Van 't puideke


Een puideke zat te loeren
in't diepste van de beek;
't en dierf geen lid verroeren;
hoe bang het beestje keek!
De reiger die blikte de dieperik in
en had er in 't puideken zin:
ei puidje, kom uit, ei puidje, kom uit!
'Ge zoudt me geren pakken,
ei, kwakke
zei de puid.
Waarom zoude ik u pakken?
zo sprak de pakkeman;
ik pak maar stoute slakken,
die niemand geren kan;
en 'k hoor zo geren uw stemmeke fijn
ei laat er ons vriendekens zijn!
En 't puidje kwam uit, en 't puideke kwam uit,
en... pakke, zei de reiger
en... kwakke,
zei de puid.
Herman Broeckaert



















