Berichten van 1 januari 2015 tot 31 december 2015

Eerst dacht ik:

heilige grond,

dat is de kerk en het tabernakel.

Dan dacht ik:

is dat niet veel te weinig?

Heilige grond is

als mensen mekaar met heel veel eerbied en respect benaderen,

zoals bij diepe vriendschap.

Dan dacht ik:

heilige grond

is veel dichterbij.

Het is elke ontmoeting tussen mensen.

Toen waaide een lichte bries

die fluisterde:

heilige grond

is elke plaats van pijn en menselijk falen.

Daar zit God

en Hij weent

en wacht bij de gekwetsten

op een mens die langskomt.

Een tijd terug zag ik regelmatig jonge kerkgangers die me na de dienst vriendelijk begroetten, me soms een hand gaven. Op een dag vroeg ik van waar ze afkomstig waren. Ze antwoordden dat ze tot de oudste christenen behoorden, nl. uit Armenië. Ik moet toegeven dat ik met bewondering zag hoe zij de mis bijwoonden.

Dus maar even een plaatje inlassen ter gedachtenis aan allen die omwille van het geloof hun leven lieten.

Je ziet hier he memoriaal voor Armenië.

g

Vrede en volharding wens ik jullie,
  Vrede en volharding wens ik mijzelf,
  Vrede en volharding op onze weg met God,
  in navolging van Hem: Jezus Christus.
  Dat wij samen verder gaan, waar nodig tegen de stroom in,...
  om Gods woord te leven, te doen
  vruchten uit te dragen
  tot lof van God en tot zegen van zijn schepping!

dank u Heer dat U me 60 jaar geleden het leven gaf!

1 Korinthiers 1:3

leef in vrede met elkaar.

 doch mooi gebed.

"Kom, we zijn weg", zei Jezus.
En Hij voer met zijn leerlingen
het meer over...
naar een eenzame plek
om daar alleen te zijn
en wat uit te rusten...
Zo stond er in onze evangelielezing.

"Kom, we zijn weg", zegt Jezus,
"vakantie is een tijd
om ook eens dicht bij Mij te zijn."

Een fotomeditatie om toch even bij stil te staan en mee te nemen op je weg.

Jezus werd gebroken op het kruis.
Hij onderging Zijn lijden en dood niet als een onheil dat Hij tot elke prijs wilde vermijden,maar als een missie die Hij wilde omhelzen. Ook wij zijn gebroken mensen, we leven met een gebroken lichaam, gebroken harten, gebroken gemoed, of gebroken geestkracht. We lijden onder verbroken relaties.

Hoe kunnen we leven met onze gebrokenheid?

Jezus laat zien dat wij onze gebrokenheid kunnen aanvaarden zoals Hij het kruis aanvaardde,als een deel van onze missie.
Hij vraagt ons om die gebrokenheid niet af te wijzen als een vloek waarmee God ons op onze zondigheid wijst, maar om het te aanvaarden. Dan kunnen we er door gelouterd en geheiligd worden,met Gods Zegen.

Zo kan onze gebrokenheid een doorgang zijn naar nieuw leven.

Hij geeft je voldoende draagkracht!

Na twintig jaar neemt dirigent E.H. Marc Van Steen afscheid van dit koor en wel in het Vaticaan op 26 juli.

<iframe width="853" height="480" src="/geloven/https://www.youtube.com/embed/MlIjep49lXM" frameborder="0" allowfullscreen></iframe>

apostel Paulus.

God en Vader,
het leven is veel meer
dan zorgen voor voedsel en kleding,
meer ook dan werken en geld verdienen.
Leven is ook rusten en spelen,...
onbezorgd kunnen zijn,
voluit genieten van alles wat mooi is:
van de natuur,
van vriendschap en liefde,
van cultuur in al haar uitingen.
Vooral in deze vakantietijd willen wij U danken
voor al deze gaven uit uw hand,
God en Vader,
Gij hebt ons gemaakt tot uw volk, tot uw Kerk.
Wij bidden U:
waak over ons
opdat wij niet ónze waarheid uitdragen maar de uwe.
Maak ons tot verkondigers van uw Boodschap in woord en daad,
zo dat anderen zich bij U kunnen thuis voelen.

van uw blogvriend!

met de Psalmen; zouden we elke dag moeten doen.

Een vakantiekamp wordt afgesloten in zang en gebed bij het beeld van Maria.

Als dit geen getuigenis is van jonge mensen.

Gezien op onze bedevaart te Meersel-Dreef.

Een kerk die alles heeft gedaan wat God verboden heeft, en die na 2000 jaar nog bestaat, dat moet een echt goede kerk zijn.

Met een eenvoudig gebedsprentje rond Maria;

daar is de bedevaartsgeschiedenis rond Kevelaer begonnen.

Ik hoef geen holebi of kansarme te zijn om met hen te kunnen samenwerken en samenleven. Ik vind het bijvoorbeeld fijn dat mannen in ons land ongestoord hand in hand kunnen lopen. Ik maak op de bus met plezier plaats voor iemand in een rolstoel. Maar af en toe wil ik dan graag mezelf ook als gelovige kunnen outen zonder dat ik daarvoor scheef bekeken of belachelijk gemaakt word.

Misschien wordt het tijd dat er ook wat christenen uit de kast komen. Niet op een agressieve of fanatieke manier, maar gewoon omdat ze zichzelf zijn en omdat ze doen wat ze graag doen. Omdat hun geloof een stuk van hun leven is, dat zich ook buitenshuis afspeelt. Onze samenleving kan er alleen maar kleurrijker door worden.

Kolet Janssen

heb ik voor jullie gebeden.

bij deze psalm.

God van de armen, genees ons!

Jezus zegt:als iemand achter Mij aan wil komen,laat hij dan zijn kruis opnemen en Mij volgen(Mattheus 16:24)

Hij zegt niet timmer een kruis of zoek een kruis.
Ieder van ons heeft een kruis te dragen. Je hoeft er echt geen een te maken of te zoeken. Het kruis dat we zelf dragen is zwaar genoeg, maar zijn we bereid het op te nemen,willen we het aanvaarden als het kruis dat bij ons hoort?

Misschien is ons kruis dat we niet kunnen studeren ,dat we gehandicapt zijn, of dat we aan depressies lijden. Misschien is het een conflict in ons gezin of in de familie. Misschien zijn we slachtoffer van geweld of seksueel misbruik. We hebben er niet zelf voor gekozen, maar het is toch ons kruis. We kunnen doen alsof het
niet bestaat, we kunnen het afwijzen, weigeren, haten,maar we kunnen dat kruis ook opnemen en Jezus volgen.

Het was de rode draad van vele heiligen die ondanks alle menselijkheid wisten te vertrouwen op de Heer.

Hij ging hun voor en ze bereikten hun bestemming in volle overgave.

Lieve mensen, hoe groot is ons vertrouwen in Jezus? Durven we het aan om zijn mantel aan te raken. En dat ook nog eerlijk toe te geven. Te midden een grote menigte... Met andere woorden: durven we het aan om eerlijk en open gelovig te zijn in een moderne wereld waar het zoveel beter en zoveel cooler lijkt te zijn om niet tegeloven?

Zoals een mus je voorbij fladdert en een zwaluw langs je heen schiet,

zo zal een verwensing je nooit treffen, als je hem niet verdient.

Wie op bedevaartsreis wil gaan en toch niet zo ver, dan dan raad ik het rustieke Kevelaer aan!

Wie er heen gaat neemt meteen de Passiespelen mee in Tegelen.

Het gaat heel goed met de kaartverkoop! Bij de eerste negen voorstellingen waren al ongeveer 12.500 toeschouwers aanwezig!

Er zijn nog 16 voorstellingen te gaan. Er is ondertussen - mede dankzij de enthousiaste reacties van pers en publiek - ook een ware run ontstaan op het inmiddels beperkte aantal 1e rangs kaarten. Zo werd afgelopen week het 30.000ste toegangsbewijs online gereserveerd. Mis het niet: er zijn nog kaarten!

op reis.

‘Verbeter de wereld, begin met jezelf’, is een wijze spreuk. Wie kritiek uitoefent begint het best bij zichzelf. Het zal ons beletten onszelf als maatstaf te nemen van wat goed en slecht is....

op deze zondag...

Hij is niet hier.

Bidden is:

je GELOOF beleven
in tekens die kracht uitstralen.

je LIEFDE uiten
in daden die opbeuren.

je HOOP uitspreken
in woorden die aanmoedigen.

je BEROUW verwoorden
in voornemens die uitdagen.

God is altijd ‘onze’ Vader. Hij is nooit enkel ‘mijn’ Vader. ‘Vader, net zoals ‘moeder’, is het relatiewoord bij uitstek, intiemer en tegelijk eerbiediger kan het niet… Wij hebben slechts één Vader, aan Hem vertrouw ik toe wat wij ten diepste nodig hebben.

Vader, zo nabij en toch veraf,...
zo intiem en toch afstandelijk,
ik kom naar U
om U te loven en te prijzen,
om de komst van uw Rijk
te bespoedigen,
om brood om van te leven,
om vergeving,
om niet ten prooi te vallen
aan allerhande behoeften.

Als liefde slechts een gevoel was, zou deze opdracht uit de Bergrede niet te vervullen zijn. Maar liefde is een kracht die van een vijand een vriend kan maken door in hem of haar vooral een medemens te ontmoeten.

Heer, ...
geef mij ogen
die in de ander
meer zien
dan hij toont.
Geef mij oren
die in de ander
een vraag naar liefde beluisteren.
Geef mij een hart
dat groot genoeg is
om wie ook
een plek te geven.

Zonder de liefde van onze ouders, zussen en broers, echtgenoten, geliefden en vrienden kunnen we niet leven. Zonder liefde gaan we dood. Maar veel mensen ontvangen liefde die gebrekkig en beperkt is. Liefde kan aangetast zijn door machtsvertoon, afgunst, wrok, rancune en misbruik. Liefde van mensen is nooit zo volmaakt als we verlangen, en soms zo onvolmaakt dat we het nauwelijks liefde kunnen noemen. Om niet te bezwijken onder de verwondingen die die onvolmaakte liefde kan toebrengen, moeten we geloven dat de bron van alle liefde ligt in Gods onbeperkte, onvoorwaardelijke, volmaakte liefde. Die liefde is niet onbereikbaar. Ze is dichtbij, want Gods Geest woont in ons.

(Henri Nouwen.)

Sinds jaar en dag, en tot op heden wordt haast overal in de maand juni het feest van het Heilig-Hart van Christus gevierd. Op vele plaatsen is dit nu achter de rug, en toch blijft dit de maand bij uitstek om deze oude verering te koesteren. Hier en daar vind je nog een beeld in een woonkamer. Helaas vind je die beelden nu veel meer op rommelmarkten, wat een spijtige zaak is. In het huis van mijn grootouders was er enkel plaats voor twee beelden. Een groot beeld van Maria, soms met de de Heilige Familie, en dan daarnaast het beeld van het Heilig-Hart van Jezus. Men had overal te lande ook 'Heilig-Hartbonden'. Mensen engageerden zich dan trouw naar de misviering te gaan.

Het is maar zelden dat ik zo een beeld zie, en helaas  vind ik ze wel in drankgelegenheiden. Mensen hebben er ooit wel voor geknield! Waar ik die dingen wel nog dagelijks vind, is het op het Internet. Beelden van zowel Maria als van Jezus Christus die verwijst naar zijn Hart.

Laat ons nu gewoon even bidden en ons richten tot het Heilig Hart van Jezus...

Vandaag in De Morgen op pagina 15: 

Nieuw lespakket: elke dag vijftig Weesgegroetjes (Elke dinsdag een heilige mis en elke donderdag een heilig lof. Dat kunnen leerlingen die naar het Sint-Ignatius in Maleizen, een deelgemeente van Overijse, zullen gaan, tegemoetzien. Maar daar blijft het niet bij. Elke namiddag, om kwart voor vijf, zullen de tieners een rozenhoedje, vijf Onzevaders en vijftig Weesgegroetjes, moeten bidden. … Katrijn Caekaert, voorzitter van het schoolbestuur: "We zien vaak dat scholen die zich katholiek noemen, die traditie niet vertalen naar de lessen. Er bestaat geen verschil meer tussen een atheneum en een college. Wij willen uit elk kind halen wat erin zit en we denken dat kinderen die belijdend zijn zich hier beter zullen voelen. Velen schamen zich vandaag op de katholieke scholen, omdat ze thuis elke dag bidden en kunnen daardoor geen vriendjes maken." … Sint-Ignatius is dan ook een school die vooral een splintergroep uit de samenleving zal bedienen. Het is de hoek binnen de katholieke kerk die terugplooit op oude tradities en soms, net als Caekaert, betrokken is bij de groep Pro Familia. Die organiseerde al meermaals een Mars voor het Gezin, waarin gepleit werd om abortus, het homohuwelijk, IVF en draagmoederschap te verbieden. Zij richtten hun pijlen ook op de Antwerpse bisschop Johan Bonny, die volgens hen een ketter is en gaven hem een Mechelse Catechismus cadeau.)

REACTIE VAN EEN LEEK:

Wie overdrijft hier? Beide: de school en de Morgen.... 

Feit is dat we elke voeling met God - thuis, ook in het lessenpakket in onze scholen, diep in onszelf - verliezen. En dat komt omdat we het gevoel voor het goddelijke niet meer cultiveren. Hebben de mensen nog wel een gevoel voor het goddelijke? Wat niet gecultiveerd wordt, sterft af. De godsdienst bij de Egyptenaren 5000 jaar geleden, de godencultus bij de Grieken, ook verdwenen. Voor een cultus die verdwijnt moeten er ook geen cultusgebouwen meer zijn. Dus verdwijnen ook onze kerken. 

Zal/moet deze school in Maleizen zorgen voor een keerpunt? Ik weet het niet. Wat meer aandacht voor gebed en viering kan alvast in mijn ogen geen kwaad. Zonder exuberantie uiteraard. 

Wanneer eens een grondig overleg tussen de drie monotheïstische godsdiensten vertrekkend van wat gemeenschappelijk is: het oude testament. En dan eigen invulling. Maar altijd blijft iedereen op zijn eigen standpunt, vertrekkend van zijn eigen (vanzelfsprekend juiste) visie...Opentrekken gans die winkel, cru gezged.

ben jij daar, grote God!

Als priester leun ik aan bij wat onze paus vraagt en verlangt: vooral meeleven met de armen. En daarmee houdt deze partij geen rekening in onze samenleving.

Ik lees diverse tijdschriften/kranten van alle slag (De Standaard, De Morgen, Knack, Humo, Der Spiegel, Focus, ... ). Tekens weer concludeer ik hetzelfde. De armen worden meer en meer in het verdomhoekje geduwd.

Uiteraard. Want politici (van alle partijen) hebben geen benul van wat het betekent om met 1500 euro te moeten leven (en dat is dan gul becijferd!).

Sommige partijen zoals PS of SP.A of CD&V proberen binnen Europa voor België nog wat de gulden middenweg te bewandelen.

Het is ook makkelijk om als jonge kerel nu standpunten aan te hangen zonder te beseffen wat het echt betekent als je straks ouder bent. Want wat nu beslist wordt zal straks ook voor jou gevolgen hebben.

Trouwens oudere mensen nu in de armoede duwen getuigt van weinig respect voor hun inzet voor de samenleving. Dat zal je straks, als je zelf oud bent, zeker beamen. En nee - ik voel me niet oud. En ik wil als priester (als mijn gezondheid het toelaat) graag nog dienst doen tot 75 (dan moet ik kerkjuridisch mijn ontslag indienen).

Wie van jullie heeft nog een plaats in zijn woning waar men het even stil kan maken, bijvoorbeeld door een beeld van Maria, een kruisteken ...Toen ik in india verbleef viel het me op dat in menige woninge plaats gemaakt werd voor een ware huiskapel, hoe klein het huis ook was. En dan ging het over heel wat meer dan een beeldje.

Ik moest er aan denken toen een vriend van me een paar foto's toestuurde.

Heer God,...
leer me geven
niet alleen van wat ik heb
aan talenten en gaven;
leer me mezelf te geven,
want pas dan geef ik
niet langer uit mijn overvloed,
maar schenk ik mezelf weg,
zoals uw Zoon
ons heeft voorgedaan.