DOOR HET GELOOF

Dat hoor je wel eens wanneer je een ziekenhuiskamer verlaat en zegt tot de patiënt :
Klik maar even het plaatje open en denken we maar eens aan zovelen die nu lijden.
Ook dat is vasten.

Durf je geloven
in je ideaal,
in Gods vraag ook
om meet Hem als Gids
op tocht te gaan?
En durf je dat geloof
ter spraken brengen,
het tot een oproep maken
bij mensen die je ontmoet,
vooral bij jongeren?

Mensen hebben meer dan ooit
nood om klaar te zien
in hun toekomst:
hun roeping is
om als leek te bouwen
aan Gods Kerk,
van harte en verantwoordelijk;
en soms
stelt God een sterke vraag
om hoopvol teken te zijn,
om helemaal in dienst te treden
van zijn Rijk,
als religieus, als religieuze,
als priester
voor deze tijd en deze Kerk. 

Ga, Ik zend u, zegt God.
Ge hebt een taak voor de mensen.
Waarom ik wel? vraag je.
Waarom jij niet? Zegt God.

Toen ik een tijd terug dit blog heb opgestart werd me ook gevraagd alles zo eenvoudig mogelijkj te brengen zonder afbreuk te doen van ons CREDO, onze geloofsbelijdenis.
In dit Valentijnsweekend mogen wij dan ook ons laten inspireren aan ZIJN LIEFDE.

Wij geloven in een liefde voor elkaar die stralend is,
dat ze ook anderen kan bevestigen, troosten en gelukkig maken.

Wij geloven dat God echt onze VADER wil zijn,
dat Hij met ons meeleeft en ons alles gunt wat goed en mooi is.

Dat Hij de weg is die ons wijst hoe wij SAMEN gelukkig kunnen leven;

Wij geloven dat we met de hulp van de Geest
de vrede onder de mensen kunnen bewaren.

Op bedevaart, anders dan pelgrimeren, doe je niet alleen. Je maakt deel uit van een groep met dezelfde ingesteldheid, dezelfde verwachting, reisgenoten en vrienden.
Een bedevaart ontroert tot in het binnenste van de ziel zodanig dat velen uitzien om er terugte keren, sommigen zelfs jaar na jaar. Dit maakt juist het verschil uit met een toeristisch bezoek aan Lourdes.
"Er zijn geen toeristen die jaar na jaar de Eifeltorenin Parijs beklimmen of de scheve toren van Pisa" schrijft Patr Mark Lemseke, kapelaan voor de Nederlandstaligen te Lourdes.

Heel dikwijls gebeurt het dat wie eenmaal meegaat op bedevaart gebeten wortdt door de bedevaartmicrobe. Het is ook ondergetenke overkomen en dat meteen als brancardier bij de ziekenbedevaarten. En nu nog is er dat blijvend verlangen naar Lourdes.

Of zoals Mark Vandevoorde het schreef: Gevoelsmatig zou ik graag aanschuiven bij de kaarsenstand. Samen onderweg, samen in de gloed. Dat doet een mens wat. Dat doet zijn geloof goed. Een geloof heeft ook zijn geveolskant. Het "lijfelijk" beleefde geloof heeft een eigen kracht. Het kan mobiliseren omdat het mensen tot het heilige laat naderen, met hun zorgen en verlangens, in riten en gebruiken.

De meerwaarde van een bedevaartsreis ligt in zijn verzekering dat het bezoek aan Lourdes geen curiosum is maar een vreugdevolle en hoopvolle beleving van zijn geloof, solidair met geestverwanten die mee zijn op reis of die thuis op hen wachten en meebidden.

Wie nog geen reis heeft gepland of verlangt naar Lourdes te gaan heb ik voor jullie enkele interessante links!

Sites