Servie

Ooievaar op het nest

Vandaag rijden we weer met twee, Guzzi en ik. Hoeveel kilometers ik al afgemaald heb met mijn Guzzi's is onvoorstelbaar aan het worden. Ik ben al maanden aan het piekeren om naar een ander merk over te stappen maar het zal er niet van komen vrees ik. De Guzzi is betrouwbaar, heeft een heerlijk geluid en rijdt ongelooflijk goed. Elke man zo toch zoiets in huis willen hebben, niet?
Vanmorgen het laatste ontbijt in Boedapest genomen, een mooie stad maar drie dagen in een stad is genoeg voor de Kees. We blijven het kalm aan doen. Om negen uur is mijn trouwe maat vol geladen en met een tikje tegen de startknop klinkt onmiddellijk het typische geluid van Guz over de parking.
Het duurt een vol uur eer we helemaal uit Boedapest zijn. Tussen Boedapest en Kecskemet is er weinig te beleven. De meeste spanning kwam van een chauffeur die teken deed dat de arm der wet stond te controleren. Geen probleem, we rijden tegenwoordig niet meer boven de wettelijk toegelaten snelheid. (de leeftijd?)  Hier en daar een stinkende walm van een oud Trabantje en ook het paard en zijn onafscheidelijke kar komen meer in het straatbeeld voor. Leuk om te zien maar geen stof om een lekker spannend verhaaltje te maken. 
In Kecskemet, we zitten dan aan de rand van de Poesta (Puszta in het Hongaars) wordt de middagpauze gehouden. Veel honger heb  ik niet dus neem ik mijn eerste ijsje van vandaag. De dorst wordt weggespoeld met een frisse Lemon. Tijdens de wandeling in het stadje kom ik op een pleintje twee daklozen tegen die zitten te schaken.


Na Kecskemet, een stadje dat vroeger midden in de Hongaarse laagvlakte (Poesta) lag is er nu kilometers aan een stuk landbouw, voornamelijk mais omdat er bijna niets anders groeit op de schrale grond. Dit is gebeurd onder het Communistische regime. Wie er het fijne van wil weten kan hierover veel informatie vinden op Google.
In Bugac ligt nog een groot stuk ongerepte Poesta, het is gelukkig beschermd gebied geworden. Jan toerist mag er niet met een voertuig in. De enige manier is te paard of een rondrit met paard en kar. Hier heb ik echter geen tijd voor. Ik parkeer mijne Guz vlak voor het bord dat voertuigen verbiedt om verder te rijden en trek er een uurtje te voet op uit.  Kan ik ook het belachelijke verhaaltje ontkrachten dat je de Poesta moet gezien hebben om te zien dat er niets te zien is. Natuurlijk is er niets te zien als je als een dolle groep op hol geslagen toeristen door het gebied rent om zo vlug mogelijk in de schaduw op een terrasje te zitten. De weidse zichten, de stilte, de kudden koeien en schapen, de vuurrode klaprozen, de mooie blauwe korenbloemen, de gele vinken, de water putten ,schaapsstallen en boerderijen aan de horizon, dat heb ik op een klein uurtje gezien. Je moet dan wel onder een hete zon door het losse zand baggeren. Je zweet je te pletter maar ik heb het er graag voor over. Na de wandeling eet ik een heerlijke Goulash soep die in een ketel boven een houtvuurtje hangt te pruttelen. Net iets meer, net iets pittiger dan die ik in Boedapest kreeg.

Na deze prachtige pauze stop ik nog een keer om de eerste ooievaar die ik deze reis zie te fotograferen.

Na deze foto rijden we non stop naar Baja om te overnachten. Om 16 uur parker ik Guz voor het hotel. Op een tik en een wip ben ik ingechecht en sta ik onder de douche. Wie van de jaren dertig stijl houdt is hier zeker op zijn plaats. Het hotel straalt die stijl helemaal uit? Hoge plafonds, in de grote hal prachtig versierdt en glanzend parket op de kamer. Ik heb een kamer aan de voorkant van het hotel met uitzicht op een groot plein. Vroeger was dit plein de haven van Baja.

Indien er ooit iemand in dit hotel komt, zeker hier geen avondeten bestellen. In het restaurant gaat het er nog aan toe zoals in het Communistisch tijdperk. Alles is belangrijk behalve de klant. Aan de balie wordt Engels gesproken en dat was het dan. Het personeel in het restauant spreekt geen woord Engels, alles gebeurd in het Hongaars. De helft van wat op het menu staat is er niet. De tomatensalade zijn grof gesneden tomaten met een berg rauwe ajuin er op. Voor het vlees hebben ze volgens mij de oudste koei van de Poesta gehaald. Het vlees smaakt als of deze oude knar dertig keer heeft gekalfd en daar na nog en jaar of tien is gemolken. Hoe kan vlees zo droog en taai zijn vraag ik me af. Toppunt van al was dat de lekkere frieten zwommen in een soort championsaus. De halve liter donker bier was het beste van de maaltijd. Dit kwam dan ook uit een fles.Nadat ik een stuk of vijfien muggen had doodgeslagen hield ik het voor bekeken.

We zitten nu 27 kilometer van de Servische grens.
Morgen overnachten we in Novi Sad, een Servische stad die natuurlijk aan de Donau Ligt.

Na het ontbijt is Kris rond een uur of tien vertrokken. Ik heb hem nog gezegd dat hij in Oostenrijk best een wegenvignet koopt, er is daar strenge controle op. Het vignet moet zichtbaar moet zo geplakt zijn dat het zichtbaar is. De aanwijzingen hoe en waar het moet geplakt worden staan op het vignet. Maar, Kris plakt niet graag iets op zijn scherm van de motor en al zeker geen vignet dat je er met geen enkel middel nog af kunt krijgen. Toch nog maar eens gezegd om het vignet op de wettelijke manier aan te brengen om zo een eventueel proces te ontlopen.
Nadat Kris vertrokken is stap ik via de oude kettingbrug naar de overkant van de Donau. Van daaruit neem ik het kabeltreintje naar de burcht van Boeda. Onderweg een paar leuke foto's gemaakt.

Boven in de burcht aangekomen begint er juist een optreden van een muziekgezelschap uit Stavanger (Noorwegen) Het is jammer dat ik geen film op de blog kan  zetten. De muziek was zo goed dat ik alleen maar film heb van het optreden van deze groep. Op een foto heb ik namelijk weinig geluid he. Heb wel een foto van de groep genomen toen ik ze tegenkwam richting bus.

Opeens klinkt er tromgeroffel op de burcht, het is tijd voor de afwisseling van de wacht. Met heel veel show wordt dit uitgevoerd, er worden korte maar krachtig gegeven bevelen gegeven en in een strak tempo gemarcheerd. Ook dit is gefilmd dus geen foto's van dit gebeuren. Wel talrijke foto's van de prachtige gebouwen op deze burcht. Te veel om ze allemaal op de blog te zetten

Ondertussen is het 14 uur geworden en is het tijd om op de Hop On Hop Of bus te springen. Ik heb nog tijd voor een lekker ijsje 0,50 € per bol. Ik spendeer hier mijn laatste Florinten aan. Geen probleem, want je kunt hier overal met Euro's betalen.  Bij een halte aan de Donau verlaat ik de bus om aan een rondvaart op de Donau te beginnen. Vanop de Donau krijg je een heel andere blik op de gebouwen, weer de nodige foto's natuurlijk. De mooiste vind ik echter de foto van het Hongaarse  parlement. Het is die foto die op de blog staat.

Om 14u30 zet de rondvaartboot een groepje af waaronder ikzelf af op een eiland in de Donau. Althans en eiland volgens de folder, ik vind het geen eiland want het is met een grote brug verbonden met het vaste landgoed zal later blijken. Het eiland is ongeveer 1 km lang.

Als we van boord gaan krijgen we een pasje mee om terug aan boord te kunnen komen. Op het pasje staan de tijden wanneer de boot terug aanmeerd aan het eiland. In ons geval 16u30. Ik heb dus twee uren om het eiland te verkennen. Van het eilend is één groot park gemaakt Er staan diverse speeltuintjes voor kinderen en er zijn mooie wandelpaden aangelegd. Na een uurtje begin ik toch wel dorst te krijgen, het is ondertussen 29 graden geworden dus een flesje water zou wel smaken. Op een mooi terras bestel ik wat te drinken maar vraag eerst voor alle zekerheid of ik met Euro's kan betalen. De ober kijkt me aan of dat ik gevraagd heb om me naar de maan te brengen. Euro's mijnheer, daar kan geen sprake van zijn. Oei denk ik, een probleempje. Geen drinken maar ook geen eten. Er blijkt ook geen wisselkantoor op het eiland te zijn. Niet plezant, ben al aan het wandelen sedert deze morgen 10 uur en dit met als enige voeding een ijsje en een flesje water in de burcht. Toch nog maar wat rond gewandeld en een paar druivensuikertjes genomen. Helaas helpen die niet veel om de dorst te lessen. Bij een lief oud vrouwtje aan een kraampje probeer ik nog eens om een flesje water te kopen. Euro's waren geen probleem als het munten waren. Oei, wel een probleem, een flesje water kost 300 Fl. is 1 euro. Ik heb 70 eurocentjes in mijn zak plus nog een paar waardeloze Hongaarse muntjes. Blijkbaar zag ik er zeer dorstig uit want ik keeg van deze vriendelijk oude dame een flesje plat water. Hoe lekker kan een flesje water zijn! Ondertussen is het tijd geworden om naar de opstapplaats van de rondvaart boot te gaan. Toen ik er aan kwam stond er al een groepje van een tiental mensen. Het is 16u15 en nog flink warm. 16u45 nog geen boot. 17 uur nog geen boot, de helft van het groepje is dan te voet doorgegegaan. Om 17u15 nog steeds geen boot, ik beslis ook niet langer meer te wachten. Ik verrek van de honger en dorst. Ben ik nu blij met die brug, kan ik tenminste van het eiland. Het is nog redelijk warm en na een hele dag wandelen staan er nu opeens weer 7 kilometer wandeling te wachten. Om 18u30 ben ik eindelijk in het centrum  en kan ik Florinten uit de muur halen. Maar zo als ik er nu uitzie kan ik onmogelijk gaan eten. Het zweet loopt in beken van mijne kale kop, mijn kleren plakken aan m'n lijf en zijn  doordrenkt van het zweet? Om 18u45 ben ik in het hotel en kan ik een frisse douche nemen. Om 19u15 zit ik aan een heerlijke maaltijd op een terras met zicht op de Donau. Alle leed is vergeten.

Drie dagen Boedapest is voor mij genoeg geweest. Ik hunker naar mijne Guzzi en naar minder lawaai. M'n schoenzolen zijn voor de helft versleten en de blaren op mijn voeten zijn niet te tellen.
Morgen verlaat ik de Donau even om de stilte en oneindigheid van de Hongaarse Poesta in mij op te nemen.

Ik heb een smsje van Kris gekregen; hij is opgepakt in Oostenrijk 65 € boete  omdat het wegenvignet niet opgeplakt was. Hij had het vignet toch maar in zijn zak gestoken.