Innerlijke bron

Als 's avonds laat
de zonne rood,
doodmoe in zee verzinkt,
en 't golvend water
t' allenkant
van goud en zilver blinkt,
dan daalt uit 't weif'lend deemsteren
een stille diepe rust,
die met haar heimelijke kracht,
mijn hart en ziele kust.
Dan stap ik eenzaam over 't zand
dat warmte van de dag nog draagt.
Geen kind nog schreit
geen meeuw meer schreeuwt
geen klank mijn rust belaagt.
Als mantel van de nacht dan,
met kleur van laget,
het zand en het water
in duisternis zet,
dan fluistert de branding
de zeebries in 't oor:
"Kom laten wij prijzen
de Schepper in koor."
Dan nijg ik het hoofd,
in mijn eenvoud zo klein,
en preis mij gelukkig
geschapen te zijn.

Volkse gedichten
Wilfried Vervisch

Echte vrienden,
je moet ze in ere houden,
zij geven kleur aan je leven.

Geniet van het leven , je hebt het maar even 
geniet van een vogel , die zingt naar de zon 
geniet van een bloem , die bloeit op een balkon 
geniet van een warme zonnestraal , die schijnt door het raam 
geniet van een kop koffie , die je voor je hebt staan 
geniet van de poezen die spinnend zich wassen 
geniet van de regen , die maakt grote plassen 
geniet van je kinderen , ook al zijn ze zo groot 
geniet van de avondzon aan de hemel zo rood 
geniet van de bloemen die staan op de vaas 
geniet van het eten , van een lekker stuk kaas 
geniet van jezelf , geniet van alle uren die je zijn gegeven
want dan pas kan je zeggen 
IK HEB GELEEFD

Niets kan een mens
zo ongelukkig maken
als de vrees.

De tegenslag
die we ondervinden
is zelden, zo ooit,
zo erg als we eigenlijk
 vreesden.

Schiller