duisternis (vensterpraat 6)

Klaprozen staan als symbool voor de vele slachtoffers van wereldoorlog 1.
Jonge mensen met een toekomst, een toekomst die hen brutaal werd afgenomen.

Nog steeds worden mensen hun toekomst ontnomen door 'zinloos' geweld,
alsof geweld ooit zinvol kan zijn.
Een toekomst die veel te vlug verleden werd door een 'ziek' individu.

Onbegrijpelijk wat mensen elkaar aandoen.

Onbegrijpelijk wat ook de mooie natuur de mensen aan kan doen.
Hier een overvloed aan alles, ginds zoveel te kort.

Ik ben in Oostende en loop gezellig te wandelen langs de visserskade.
De meeuwen laten zich gewillig fotograferen.

Ik ruik de vis van de viskraampjes en krijg zin in al dat lekkers.
Een paar ogenblikken later loop ik te smikkelen van lekkere garnalen.
Maar plots, uit het niets,
ATTAQUE

Met honderden,
eigenlijk waren het er maar vier, maar het voelde alsof het er honderden waren
Met honderden vallen deze sloebers m'n bakje garnalen aan,
ze gooien het bijna uit m'n handen.
Bijna alles belandt op de grond, het smikkelen was gedaan, toch voor mij,
een schamele 5 garnaaltjes blijven over in het bakje, waar ik mee op de vlucht sla,
te laat, veel te laat natuurlijk!
Voor ik terug naar huis ga koop ik mij een grote portie garnalen
en besluit ze lekker veilig thuis op te smikkelen.

Nee van de aanval heb ik geen foto's, jammer eigenlijk