Hier ben ik, Heer, hier zijn mijn oren,
geopend om U te verstaan,
verlangend om te vernemen
waar U mij zegt te gaan.

Wij danken U, God,

omdat we in een geest van vertrouwen

altijd mogen hopen en verwachten

dat U onze onvolledigheid aanvult

en onze inzet langer laat duren

dan het zichtbaar resultaat van het moment.

Wij danken U voor de duurzaamheid die U ons garandeert

als wij maar blijven zaaien

en geloven in uw zegen over ons werk.

Amen.

bij het of ons kruis.

God heeft een ruim hart voor vreemdelingen. Zij voelen zich niet thuis en zijn ontheemd. En God is juist de God die ernaar verlangt dat mensen thuiskomen. Hij herinnert zijn volk eraan dat ze zelf ook vreemdelingen zijn geweest. De lange jaren in Egypte, op vreemde grond, mogen niet vergeten worden. En als er dan nu vreemdelingen komen, dan is de eigen ervaring van vreemdeling te zijn geweest een diep motief om hen met liefde te behandelen. Misschien is het zelfs wel een voorwaarde: pas als je zelf vreemdeling bent geweest, ontheemd, losgeraakt van je wortels, pas dan kun je op een bewogen en invoelende manier liefde geven aan de vreemdeling die op jouw weg komt.

Gebed: God, u die vreemdelingen liefhebt, leer me om de vreemdelingen die op mijn weg komen lief te hebben vanuit uw barmhartigheid. Amen

Vraag: Voel jij je wel eens een vreemdeling?

Ook u moet vreemdelingen met liefde behandelen, want u bent zelf vreemdelingen geweest in Egypte. (Deuteronomium 10:19)

met dank aan "blijdschap".

Roep ons op, Vader, tot de volle menselijkheid

van uw Zoon Jezus Christus,

die de zieken geneest,

de zonden vergeeft,

de hongerigen spijzigt,

de kleinen tot zich roept,

en voor iedereen woorden heeft

van eeuwig leven;

die ons zijn Geest zendt

om de weg vrij te maken

naar vrede en geluk onder de mensen.

Daarvoor blijven wij U danken

en verheerlijken:

met en door Christus de Heer,

vandaag en alle dagen die U ons geeft.

Amen.

Wij geloven in allen

die arm voor God staan

en zich niet sterk wanen zonder Hem.

Wij geloven in allen

die de zachte moed opbrengen

om zich aan een nieuwe orde toe te vertrouwen.

Wij geloven in allen

die voor gerechtigheid opkomen,

niet voor zichzelf maar voor anderen.

Wij geloven in allen

die vergiffenis schenken

en de mens beminnen,

zijn gebreken ten spijt.

Wij geloven in allen

die hun bedoelingen zuiver houden

en in hun inzet voor anderen niet zichzelf zoeken.

Wij geloven in allen

die trachten vrede te stichten

waar verdeeldheid of onenigheid woekert.

Wij geloven in allen

die om Christus vervolgd,

uitgelachen en belasterd worden.

Wij geloven dat zij allen geworteld staan

in Hem die wij noemen:

Bron van levend water,

dat zij gesteund en gestuwd worden door zijn Geest

en geborgenheid mogen vinden

in de Liefde van de Vader. Amen.

Profeten zijn lastige mensen

want ze leggen de vinger op de zwakke plek van onze geloofsbeleving.

Dat klinkt niet altijd even prettig.

Dat roept dikwijls weerstand op,

want mensen die zweren bij rust en orde,

die ervan overtuigd zijn dat zij de waarheid in pacht hebben,

verdragen dat niet goed.

En zo gebeurt het dat profeten de mond worden gesnoerd.

Maar God laat zich niet zo gemakkelijk de mond snoeren.

En dus zendt Hij, ondanks onze weigerachtigheid,

steeds nieuwe profeten

die ons andere, hoopvolle wegen wijzen,

die ons verstard geloof weer in beweging willen krijgen,

het soepel en creatief willen maken.

Dat was zo in het Oude Testament met de profeet Jeremia,

dat is ook zo op de dag van vandaag.

Ook in de tijd van Jezus was het niet anders.

Zijn Boodschap maakte allen woedend in de synagoge van Nazareth.

Ze dreven Hem de stad uit om Hem in de afgrond te storten.

Maar Hij ging midden tussen hen door en vertrok.

Bidden wij, dat de profeten van vroeger en nu

ons de ogen openen voor het onheil

dat in onze dagen geschiedt

en waarvoor ook wij misschien medeverantwoordelijk zijn.

Paus Franciscus roept de jongelui op aandacht te blijven hebben voor oorlogsslachtoffers en mensen die in extreme armoede leven, maar ook voor de gewone dagelijkse zorgen en de eenzaamheid.

Verlies nooit de hoop.

De Heer heeft een mooie droom en Hij wil die met jouw hulp verwezenlijken.

Paus Franciscus

Jullie worden christenen die moedige beslissingen zullen nemen om,

zelfs door kleine gebaren,

een wereld van vrede vorm te geven.

 Paus Franciscus.

Alles wat u doet, moet u met liefde doen.

1 Korintiërs 16:13-14

De vissen van een rivier zeiden tot elkaar: "Men beweert dat ons leven uit het  water komt, maar nooit hebben wij water gezien, wij weten niet wat het is."
De verstandigsten overlegden: "Wij hebben gehoord dat er in de zee een verstandige en geleerde vis leeft, die alle dingen kent.... Laten we naar hem toe gaan en hem vragen ons het water te tonen."

Zo maakten enkelen van hen zich op om de grote wijze vis te zoeken.
En ... ze vonden hem en legden hem hun vraag voor.
Toen hij geluisterd had, sprak hij: "Jullie domme vissen!
Verstandig zijn jullie, de enkelen die zoeken.
In het water leven jullie en bewegen jullie en hebben jullie je leven; uit het water zijn jullie gekomen, naar het water keren jullie terug.
Jullie leven in het water, maar jullie weten het niet!"

Zo leef je in God, God is in alle dingen, en alle dingen zijn in God.

eeft ons unieke kansen ons te bekeren, en ons te verzoenen

met onszelf, met de anderen en die gans Andere.

volgens de brief van PETRUS, laten we dit maar doen.

eens DANKEN!

Uit de Romeinenbrief.

God van liefde en leven, die zich schaart aan de kant van de geringen en geen mens verloren laat gaan, Gij, die geen mens ten prooi laat vallen aan wie hem haten, die naar elke mens omziet in duisternis, ziekte en machteloosheid, blijf hen nabij, nu, morgen en altijd.

woorden van Johannes.

even beeldend bezinnen.

De deken 

Ik ben een ruw deken en draag helemaal geen grootsheid in me, maar ik kan wel warmte en comfort geven aan hen die me gebruiken, vooral op koude en vochtige nachten. Ik werd gekocht door een vreemde priester en zijn moeder op de markt van Turijn. Ze namen me mee naar een armoedig huisje niet ver weg, maar het was er wel vochtig en koud genoeg! Uit de woorden die zij met elkaar wisselden, kon ik opmaken dat ik gekocht werd om de dekens te vervangen die de goede Don Bosco gegeven had aan enkele jonge gasten die hij een onderkomen in huis had geboden. De volgende dag waren ze verdwenen en hadden ze de dekens meegenomen. Don Bosco had enkele dagen later opnieuw onderdak geboden aan enkele jongens, maar het was nog slechter afgelopen: zij waren er ook met het hooi en het stro vandoor.

Ik had een klein hartje voor mijn toekomst: deze twee gaven me niet de indruk vlug ontmoedigd te zijn. En zo bleek het ook. Een avond in mei. Het regende pijpenstelen. Don Bosco en zijn moeder waren net klaar met het avondeten wanneer er iemand op de deur klopte. Het was een jongen van ongeveer 15 jaar, helemaal nat en verkleumd. “Ik kom uit Valsesia en ik heb geen familie meer. Ik wil werken in de bouw, maar ik heb nog geen werk gevonden. Ik heb het zo koud en ik weet niet waar naartoe …"

“Kom binnen”, zei Don Bosco. “Zet je bij het vuur. Je bent veel te nat … je zou wel ziek kunnen worden.” Mamma Margherita bereidde hem iets te eten. Dan vroeg ze hem: "En nu, waar ga je naartoe?” "Ik weet het niet.Ik had drie lire toen ik in Turijn aankwam, maar ik heb alles al uitgegeven.” Stilletjes begon hij te wenen. “Alsjeblief, stuur me niet weg.” Margherita dacht aan de dekens die waren gaan vliegen en bekeek me vragende ogen. “Je zou hier wel kunnen blijven, maar wie verzekert mij dat je niet met mijn kookpotten aan de haal gaat.” “O nee, mevrouw. Ik ben wel arm, maar ik heb nog nooit iets gestolen.”

Don Bosco was buiten in de regen al enkele bakstenen gaan halen. Hij bracht ze binnen, maakte vier stapeltjes en legde er wat planken op. Dan haalde hij de strozak van zijn eigen bed en legde die op de planken. “Slaap hier maar, mijn beste, en je mag blijven zolang als het nodig is. Don Bosco zal je nooit weg sturen.”

We vieren het feest van wat in de volksmond wordt genoemd: DRIEKONINGEN.

Zij gingen het huis binnen, zagen er het Kind met zijn moeder Maria en op hun knieën neervallend betuigden zij het hun hulde. Zij haalden hun schatten te voorschijn en boden het geschenken aan: goud, wierook en mirre. En in een droom van Godswege gewaarschuwd niet meer naar Herodes terug te keren, vertrokken zij langs een andere weg naar hun land. 

Matteüs 2,11-12

Een nieuw boek met een oud verhaal!

Wij worden gevraagd er op uit te trekken, om met elkaar te delen wat we aan licht, aan warmte, aan vreugde en geluk ontvangen hebben. Ik meen dat dit toekomst heeft. Ik wens ons toe dat deze geraaktheid voor ons steeds opnieuw een bron is voor geluk, voor trouw en liefde. Wie zo leeft heeft de toekomst. Niet alleen voor zichzelf, hij of zij bouwt ook aan toekomst. En dan mogen we dankbaar zijn voor Hem die ons raakt, die ons aanraakt.  Want dan ervaren we de goede God als een bron waaruit we steeds kunnen putten om de toekomst in het nieuwe jaar met hoop tegemoet te gaan.