Europa zwaait de scepter

Er zweeft een inspiratiemosterdpotlepeltje naar me toe. ‘Mooie letters op de muur’ zegt Liesje, ‘mondje open baby’ fluistert ze bekoorlijk en ik slik de ingeving gretig naar binnen.

Sommige letters verPotteren in knalrode hoofdletters en worden Romeinse cijfers.

Het kunstwerk achter de jongleur in de Schrijnwerkersstraat wordt ‘de calvarie’ genoemd, en het verklapt zijn creatiedatum in het Latijn en in het (oud-) Nederlands.

Tel de getallen gewoon op:

I = 1

V en U = 5

X = 10

L = 50

C = 100

D = 500

M = 1000

Klikfoto 060617-JL000-0032b: LETTERS IN STEEN

- Hela maat, ge moogt foto’s pakken, maar betalen hé!

- Gooit nummer drie dan zo hoog niet, ik heb al zes keer geprobeerd en zie er steeds maar twee.

- Is ’t zo beter? Krijg ik dan nu mijn centen?

- Amai gast, hebt gij van die geelbruine rotte tanden zeg. Doet dat gene zeer?

Jordi, onze fotograaf, betaalt en heeft geluk dat de slecht gemikte kegels naast zijn hoofd vliegen en dat de hond geen goesting heeft in een achtervolging met bijtplezier.

Foto 060617-JL000-0031,2,3: Kegelen

In de vroege middeleeuwen zorgen VRIJE speellieden voor plezier, kunst en vertier op straat, in herbergen, op jaarmarkten, in kastelen en zelfs in kloosters.

De meeste krijgen fooien, anderen worden ingehuurd, ook door het stadsbestuur.

In de 14^e eeuw beginnen de speellieden zich te verenigen in gilden, het wordt zelfs verboden om voor geld op te treden indien men niet tot een gilde behoort.

De Franse revolutie gaat de gilden afschaffen (Liberté!), maar sommige gilden worden later heropgericht. Een goed voorbeeld is de‘Garde Civique’.

De echte, gezaghebbende ‘Antwerpse stadstrommelaars’, werd opgericht in 1898.

Vandaag bestaan die nog steeds: een bende vrolijke kerels (en enkele leuke dames) met aan het hoofd een zeer ernstige Tamboer majoor.

We vinden dit korps terug op het St.-Andriesplein, in de parochie van miserie.

Zij hebben een goede website. Hun URL is http://www.antwerpsestadstrommelaars.be/.

Als je dan op ‘more’ klikt, krijg je hun geschiedenis.

Klikfoto: JGL4020-060829:De stadstrommelaars

Ga eens met vrienden doodleuk een kerk binnen en vertel hen: ‘Ik ga jullie de tetramorf tonen’. Geloof me, je maakt indruk.

In praktisch iedere kerk vind je hem, ook bijna altijd aan een preekstoel. Tetramorf is Grieks en betekent letterlijk: vier vormen.

Aan iedere hoek, onder de kuip van onze preekstoel, zie je een hoofd met vleugels. Achteraan links ontdek je een gevleugeld leeuwenhoofd, vooraan een gevleugeld engelenhoofd; rechts vooraan een adelaar en daar achter een gevleugelde stier. Vier symbolen, vier vormen (TETRAMORF) voor de vier evangelisten.

Als we nu nog weten wie elke gedaante voorstelt, dan gaan ze nog echt denken dat we er iets van kennen.

De leeuw staat voor Marcus, denk maar aan die gevleugelde leeuw op de Piazza San Marco in Venetië.

Omdat Matheus zijn evangelie begint met Christus te beschrijven als mens, krijgt hij een engel (gevleugelde mens) als symbool.

Als je het evangelie van Johannes leest, dan lijkt hij wel steeds met zijn gedachten in hogere sferen. Denk maar aan zijn Apocalyps; hij krijgt dus een adelaar, dat is ook een hoogvlieger.

En dan hadden ze nog een stier (met een verwrongen hoorn) over, en die is voor Lucas.

Een visioen van de profeet Ezechiel is de inspiratiebron voor deze vier symbolen.

Samengevat onthouden we:

Tetramorf:

Leeuw          ---   Marcus

Engel            ---   Matteüs

Adelaar        ---   Johannes

Stier              ---   Lucas

Klikfoto 150226-123946/124602/124620/124744: DE TETRAMORF op de preekstoel, de kathedraal in 100 stukjes (10)

Kuierend achter het kasteel van Ursel ziet Georgius een denkbeeldige foto en als Georgius zo een foto ziet, dan grijpt hij dwangmatig naar zijn klikkertje.

Zijn aandacht gaat bovenal naar die afhangende takken. Zij vormen als het ware een veilige vesting waar hij zijn fantasieën in kwijt kan. Het heeft iets autistisch.

Thuisgekomen bekijkt hij de foto nog eens goed en er zweeft een inspiratiemosterdpotlepeltje met een gedicht naar hem toe. Hij slikt het en noemt het Traümerei:

Träu me rei

Schuil me koepel

Schut me takken

Knus me tentje

Knuffel me vast

Draag me wolken

Droom me kleur

Fee me licht

Fiks me warm

Geloof me hemels

Geef me rust

Lief me hart

Kasteel me lucht

Foto JGL0108:Träu me rei – Kasteel van Hingene

Albert heeft al meerdere malen vruchteloos getracht om zijn tante Troela een beetje bij te schaven, maar Troelatje is er het mens niet voor om zich te laten bijvijzen. Hoewel Albert hiervoor de geknipte persoon is, zal het hem nooit lukken de brokken te lijmen. We denken overigens dat die koppige tante een zesde vijs heeft, maar dat ze de vijf vorige vijzen mankeert.

Tante Troela is een geslepen vrouw die nogal gemakkelijk op een wier zit, en dan maar steeds op hetzelfde blijft doorboren en doorhameren. Ze denkt dat ze steeds nagels met koppen slaat en schiet voortdurend uit haar krammen als ze geen gelijk krijgt.

En zagen dat dat mens kan! Alles moet afgemeten en perfect zijn. Ze is nochtans zelf nooit op de afspraak en laat iedereen plakken. Die mensen staan daar dan te wachten lijk zuster Anna op een schone pastoor.

Kortom, tante Troela is geen tang, tante Troela is geen zaag, tante Troela is een hele gereedschapskist.

Haar eerste man is bezweken aan een hartaanval, de drie volgende slachtoffers gingen ten onder aan een zenuwinzinking. Vroeger had zij geen nagel om haar achterste te krabben. Na vier erfenissen heeft ze uiteindelijk een luxeflat gekocht op Moppereiland, alwaar ze zich perfect thuis voelt.

Foto JGL3477b: De gereedschapskist van tante Troela.

Er waren aardig wat kijkgierigen op de schilderijwissel in de St.-Carolus Borromeüs kerk.

Eentje gebruikte zelfs een onwaarschijnlijke truk om beter te zien, want eens je dit hebt meegemaakt, kom je zeker nog wel eens terug.

Sommigen staken letterlijk hun nek uit om alles nauwkeurig te volgen. De fantasie van onze multischizofrene redactie schoot weer eens op hol.

Op 6 april, met Paasmaandag, wisselen we weer. Kom zeker vóór 13u30 om tijdig de kerk binnen te stormen.

Klikfoto-productie: giraffen zijn zeer nieuwsgierig!

Omdat ze in 1713 nog geen micro’s kennen, hebben we daarboven een klankbord nodig om de klank laag te houden, anders zouden we totaal niets kunnen horen van wat Mijnheer Pastoor ons te vertellen heeft. Heel functioneel dus.

En, opdat Mijnheer Pastoor niet te veel stommiteiten zou vertellen, krijgt hij wat hulp van de Heilige Geest. Die wordt afgebeeld als een witte duif, in een gouden stralenkrans. Eerlijk gezegd, uw gids kan dat ook best gebruiken, om niet te veel dommigheden aan jullie te vertellen.

Kijk ook naar die kuip, met frontaal de centrale figuur van Christus. Rechts ontdekken we een medaillon met Sint-Bernardus, en dat is logisch. Deze preekstoel komt immers uit de St.-Bernardusabdij in Hemiksem.

De kuip maken ze hoog genoeg, en ook dat is praktisch. Zo kan onze Mijnheer Pastoor er in al zijn enthousiasme niet uitvallen. Stel u voor zeg, ge gaat braaf naar de mis en er dondert ineens zo een zwart gevaarte op uw schoot …

Klikfoto: De kuip van Mijnheer Pastoor, de kathedraal in 100 stukjes (9)

Zowat 10 jaar geleden bewerkten we onze foto’s heel dikwijls met Picture Manager. Als je de foto dan inzoemt, zie je meer ruis op de foto.

Nu de kwaliteit van onze klikmachinetjes zoveel verbeterd is, lijkt verder bewerken overbodig en toch...

Op advies van MizzD hebben we de eerste scheve foto van gisteren dan toch maar een beetje gedraaid en, nu we toch bezig waren, ‘auto correct’ toegepast.

En zie,... VEEL BETER.

Wat hebben we geleerd?

Gouden raad

niet noodzakelijk van Tante Kaat

Volg beter heel gedwee

het advies van Missje Déé

Foto 150224-095212b: bewerkt met Picture Manager.

Ik wil je graag die foto schenken

Hier mag je zelf een tekst bedenken

Klikfoto/prod. JGL2857-051027-1534: Lief vlooien

Ooit schreven we e-mails over en weer, waar ieder zijn gelijk probeerde te halen. De toon werd steeds bitsiger, giftiger en gemeen.

Gisteren in ons bad, in onze inspiratiemosterdpot dus, fladderde er een haiku rond mijn hoofd en drong langs mijn rechteroor naar binnen.

Omdat dergelijke Pottertoestanden wel eens meer gebeuren als onze multischizofrene eenmansredactie zich laat afweken, hebben we een notitieboekje in de badkamer liggen.

Het boekje keek zo verleidelijk naar de geparkeerde pen naast haar, en de pen kriebelde:

GEEN OVERWINNAAR

IN KOPPIG MODDERGEVECHT

LAAT ONS VRIENDEN ZIJN

Klikfoto JL4984: KOPPIG

Ondanks de regen heeft deze hangjongere zich toch kostelijk geamuseerd in de apenfaculteit van de Zoo.

Klikfoto 150220-135506: Bo-Lowie, de geciviliseerde hangjongere.

‘Kom van dat dak af ’ Dat kan Peter Koelwijn zo hard roepen als hij wil, voor die bende engelen daar vanboven heeft dat echt geen zin. Maar, geef toe, het is daarboven pure rock-’n-roll.

Op het dak van de preekstoel strijkt een uit de kluiten gewassen engel neer. Hij duikt letterlijk uit de hemel, zijn benen nog in de lucht. Heel ijverig hangt hij daar te blazen op een lange bazuin. Tegen de Engelstaligen bazuint hij het uit: ‘Ladies and gentlemen, this is the place to be’. Dit is de plaats waar we moeten zijn om over het evangelie te horen.

We zien nog meer engelen. Eentje reikt ons heel sierlijk een prachtig kruisbeeld aan, de andere gevleugelde kapoentjes schijnen zich goed te amuseren. Natuurlijk zijn ze happy, ze zijn in de hemel en krijgen rijstpap met gouden lepeltjes. Maar wat doen ze daar eigenlijk?

Wel, als je goed kijkt, zie je rondom dat klankbord een doek hangen. Heel speels heffen ze dat doek op, zoals men een theaterdoek opent. De mensen zeggen wel eens: Barok is theatraal, en gelijk hebben ze. We missen eigenlijk nog iemand met een stok om drie keer hard op het podium te tikken en iedereen om stilte te vragen, want het theater gaat beginnen: Mijnheer Pastoor begint aan zijn preek.

Dat doek noemt men in het Latijn: velum. Wat we hier gaan meemaken is als het ware een revelatie.

Klikfoto: Ons krijgen ze niet van dat preekstoeldak af, de kathedraal in 100 stukjes (8)

Met onze excuses voor de slechte foto, we wilden ze vandaag vervangen, maar net zoals gisteren waren we onze fotomachine vergeten.

De wissel in de St.-Carolus Borromeüskerk was een onvoorstelbaar succes!

Kwart na een en het Conscenceplein stond al vol volk. We deden de deuren al open om 20 na een. Het volk stroomde letterlijk binnen, dit hadden we nog nooit gezien.

Achteraan de kerk, in de middenbeuk en in de zijkbeuken stond het al vol mensen die geen zitplaatsen meer hadden. Het was moeilijk te schatten, het leek wel of er 1000 mensen waren binnengevallen.

Heeft u het gemist? Onze volgende wissel is op Paasmaandag, 6 april 2015, weer om 14uur, met 10 minuutjes uitleg voor de start en rondleidingen nadien.

Klikfoto: De planning voor de schilderijwissels in 2015 (productie Joris G. Luyten).

‘Kom eens luisteren, ik heb een prachtig liedje gehoord van Axelle Red, in het Nederlands, met een ongelooflijke mooie tekst!’

Mijn halve trouwboek weet dat ik een rood-vurige bewonderaar ben van dat Hasseltse meisje. In de kortste keren verhuist mijn lichaam van de redactiekamer naar de living, om neer te ploffen voor het gaapscherm.

Met de digicorder spoelen we terug en geraken helemaal in de ban van een begrafenisbeleving door de ogen van een kind.

Meer dan lichtjes onder de indruk spoelen we nog eens terug, en nog eens, en nog eens… Zes keren hebben we dat gedaan.

Het lichaam verplaatst zich terug naar de redactiekamer en gaat op zoek naar meer info.

Nog meer verbazing, begrip en een vallende Euro, als we vernemen dat de tekst van dit geniale liedje geschreven werd door … Urbanus!

Jean Blaute, dat ander afvallig genie, schreef de muziek.

OK, op onze oude blog van Skynet hebben we het er ook nog eens over gehad, maar omdat onze multi-chizofrene eenmansredactie geen commerciële bedoelingen heeft, durven we de url meegeven en warm aanbevelen: http://www.hugova.be/karaoke/Songs-Nederlands/AxelleRed/GrootvaderGeplant.html

Dank u Axelle, dank u Urbanus, dank u Jean Blaute!

Als we de CD (Urbanus Vobiscum) nog vinden, dan spelen we dit liedje, tot het schijfje oranje wordt.

Onze klikfoto JGL0116: Niet toevallig een prachtige rossige poes op het oude kerkhof van Merksem …

Dit postje is voor Emile, die zijn lieve echtgenote verloor, en die morgen natuurlijk niet kan meewerken aan onze beroemde schilderijwissel. Ik weet niet of jij dit leest, maar wij voelen heel hard met je mee man!

Onlangs weer een lege e-mail gekregen.

Het is me ooit zelf overkomen om per vergissing een inhoudloze mail te sturen. Ooit kreeg ik er eentje van kozijn Leo en ik vond het grappig om als volgt te reageren:

Beste Mijnheer de Leeuw,

Hartelijk dank om ons een lege e-mail te zenden.

Wij weten zeker dat u geen aanhanger bent van het nihilisme en begrijpen dat u ons een veelzeggende boodschap van stilte brengt.

Daarom zijn we een uurtje in ons bad gaan mediteren om de diepzinnigheid van dit orakel te doorgronden.

Wij waarderen uw missie ten zeerste en reageren graag met een doorweekte huid en vrolijke groetjes.

Foto 141230-183824: Zoo – China light

Buiten Valentijn met mijn lieve halve trouwboek, is het vandaag, 14 februari, ook een beetje mijn feestdag. Het klinkt raar, maar we vieren de Heilige Georgius van Mitylene, die leefde in Constantinopel, het huidige Istanboel. Hij stierf in 1693 als martelaar onder de Islam.

Deze kleermaker had zogezegd een godsdienstige overtreding gemaakt, en moest voor het gerecht kiezen tussen Islambekering of de dood door het zwaard. Hij bleef trouw aan het Christendom...

Maar laat ons in een plezante stemming blijven, het is tenslotte Valentijn voor iedereen.

Klikfoto: 130305-150328

Thuis, in onze korte broekperiode, kregen wij iedere vrijdag een visfestijn voorgeschoteld. We noemden dat vasten!

We kennen weinig mensen die zo verzot waren op vis als ons vader zaliger, die vond dat ‘vasten’ gewoonweg subliem. Toch was de reactie van ons moeder zaliger soms niet mals. Om de werkelijke betekenis niet uit het oog te verliezen trakteerde ze ons soms op zure haring, met gestompte patatten.

De Christelijke gedachte van vrijdagvisdag refereert naar Goede vrijdag en dus naar het lijden en de dood van Christus. In het gepaste seizoen werd de zure haring soms wel vervangen door heerlijke nieuwe maatjes.Het bijgeloof van dertien refereert bij de Christenen naar het laatste avondmaal, waar Christus en zijn twaalf apostelen met dertien aan tafel zitten. Judas wordt beschouwd als de dertiende en ongeluksbrenger aan die tafel. Later wordt Judas vervangen door Mattias, en wordt Paulus nog bij het clubje gevoegd, zodat we met Judas Iskariot 14 apostelen kunnen opnoemen, hoewel Paulus en Judas Iskariot eerder aparte gevallen zijn.

Hoe dan ook, iedere keer op vrijdag de dertiende voelen wij ons bijzonder gelukkig omdat wij onze dag daardoor niet laten verpesten. We lopen dan ook met de glimlach een zwarte kat tegen het lijf, schoppen een hoefijzer weg terwijl we rustig onder een ladder door lopen, vertrappelen een klavertje vier, kappen zout over een wijnvlek en schieten telkens in een onbetamelijke lach als we voor de zoveelste keer een spiegel breken.

Volgens MizzD (what’s in a name?), mag je vandaag niet onder een zwarte kat doorlopen. Ik ben in haar vijver gaan vissen en haalde volgend postje over vrijdag de dertiende naar binnen. Ze schreef het exact 6 jaar geleden, maar we hadden het zelf niet beter kunnen neerpennen. Klik maar eens op het linkje, maar terugkomen naar hier hé.

Foto JGL2392-050612-0959: Malou