Er was eens …
De dame in het oosten heeft wel vrij grote ogen om Azië te vertegenwoordigen, als u begrijpt wat we bedoelen.
De Japanners en Chinezen, met de oogjes op een kier, behoren tot het mongolide of gele hoofdras. Blijkbaar vond men het in 1713 representatiever om een oosterse dame uit de sprookjes van 1001 nachten te plukken in plaats van een, in die tijd, wel vreemde Chinese dame. Er was hier nog geen sprake van een Chinees, Japans of Vietnamees restaurant en eens lekker Thais gaan eten was er zeker ook niet bij.
Een betere uitleg hiervoor heb ik momenteel niet, eerlijk is eerlijk. Michiel Van der Voort moet toch geweten hebben dat er gele mensen bestaan, of had men evengoed tegen hem kunnen vertellen dat er ergens op deze wereld ‘appelblauwzeegroene’ mannetjes bestaan met de oren van kapitein Spock?
Hoe dan ook, observeer met ons Lady Azië, met die prachtige rijkelijke kledij.
Klikfoto: 081127-1119-JGL6516, de kathedraal in 100 stukjes (12)
De parapluewandeling werd uiteindelijk een ingekorte modderodyssee met zowat een dozijn immer vrolijke doorweekte gabbers en een vijftal dartele kletsnatte gazelles.
Aan het kasteel ontdekken we een uiterst merkwaardige rondbouw met vele ingangen voor de paardenstallen, en op de eerste verdieping vier verbouwde gezinswoningen.
Aan het kasteel zijn we uitgeploeterd, en... het stopt zowaar met regenen.
Dat hebben we dan weeral gehad en dat kunnen ze ons niet meer afpakken zie.
5 reacties op dit bericht
Och..
Wens je een fijne zaterdag blogmaatje
de wereld krijgt meer kleur
de bloemen bloeien uit hun winterse schelp
de bomen groeien
de zee maakt enorme golven
de gouden zonnestralen verwarmen
de vleugels van een lijster
en de liefde laat de mensen zweven
de lente komt tot leven
en de dieren worden wakker
met een fris fleurig windje
Groetjes Nikki
Joris
maar het is wel een mooi detail
groeten
.....
kleed
Groetjes Kakel