HEER

 MAAR MAAK ONS INSTRUMENT VAN UW VREDE!

In onze dagen wordt de Advent verdrongen door het feest van Sinterklaas en door voorbereidingen op de Carnaval en beperkt de Advent zich hoogstens tot de kerkdienst op zondag.

In ons buurland Duitsland en zeker in het Noorden van Duitsland wordt de Advent uitdrukkelijk gevierd. Op de zondagen zie je, als je in de avond door de dorpen rijdt, overal de verlichte ramen van de kerken en hoor je zingen en het geluid van adventsconcerten.

Toch blijft de basis van de Advent in elke mens aanwezig. Hoe dan ook wachten wij op licht en uitzicht in barre omstandigheden, ook in onze dagen droomt elke mens van beter en een goede toekomst, ook in onze dagen leven in mensen visioenen van vrede en dromen mensen van redding uit oorlog en onderdrukking.

En ook in onze wereld in onze dagen bidden mensen samen om kracht, roepen zij vertwijfeld om God, en geloven dat zij gehoord worden. En verwachten mensen de adventus Domini. De komst van de Heer… Bevrijder, Redder, Licht.

Want ik ben gestorven door de wet en leef niet langer voor de wet, maar voor God. Met Christus ben ik gekruisigd: ikzelf leef niet meer, maar Christus leeft in mij. Mijn leven hier op aarde leef ik in het geloof in de Zoon van God, die mij heeft liefgehad en zich voor mij heeft prijsgegeven.

Paulus

Onze taak als christen is niet alleen maar om mensen in nood

materieel te steunen.

Het is in de eerste plaats hen als unieke personen

blijven zien, kostbaar in Gods ogen.

Liefdevolle God, soms heb ik het gevoel, dat ik ‘ziek’ ben en genezing nodig heb. Maar mijn geloof en mijn hoop zijn meestal veel te klein om die genezing aan U te durven vragen. Wil daarom mijn geloof in uw nabijheid diepere fundamenten geven en mijn hoop op de warmhartigheid van Jezus sterker maken. Steek uw hand uit naar mij en raak me aan. Laat me voelen dat Gij van me houdt. En geef mij de creativiteit om uw liefde door te geven aan anderen.

Moge mijn lofzang de Heer behagen,
zoals ik mijn vreugde vind in Hem.

 RAAK ONS AAN!

van Uw liefde!

Lead, Kindly Light

(Henry Newman, vertaling Adelbert Denaux)

Leid, vriendelijk licht, te midden ’t duister dat me omringt,
Leid gij mij voort!
De nacht is donker, en ik ben ver van huis –
Leid gij mij voort!
Richt Gij mijn voet; ik vraag niet om te zien
De verre einder – één stap is mij genoeg.

IK was niet altijd zo, noch bad ik dat Gij
Mij voort zoudt leiden;
Ik verkoos mijn eigen weg te banen en te zien, maar nu
Leid gij mij voort!
Ik verkoos het felle daglicht en, alle vrees ten spijt,
De hoogmoed beheerste mijn wil: herinner U niet voorbije jaren.

Zo lang heeft uw macht mij gezegend, ze zal me zeker
Verder leiden!
Door heide en ven en over rots en vloed, totdat
De nacht is heengegaan;
En met de morgen ’t gelaat der engelen glimlacht
Die ik sinds lang heb liefgehad, en voor een tijd verloor.

Probeer altijd uw ogen gericht te houden op wat echt telt. Armen ontsluiten de echte rijkdom die nooit oud wordt, de rijkdom die aarde en hemel bindt en die het echt de moeite waard maakt om voor te leven: liefde.

Bron: VIS/Vaticannews.va

ALTIJD ALLERZIELEN

Paus Franciscus is zondagin Rome voorgegaan in een viering in het teken van de Werelddag van de Armen, de derde editie van een jaarlijks initiatief dat hij zelf tijdens het Jaar van Barmhartigheid in het leven heeft geroepen. Hij bepaalde toen dat de dag telkens op de voorlaatste zondag van het liturgische jaar in de hele wereldkerk zou worden gehouden. Tijdens de viering in de Sint-Pietersbasiliek in Rome stond vanmorgen het beeld centraal van de Maagd van de Armen van het populaire bedevaartsoord Banneux. Zij is de patrones geworden van allen die op een of andere manier uit de samenleving worden gesloten. Het beeld, dat is opgesteld naast het biechtaltaar van de basiliek, is naar Rome overgebracht op suggestie van een Chileense priester en op aanbeveling van de Pauselijke Raad voor de Bevordering van de Nieuwe Evangelisatie.

BIDDEN!

Wees goed en zorgzaam voor elkaar;

onderdruk geen vreemdelingen en armen,

en wees er niet op uit om een ander kwaad te doen.

Bidden is geen doekje voor het bloeden.
Het maakt het onmogelijke niet waar.
Wel is het een schreeuw om recht,
om liefde, om vrede, om geluk.
Het heeft te maken met mijn diepste zelf,
maar ook met het leven van de wereld.

Bidden sluit aan bij onze diepste dromen:
een leven in harmonie met elkaar;
en een wereld waar het goed leven is
voor iedereen, voor de kleinsten het meest.

Daarom is bidden nooit vrijblijvend.
Het vraagt ook om onze inzet.
Met mooie woorden alleen
schiet ons bidden geen wortel.
Onze woorden moeten gedáán worden:
in onze naaste omgeving,
maar ook wereldwijd.

ZOU GOD DAN GEEN RECHT VERSCHAFFEN AAN ZIJN UITVERKORENEN DIE DAG EN NACHT TOT HEM ROEPEN, OF ZAL HIJ DAN ONBEWOGEN BLIJVEN? (LUCAS 18, 1-8)

Dit zijn bemoedigende woorden tegen al het doemdenken van deze tijd in. Hier wordt een lans gebroken om te blijven volharden in het gebed. Om te blijven geloven en vertrouwen dat bidden een krachtig medicijn is, tegen alle wanhoop in.

En die liefde voed je meer door met je ogen te kijken dan met je handen te bewerken. Meer door stille beschouwing dan erop los te beuken. Daarom is het goed om lang en rustig naar Maria te kijkken, de wegwijzende.

Verlegen met mijn God

Ook ik kan wel als Strauss en als Renan
en zoveel andere verlichte heren
het vreemde fenomeen analyseren,
de fabels en parabels van de man
die door het koren liep in Kanaän.

Historisch is het ook wel te verstaan,
de oude mythe kan men er in horen:
een god wordt gaarne uit een maagd geboren,
doet wonderen en sterft zoals het graan
om als het graan weer op te staan.

Maar als ik door het pad naar voren schrijd
en om mij heen de arme stervelingen,
mensen zo dwaas als ik, de lofzang zingen:
'O Heer, uw bloed roept voor altijd
barmhartigheid, barmhartigheid'

dan ben ik niet verlegen met mijn God,
dan is hij vlak bij mij, dan weet ik zeker
dat hij mij aankijkt uit de donkre beker,
dan eet ik zijn genadebrood,
dan leef ik van zijn dwaze dood.

Jan Willem Schulte Nordholt (1920-1995)

HEB MAAR GEWOON DE VREDE LIEF