslag. Ik kende nog een aantal moeilijke momenten en kapte een aantal drinkbussen naar binnen. Terwijl ik met mezelf bezig was in een strijd om overleving reden vooraan vier meisjes weg uit de kop van het peloton! Hard reden ze en we zagen ze niet meer terug... Ondanks een hoop sterke pogingen.
Na 15 ronden was er de sprint met het klassieke gewring. Mijn beste krachten waren al lang op gesoepeerd maar als ik de streep ruik dan doet niets nog pijn. Ik moet ergens rond de 10e plaats in het peloton gestrand zijn wat mijn totale eindprestatie rond de 14e plaats brengt. (helaas sta ik niet in de uitslag bij de 20 eersten maar ik heb een foto!) Lien eindigde net voor mij en de drie Sengers ladies reden mooi in het peloton uit!
De winnares was Maaike Polspoel (Topsport Vlaanderen- Ridley) en voormalig skatester... Ze komt uit een mooie sport! Verdiend gewonnen? Zeker! Met een mooie voorsprong bolde ze solo over de streep.
Ik ben tevreden dat ik mijn koers kon uitrijden, al is de manier waarop misschien niet diegene die ik voor ogen had. De conditie en benen zijn in orde, ja daar twijfel ik niet meer over. Maar als het niet gaat zoals ik wil is dat voor een keer toch door overmacht. Jammer van die astma/allergie, hopelijk is dat tegen de zomer toch opgelost! :)
Eveline
PS: klik op link onderaan voor foto (helemaal links de 2 ladies van Sengers)
Voort doen Eveline, dit is de beste wedstrijd die ik van U zag op het gebied van karakter, ook hier ben je een hele stap vooruit gegaan. Dit doet mij persoonlijk het meest plezier, niet enkel op klasse maar doorbijten, knap hoor!
De Begeleider
