Leven als christen

is proberen om het Woord van God ook te doen,

al was het maar dat kleine beetje

dat je van het evangelie begrepen hebt.

Het is van je leven een offerande maken,

opdat alles wat je doet

mag bijdragen tot een beter samenleven voor allen.

Over zo’n leven zegt Jezus dan ook:

“Dit is mijn lichaam, mijn bloed.”

Wij zijn de levende belichaming van zijn liefde,

van zijn aanwezigheid in deze tijd.

Waar zou Hij anders te zien zijn,

dan in mensen die blijven doen zoals Hij:

eucharistie vieren en leven.

Today in Galilee. From the Mount of Beatitudes is a winding path leading down to the Sea of Galilee, which Jesus and the disciples very likely used. If you kept walking along the shoreline, to the right, you would soon find the traditional sites of the calling of the first disciples and the multiplication of the loaves and fishes.

geloofsbelijdenis.

"Ik ben ervan overtuigd, dat noch de dood noch het leven, noch engelen noch boze geesten, noch wat is noch wat zal zijn, en geen macht in den hoge of in de diepte, noch enig wezen in het heelal ons zal kunnen scheiden van de liefde Gods, die is in Christus Jezus onze Heer."

Sint-Paulus.

Dit jaar werd uitgeroepen door paus Franciscus om het Vaticaans Concilie te herdenken en ons aan te sporen ons geloof te verdiepen en verder uit te dragen.

Hier een paar unieke beelden, die je eigenlijk maar om de 25 jaar ziet.

Houd de onderlinge liefde in stand en houd de gastvrijheid in ere, want zo hebben sommigen zonder het te weten engelen ontvangen. Bekommer u om de gevangenen alsof u samen met hen gevangenzat, en om de mishandelden als om mensen die net zo’n lichaam hebben als u.

Hebreeuwen 13:1-3

PASEN!!!

Voor het slapen gaan.

teken van eeuwig leven voor wie in Hem durft te geloven!

Geloven in de verrijzenis is niet evident.

Het is geloof dat moet groeien.

Dat geldt niet alleen voor ons,

maar dat was ook zo voor de leerlingen.

En daarom is Jezus, in de eerste periode na zijn verrijzenis,

zijn vrienden heel nabij.

Hij komt bij hen op bezoek,

gaat heel alledaags met hen om,

en onderricht hen.

Zij moeten immers gaan getuigen dat hun
Jezus, ondanks zijn lijden en dood,

leeft!

Moge ook wij die levende Jezus

in ons hart laten wonen.

‘Verrijzen, opstaan uit de dood

doe je niet ineens

maar af en toe een beetje…’

Kijk maar naar Jezus van Nazareth. Wij zeggen dat Hij op Pasen verrezen is en uit de dood is opgestaan. En wij gedenken en vieren dat over de hele wereld. 

Maar hoe zouden wij dat kunnen geloven, als Hij niet reeds tijdens Zijn leven hier op aarde bij voorbaat uit alle denkbare, dagdagelijkse dood was opgestaan? 

Zo STOND HIJ OP in de synagoge van zijn geboortedorp Nazareth, om voor te lezen uit de Schrift – dat grandioze visioen over het goede nieuws dat aan de armen wordt gebracht. Uit hoeveel weerstand tegen het riskante bestaan van een profeet is Hij toen niet opgestaan? 

Zo STOND HIJ OP uit de slaap, daar in die boot, om de storm op het meer te bedaren. Uit hoeveel vermoeidheid en teleurstelling om hun ongeloof is Hij toen niet overeind gekomen? 

Zo STOND HIJ OP van tafel, om Zijn leerlingen de voeten te wassen. Uit hoeveel verzet tegen die moeilijke rol van knecht en dienaar van allen is Hij toen niet losgekomen? 

Zo STOND HIJ OP uit zijn gebed in de Hof van Olijven. Of beter: Zijn gebed deed Hem toen opstaan. Al biddend kwam Hij zijn angst voor de dood te boven. Toen reeds, midden in die dood, brak het licht van Pasen in Hem door... 

Hij STOND OP, staat er iedere keer. Met het paas-werkwoord. Hij, de Levende, de Opstandige – Hij was dag na dag op Zijn paasbest. Oprecht en rechtop ging Hij ten einde toe de weg van Zijn roeping: ‘... opdat zij leven zouden hebben, en wel in overvloed...’ (Joh. 10,10).

uit de paashomilie van priester Geert Dedecker.

Daar staat hij, Thomas,

gebroken, ontredderd, eenzaam, zonder antwoord,

uitzichtloos en verslagen.

Ze moeten hem niets meer wijsmaken.

Met eigen ogen heeft hij zijn Vriend en Meester

zien hangen aan het kruis, dood.

Dat beeld kan hij niet meer van zich afzetten.

Het achtervolgt hem,

hij droomt ervan,

schrikt ervan wakker.

Het zal je maar overkomen,

je vriend, je hoop, je alles zien wegbloeden.

Uit de dood is nog nooit iemand teruggekomen.

Verlaten loopt hij rond in Getsemane.

Hij zoekt bij het meer.

Hij gaat de plaatsen na waar ze samen zijn geweest.

Hij wil Hem terug, maar hij weet het: zijn Vriend is dood.

En dan komt hij thuis bij de anderen.

Ze zeggen: ‘Thomas, Hij is hier geweest, Hij leeft.’

‘Je moet me niets wijsmaken’ roept hij ontredderd, ‘IK WIL HEM ZIEN!!!’

Net als Thomas vragen ook wij vaak onomstotelijke bewijzen.

Wij weten wel:

geloven houdt altijd iets in van ‘niet zien’, van overgave.

jouw paasvreuude?

Ik geloof wel, God, dat ik Jezus kan ontmoeten

wanneer ik met vrienden samenkom

om eucharistie te vieren,

of wanneer ik met een open hart

durf kijken in de ogen van een arme of een zieke.

Maar vaak is dat geloof toch maar heel klein

en lukt het me niet om te zien

hoe Hij in mijn leven aanwezig is.

Daarom vraag ik U, God,

dat U me helpt om op een enthousiaste manier

van mijn verrijzenisvreugde te getuigen.    

Erwin Roosen