Mijn favoriete plekje

Gelukkig vliegen er geen olifanten over ons terras.

Als een vogel in de lucht

Je trakteert in volle vlucht

Met een poepje op je jas

Dan haat je hem, die paljas

En zie je een kudde olifanten

Die daar staan te lanterfanten

Wees dan blij en opgelucht

Die zie je nooit in volle vlucht

Foto 130305-113508: OK, we hebben er een paar bijgelegd.

Met dit mooie weer willen we vandaag optimaal genieten van ons terras. Het uitzoeken van de beste foto’s met bijgepaste tekst (voor TILQUES 3) vraagt meer tijd dan verwacht.

Dan maar een tussendoortje met een foto van de eerste luchtballon, die we dit jaar over ons terras zien vliegen. De thermiek zal wel heel goed geweest zijn.

Foto 150419-190852: Luchtballon Merksem

We kennen allemaal het onopgeloste mysterie van onze grote geniale Toon Hermans: Wat ruiuiuist er door het struiuiuikgewas? Het is een … eumeumeum … we zijn het nooit te weten gekomen.

We zijn ongelooflijke fan van Toon, zing het nog eens a.u.b.?

Wat ruiuiuist er door het struiuiuikgewas? Het is een …

Verdorie nog eens aan toe zeg, het is een …

HET IS EEN ENGEL

Jawel hoor, we vinden hem aan de oostkant van de preekstoel, kijk maar …

Foto 150226-125150: Het geheim van Toon Hermans - de kathedraal in 100 stukjes (16)

Volgens Van Daele is ‘Bucolische poëzie’, poëzie die betrekking heeft op  het land- en herdersleven. Synoniem: Idyllische poëzie.

Het overvalt onze redactie plotseling. Of je vindt het goed, of je bezorgt onze redactie een pilletje, zodat het overgaat. Aan jullie de keuze.

(Klikfoto: JGL5935)

Ik wil zo graag prinsesje zijn

Kasteel voor haar, wég gelegd

Want prins nog niet verschenen

Ik wil zo graag prinsesje zijn

De droom was nooit verdwenen

Tot prins die droom verlegt

Ik wil zo graag prinsesje zijn

Kasteel, voor haar weggelegd

(Klikfoto JL3013 – Kasteel Würfeld)

Voor meer foto's klik op:

http://vanons.skynetblogs.be/archive/2007/09/25/070918-wurfeld-1.html

Foto compositie GJ081207: Fauna op de preekstoel - de kathedraal in 100  stukjes (15)

Bedankt aan alle Topagidsen en vrijwilligers.

Wij mochten op Paasmaandag 1683 bezoekers verwelkomen waarvan er iets meer dan 50 de kantkamer bezocht hebben.

... 

Nogmaals dank voor jullie vrijwillige inzet!

Marc

U las zonet de memo van de intendant van onze St.-Carolus Borromeüskerk en één van de vele bedankingen die we mochten ontvangen. Daarvoor doen we het.

De wissel was dus weer een succes.

Vóór de wissel moesten we wel weer de loodzware icoon wegzetten. Voor de veiligheid moet dit met drie man gebeuren want het onderstuk kan er gemakkelijk uitvallen. Als dat op je voet valt, is hij zeker gebroken.

Waarom men die icoon juist dáár plaatst is voor ons gidsen en voor heel veel mensen een raadsel. Het is hier het enige niet-barokke kunstwerk, het is orthodox-kerkelijke kunst, en het staat op de belangrijkste plaats in de kerk. Je ziet zelfs geen kruis meer!

Maar ja, wij zijn slechts vrijwilligers en hebben als gids veel te vertellen maar niets te zeggen...

Foto 140515-095438: Verstoppertje spelen, de grote frustratie!

T. Angelmus

... een stille zaterdag.

Iets stiller dan gewoonlijk en met volle overgave gidsten we overal achter de schermen van de kathedraal, op alle plaatsjes waar je nooit mag komen:

Aalmoezenierskamer, sacristie, kapelaansacristie, kerkmeesterskamer, in de kleine toren, op de zolders en boven op de gebroken torentrans met prachtig zicht op onze Schelde.

Alles gegeven, moe maar voldaan, op naar de kaaienparking.

Nonde, nonde, nonde … waar zijn mijn autosleutels?

Mogelijk onderweg ergens zoek geraakt. Bibi dus terug naar de kathedraal, waar onze geliefde bisschop al gestart was met de paaswake.

‘Dju, dedju, dedju …, Dirk, kunt gij mij niet helpen jong, ik ben mijn enige autosleutels kwijt, en die van ons Leentje hebben ze deze maand, samen met haar ‘sacoche’, gepikt’.

Terug de kathedraalsleutels gekregen, en zonder dat iemand het merkte, gans de tour opnieuw gemaakt:

Aalmoezenierskamer, sacristie, kapelaansacristie, kerkmeesterskamer, in de kleine toren, op de zolders en boven op de 4 balkons, … NIETS te vinden, geen sleutels.

Met de moed der wanhoop terug naar de kaaienparking.

Moedeloos staan we bij onze oeroude Nissan, trekken aan de klink en, …die auto was nog open, maar de sleutels zaten er niet op. En dan, …

wordt de parochie van miserie overspoeld door het oorverdovende klokkenspel van de St.-Andrieskerk. Zo hard, dat ze het in Beveren zeker gehoord hebben, het bleef maar duren, en Bibi dacht:

‘Awel, ’t is al goed, mocht ik mijn sleutels terug vinden, dan kom ik ieder jaar hier naar de Paaswake’ …, en ‘den deze’ had het toch zitten zeker!

Het gebeurde onmiddellijk na die belofte: van onder onze oeroude Nissan lachten die autosleutels mij vrij sarcastisch toe: ‘belofte maakt schuld hé makker’.

Ieder jaar, met stille zaterdag, denk ik aan dat waargebeurde verhaal, en ben ik in gedachte bij de Paaswake van St.-Andries.

(foto: JGL3603, Stille Zaterdag 2007)

Het is wansmakelijk om met zweetvoeten aan tafel te gaan, zeker als je niets anders draagt dan sandalen. Daar moet dus iets op gevonden worden dachten ze zowat 2000 jaar geleden: voetjes wassen vooraleer aan tafel te gaan! Dat voeten wassen noemde men pedilarium en was meer dan waarschijnlijk een gebaar van gastvrijheid.

Dat vernederende werkje werd meestal uitgevoerd door slaven. Stel u voor: “schat, we zijn vanavond uitgenodigd bij den Albertus en dat is met pedilarium. Was u voetjes toch maar eerst, dat we niet in affronten vallen!”

Wanneer Jezus dat doet met zijn leerlingen, dan begrijpen zij er niets meer van. Hij dwingt hen als het ware om hier een les uit te leren: het gebaar van de dienende liefde. Wat hij na de voetwassing zegt kennen we als het ‘mandatum novum do vobis’ of “de nieuwe opdracht die Ik u geef”: “bemin elkaar zoals ik jullie bemin”.

Als Hij dan brood en wijn uitdeelt vraagt Hij zijn leerlingen om dan telkens aan Hem te denken als zijzelf brood en wijn uitdelen. Wie daar dan van eet draagt Christus in zich en durft daarvoor uit te komen. Zo simpel is de Eucharistie. 

Naar goede oude traditie organiseert het Sint-Julianus gasthuis, gesticht in 1303,  het liefdadigheidsfeest der arme pelgrims.

Vandaag, zoals ieder jaar op witte donderdag, worden 12 armen van de stad uitgenodigd voor het beroemde avondmaal der pelgrims, bij ons gekend als de pelgrimstafel (In de Hoogstraat 70-74).

Het is onze sympathieke bisschop zelf, die deze mensen hun voeten gaat wassen, waarna zij samen aan tafel gaan.

Foto JGL2662B: voor Pedilarium op witte donderdag.

Helemaal achteraan in het zuiden, weggemoffeld in het duister, onder het balkon van de preekstoel, waar niemand haar ziet, waar iedereen achteloos voorbijloopt, als een verwaarloosbaar onbelangrijk continent, waar veel  te weinig aandacht aan besteed wordt: vrouw Afrika.

Gedurende gans de rondleiding sleurt uw gids een pillamp mee, om er zeker van te zijn dat wij op het einde van onze rondleiding een lichtje kunnen uitstralen naar het bezienswaardige Afrika. Misschien, met een beetje meer licht, begint zij plots te glimlachen, wie weet?

Maar kijk toch eens hoe mooi dat beeld is! En waarom is dat mooi? Omdat het eenvoudig is.

En wat hier bij uw dienaar helemaal in goede aarde valt, is de wijze waarop de armen met de andere continenten verstrengeld zijn, als één beeldschoon vredesymbool.

Het evangelie is voor gans de wereld.

De rijke afgebeelde fauna en flora kunnen hierbij zeer inspirerend werken. Voor de natuurgidsen en freaks gooien we (voorzichtig) een blik naar die fauna en flora. 

Foto JGL6517: Dame Afrika - de kathedraal in 100  stukjes (14)

We brengen vandaag woensdag uitzonderlijk ons donderdags rubriekje over de Kathedraal, want voor morgen hebben we iets speciaals in petto. U komt toch ook lezen en kijken?

Met Paasmaandag, 6 april is het weer zover. De spanning stijgt, we gaan weer schilderijen wisselen.

De vasten is voorbij en de kruisoprichting, met zijn hoogte van 5,35 meter, gepenseeld door Gerard Zegers, zakt weg onder het podium, waar de studenten destijds hun toneel mochten opvoeren. De ereplaats is nu voor Onze-Lieve-Vrouw van de Karmel, geschilderd door Gustaf Wappers in de 19^e eeuw.

Waarom dit geen schilderij van de 17^e eeuw is, vertellen we u een kwartiertje vóór de wissel.

Vanaf 2 uur begint het reuzeschilderij te schommelen. Zou Harry Potter hier iets mee te maken hebben?

In pricipe openen we de deuren om 13u30, maar als er evenveel volk als vorige keer op het plein staat te trappelen van ongeduld, doen we iets vroeger open.

Slechts 1 boodschap dus: KOM OP TIJD!

We tellen af...

Meer info op:

https://blog.seniorennet.be/gidsjoris/archief.php?ID=1715532

https://blog.seniorennet.be/gidsjoris/archief.php?ID=1724612

https://blog.seniorennet.be/gidsjoris/archief.php?ID=1728711

Compositieklikfoto 150218-wissel2015: de laatste wissel voor dit jaar zal op 13 of 14 augustus gebeuren.

Als je een Heilige ziet met een zoutvat, dan is dat ongetwijfeld de Heilige Rupert. Het is zijn feestdag vandaag want hij stierf op 27 maart 718, in Juvavum (= waarschijnlijk het huidige Salzburg). Hij was de eerste bisschop van Salzburg en bezorgde de streek een grote welvaart door een degelijk beheer van de enorme zoutmijnen. We weten dat deze mijnen reeds door de Kelten, zowat een 2600 jaar geleden, werden uitgebaat. Je kunt de zoutmijnen nog steeds bezoeken. De productie is slechts enkele decennia geleden gestopt.

Wie zout morst op een tafellaken moet daar dadelijk wijn op kappen om geen plekken over te houden. Het zou ook kunnen dat het andersom is, het is al laat op de avond en we worden stilaan moe.

Foto: Zowat 20 jaar geleden bezochten we de zoutmijn. We kropen op een boomstam en gleden daarmee af naar de zoutmijn. Na de rondleiding kregen we de foto. Het is wel even lachen als we ons gezinnetje op die oude foto zien.

Aan de westkant maken we kennis met de verzinnebeelding van Amerika: een prachtige indiaanse dame. Dacht onze beeldkunstenaar Michiel van der Voort nu echt dat er in Amerika alleen maar indianen woonden?

Wel, het komt de oorspronkelijke bewoners toe om hier Amerika te vertegenwoordigen. In 1713 was de kolonisatie nog in geen honderd jaar voltooid. Ook de indianen behoren tot het mongolide ras en vinden hun oorsprong in Azië. We noemen ze roodhuiden, hoewel hun huid eerder lichtgeel tot donker geelbruin kleurt.

En dan hebt ge nog de grote frustratie: te veel gidsen komen hier verkondigen dat deze dame Pocahontas is.

Er wordt zelfs hardnekkig beweerd dat deze dame (in het westen!) Mevrouw Afrika is en dat onze begeleidende tekst foutief is. Een mens zou voor minder overkoken!

Het misverstand over Pocahontas is ontstaan door een (hulp)koster die een babbeltje had met een Amerikaanse prof die vond dat de dame leek op Pocahontas. De (hulp)koster vertelde dit aan kanunnik Prims (te checken), die op dat moment de geschiedenis van de kathedraal aan het schrijven was. Hij schreef toen zoiets als: ‘volgens een Amerikaanse prof zou dit wel eens Pocahontas kunnen zijn’.

Bij een volgende schrijver wordt vermeld dat het Pocahontas is, en zo is deze dwaling een eigen leven gaan leiden.

Foto 150226-124040: Poca Hontas Dame Amerika - de kathedraal in 100  stukjes (13)

Vandaag, exact 9 maanden vóór Kerstmis, herdenken we de boodschap van de aartsengel Gabriël aan Maria: ‘Gij zult zwanger worden en een zoon ter wereld brengen’. Voor ons Christenen is dit een enorm keerpunt in de geloofsgeschiedenis omdat de Verlosser wordt aangekondigd in een tijd die dringend aan vernieuwing toe was.

De annunciatie is weer één van de vijf vreugdevolle mysteries in het leven van Maria.

Achter het hoofdaltaar van de kathedraal is deze gebeurtenis afgebeeld in een formidabele ‘trompe-l’oeil’. Je zou zweren dat dit grisaille paneel een prachtig bas-reliëf in marmer is.

Mathias Van Bree heeft het voor ons rond 1823 geschilderd. Hij was de hofschilder van Josfien, je weet wel, die van Napoleon. Hij was ook de directeur van de ‘Ecole centrale du département des deux Nèthes’, de voorloper van ons Koninklijk Museum der Schone Kunsten (KSMK ).

Foto JGL3437: De annunciatie.

Nog een laatste keer over die vogelpest van toen. We waren drie dagen niet goed van die ganzenmoorden in het Tillegembos, dus we zochten afleiding in het oude Brugge. De statige witte zwanen op het Minnewater gaven niet thuis, en buiten de kattakloppende paarden was er geen levend dier te bespeuren, tot we twee prachtige zwarte zwanen ontdekten die de paringdans aan het oefenen waren.

Lichtjes onder de indruk schreven we weer een gedicht:

FAUNA ZOEKT FLORA

Hopeloos op zoek naar zilver ganzendecorum

Weggeschoten pracht uit gevandaliseerde schilderij

Water zonder Minne, zwanenmeer zonder zwanen

Nieuwe flora kijkt sprakeloos, want Fauna verpest.

Kogels in scrotum

Vacuüm in ochtendwei

Poëet in tranen

Waar is de rest?

Foto JGL3392: Paringsdans van de zwarte zwanen

Mochten er diertjes passeren door de deur van St.-Pieter, dan zouden onze Tillegemse ganzen er zeker bij zijn. Ze hebben zoveel schoonheid en leven gebracht en zoveel mensen gelukkig gemaakt met hun vrolijk gekwetter.

De Belgische Post stuurde ze genadeloos naar het Antwerpse vagevuur. Wat hebben die beestjes nu in hemelsnaam misdaan?

Klikfoto JGL3433: Hemeldieren