Het verlangen naar liefde in ons leven is als het mooiste en kostbaarste, maar tegelijk meest kwetsbaar plantje. Het is zo gemakkelijk te verstikken, te verwonden door er voorkeur aan te geven op zoek te gaan naar wat onze behoefte aan liefde zal bevredigen. Kostbaar en tegelijk breekbaar heeft dit plantje nood aan zorg. Het heeft behoefte aan zon, zuivere lucht en vochtigheid. Vooral heeft het behoefte aan respect en aan voorrang op de rest als het hoogst mogelijke dat in elke mens aanwezig is.
Hoe het verlangen naar liefde cultiveren?
Door het beoefenen van de twee aspecten van de liefde: de vaststelling en de beleving.
Je ontdekt de liefde door ze te zien en te beluisteren; door beleving in woord en daad.
De beoefening door het zien en luisteren is onmisbaar en leidt tot het ontstaan en het ontwikkelen van het verlangen naar liefde. Het komt er op aan te weigeren om de ander te herleiden tot wat hij doet of tot wat je van hem opvalt. De ander zien en beluisteren in de overtuiging dat hij meer is dan wat hij doet, meer dan wat hij vertelt over zichzelf, meer ook dan wat anderen over hem zeggen. De genegenheid voor de ander ontstaat en groeit door het erkennen van het mooiste, het kostbaarste en ook het meest breekbare in hem: zijn openheid voor liefde en voor een vriendschapsrelatie met God.
Woord en daad vormen een andere onmisbare tak van deze zorg voor het verlangen naar liefde. Het overkomt ons wel eens dat wij in onze relaties wensen dat wij voelen dat wij van hen houden. Alles zou veel eenvoudiger zijn in plaats van verdriet, frustratie of woede te voelen, als wij gedragen werden door genegenheid voor de ander.
Zo is het ook in onze verhouding tot God. Wij maken onszelf wijs dat, als wij maar voelen dat wij door Hem bemind worden en dat wij Hem ook echt beminnen, alles veel lichter wordt en dat ons dagelijks leven, hoe doodgewoon ook, als de vlucht van een vogel zou zijn.
KERSTMIS
