BROOD

Geloven in de verrijzenis is niet evident.

Het is geloof dat moet groeien.

Dat geldt niet alleen voor ons,

maar dat was ook zo voor de leerlingen.

En daarom is Jezus, in de eerste periode na zijn verrijzenis,

zijn vrienden heel nabij.

Hij komt bij hen op bezoek,

gaat heel alledaags met hen om,

en onderricht hen.

Zij moeten immers gaan getuigen dat hun
Jezus, ondanks zijn lijden en dood,

leeft!

Moge ook wij die levende Jezus

in ons hart laten wonen.

‘Verrijzen, opstaan uit de dood

doe je niet ineens

maar af en toe een beetje…’

Kijk maar naar Jezus van Nazareth. Wij zeggen dat Hij op Pasen verrezen is en uit de dood is opgestaan. En wij gedenken en vieren dat over de hele wereld. 

Maar hoe zouden wij dat kunnen geloven, als Hij niet reeds tijdens Zijn leven hier op aarde bij voorbaat uit alle denkbare, dagdagelijkse dood was opgestaan? 

Zo STOND HIJ OP in de synagoge van zijn geboortedorp Nazareth, om voor te lezen uit de Schrift – dat grandioze visioen over het goede nieuws dat aan de armen wordt gebracht. Uit hoeveel weerstand tegen het riskante bestaan van een profeet is Hij toen niet opgestaan? 

Zo STOND HIJ OP uit de slaap, daar in die boot, om de storm op het meer te bedaren. Uit hoeveel vermoeidheid en teleurstelling om hun ongeloof is Hij toen niet overeind gekomen? 

Zo STOND HIJ OP van tafel, om Zijn leerlingen de voeten te wassen. Uit hoeveel verzet tegen die moeilijke rol van knecht en dienaar van allen is Hij toen niet losgekomen? 

Zo STOND HIJ OP uit zijn gebed in de Hof van Olijven. Of beter: Zijn gebed deed Hem toen opstaan. Al biddend kwam Hij zijn angst voor de dood te boven. Toen reeds, midden in die dood, brak het licht van Pasen in Hem door... 

Hij STOND OP, staat er iedere keer. Met het paas-werkwoord. Hij, de Levende, de Opstandige – Hij was dag na dag op Zijn paasbest. Oprecht en rechtop ging Hij ten einde toe de weg van Zijn roeping: ‘... opdat zij leven zouden hebben, en wel in overvloed...’ (Joh. 10,10).

uit de paashomilie van priester Geert Dedecker.

Daar staat hij, Thomas,

gebroken, ontredderd, eenzaam, zonder antwoord,

uitzichtloos en verslagen.

Ze moeten hem niets meer wijsmaken.

Met eigen ogen heeft hij zijn Vriend en Meester

zien hangen aan het kruis, dood.

Dat beeld kan hij niet meer van zich afzetten.

Het achtervolgt hem,

hij droomt ervan,

schrikt ervan wakker.

Het zal je maar overkomen,

je vriend, je hoop, je alles zien wegbloeden.

Uit de dood is nog nooit iemand teruggekomen.

Verlaten loopt hij rond in Getsemane.

Hij zoekt bij het meer.

Hij gaat de plaatsen na waar ze samen zijn geweest.

Hij wil Hem terug, maar hij weet het: zijn Vriend is dood.

En dan komt hij thuis bij de anderen.

Ze zeggen: ‘Thomas, Hij is hier geweest, Hij leeft.’

‘Je moet me niets wijsmaken’ roept hij ontredderd, ‘IK WIL HEM ZIEN!!!’

Net als Thomas vragen ook wij vaak onomstotelijke bewijzen.

Wij weten wel:

geloven houdt altijd iets in van ‘niet zien’, van overgave.

jouw paasvreuude?

Ik geloof wel, God, dat ik Jezus kan ontmoeten

wanneer ik met vrienden samenkom

om eucharistie te vieren,

of wanneer ik met een open hart

durf kijken in de ogen van een arme of een zieke.

Maar vaak is dat geloof toch maar heel klein

en lukt het me niet om te zien

hoe Hij in mijn leven aanwezig is.

Daarom vraag ik U, God,

dat U me helpt om op een enthousiaste manier

van mijn verrijzenisvreugde te getuigen.    

Erwin Roosen

Heer, onze God,

wij hebben er soms moeite mee te geloven

dat Jezus onder ons leeft.

Bij verdriet en tegenslagen twijfelen wij zo gemakkelijk

en toch weten we dat christen-zijn meer is

dan alleen maar een vaag en ver geloof.

Leer ons dat wij uw aanwezigheid maar zichtbaar kunnen maken

door onze getuigenis en onze inzet.

Dan zullen we ervaren dat Jezus de Verlosser is,

vandaag en alle dagen. Amen.

Christus heeft Duivel en dood voor alle mensen overwonnen, ook voor  de mensen die leefden voordat het Kruisoffer werd gebracht. De Kerk  leert dat Christus op Stille Zaterdag 'is nedergedaald ter helle'. Alle  mensen die vóór het offer van de Kruisdood Rechtvaardig waren geworden,  heeft Christus - voorafgaand aan zijn Verrijzenis - bevrijd uit het  dodenrijk.

Op de zaterdag na het lijden en sterven aan het kruis, zo verhaalt de  Bijbel, gaat er niemand naar het graf, waarin Jezus de dag tevoren is  gelegd. Het is immers Sabbat, en ook de Joodse volgelingen van Jezus  nemen de sabbatsrust in acht. Wel worden er, op verzoek van de  hogepriesters en de Farizeeën, Romeinse wachters bij het graf opgesteld.  Zo willen de Joodse leiders voorkomen dat leerlingen van Jezus het lijk  stelen om daarna te kunnen beweren dat hij is verrezen.

De schemering gaat beginnen.
Zij staan bijeen geschaard
waar bleek in het witte linnen
hun dode ligt opgebaard.

Nu zijn gelaat en zijn leden
gebet en gewassen zijn,
nu is hij blank van vrede,
nu blijft er geen zweem meer van pijn.

De specerijen geuren.
“’t Is tijd”, zegt zacht een stem.
Tedere handen beuren
de baar en dragen hem

met innig voorzichtige schreden
omlaag, de heuvel af.
De stille stoet daalt mede
naar het nieuwe, koele graf.

Zij dragen hem daar binnen.
Als zij, laat, huiswaarts gaan,
zien zij met stille zinnen
de maan van Pasen staan.

Gerard Wijdeveld

In het bewuste uur van sterven

is er duisternis en angst

onweer, gevecht

is er verwarring

fundamentele verlatenheid

in het bewuste uur van sterven

is er warmte en verbondenheid

is er liefde

met alle dierbaren ver en dichtbij

vroeger en nu

in het bewuste uur van sterven

is er licht en verlangen

in het bewuste uur van sterven

is overgave

is vrede

Ida Guetens

Bij het kruis van Jezus stonden zijn moeder met haar zuster, Maria, de vrouw van Klopas, en Maria uit Magdala. Toen Jezus zijn moeder zag staan, en bij haar de leerling van wie Hij veel hield, zei Hij tegen zijn moeder: ‘Dat is uw zoon’, en daarna tegen de leerling: ‘Dat is je moeder’. Vanaf dat moment nam die leerling haar bij zich in huis. 

Toen wist Jezus dat alles was volbracht, en om de Schrift geheel in vervulling te laten gaan zei Hij: ‘Ik heb dorst’. Er stond daar een vat water met azijn, ze staken er een majoraantak met een spons in en brachten die naar zijn mond. Nadat Jezus ervan gedronken had zei Hij: ‘Het is volbracht’. Hij boog zijn hoofd en gaf de geest.

Jezus ging tegenover de offerkist zitten en keek hoe de mensen er geld in wierpen. Veel rijken gooiden veel geld in de kist. Er kwam ook een arme weduwe, die er twee muntjes in gooide, ter waarde van niet meer dan een cent. Hij riep zijn leerlingen bij zich en zei tegen hen: 'Ik verzeker jullie: deze arme weduwe heeft meer in de offerkist gedaan dan alle anderen die er geld in hebben gegooid; want die hebben gegeven van hun overvloed, maar zij heeft van haar armoede alles gegeven wat ze had, haar hele levensonderhoud.'

Toen ik jaren terug in India een huis binnenkwam - vier grijze muren en een groene bank - was het de vrouw des huizes die me eerst de hand drukte. Zij sprak geen Engels en begreep me ook niet, net als ik haar niet begreep. Er was slechts een iets in woning dat schitterde. Om de stilte te breken maakte ik een gemeend compliment met mijn wijksvinger, richting dat 'ding' in het rood. Ze haalde het meteen van de muur en gaf het me. Ik had nog niet door wat ik in handen had toen ze het voor me inpakte. Eens thuisgekomen opende ik het pakje. Het was een verguld Mariabeeldje op een rode achtergrond met vergulde papieren sterren... Het enige wat ze in huis had, en wat nu achter me in mijn bureau hangt!

O Heer, U zei aan de Joden dat zij moesten kijken naar uw werken, als zij uw woorden niet geloofden. Medelijden, vriendelijkheid en moed in mijn leven maken mijn woorden geloofwaardig. Maak dat ik geen verkondiger word van holle woorden. Maak dat mijn leven weerspiegelt wat ik belijd.

God houdt van je!! Heel veel. Heel erg veel. Waarom zou hij niet van je houden? Twijfel je soms aan zijn bestaan? Hij niet aan die van jou, want hij heeft je zelf gemaakt.  Jezus roept je! Hij heeft Zijn leven gegeven voor vergeving van jouw zonden. Zoveel houdt Jezus van je, zoveel gelooft hij in jou! Niemand kent je zo goed als hij je kent, met al je slechte maar ook goede eigenschappen. Daarom gunt hij je zo erg Gods genade en vergeving.

Stop met twijfelen en geloof!

Een eeuwenoude traditie:

op Palmzondag palmtakjes zegenen

en ze dan meenemen naar huis om ze een plaatsje te geven

achter het kruisbeeld.

Deze palmtakjes verwijzen naar de vreugde

omdat we in Jezus de Messias hebben gevonden,

Hij die ons leven zin en toekomst geeft.

Maar tegelijk herinneren deze takjes ons

aan de tragiek en het onbegrip,

de pijn en het lijden die Jezus heeft moeten doorstaan,

en die mensen nog steeds moeten doorstaan

omwille van hun geloof en hun inzet

voor een meer rechtvaardige en liefdevolle wereld.

Wij bidden U, Heer, voor de christenen in het Oosten, die op vele plaatsen zo zwaar beproefd worden: voor hen die we kennen, voor hen over wie we ons zorgen maken, voor hun gezinnen, hun naasten die daar of hier met een bang hart kijken naar wat hen overkomt. Dat iedereen die invloed heeft op de gebeurtenissen, op het doen respecteren van de mensenrechten, op de keuzes – van welke aard ook - die moeten gemaakt worden, niet onverschillig blijft bij dit lijden.

Gaat mijn eigen barmhartigheid voor anderen zo ver, dat ik hen vergeef?